44-օրյա պատերազմում 3 որդիներս դիրքերում էին, ցավոք Արթուրն ու Արսենը տուն չվերադարձան․․․ բերեցին

ОБЩЕСТВО 27 Сентябрь, 2024 20:27

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

«Խելագարվել էի, չգիտեի որի մասին մտածել, Արթուրի, Արսենի, թե՞ Աբրիկի։ Բոլորը դիրքերում էին, իսկ պատերազմը օրեցօր ավելի դաժան էր դառնում»,-MediaHub-ի հետ զրույցում պատմում է Մարգարիտա Աղասյանը։

Տիկին Մարգարիտան Արցախի Մարտունու շրջանից է։ 44-օրյա պատերազմում նույն օրը նա կորցրել է 2 զավակներին։ Արթուր և Արսեն Աղասյան եղբայրների մասին Արցախում, նաև Հայաստանում շատերը գիտեն։ Դեռ 2016 թվականին Արթուրը ժամկետային զինծառայող էր։ Ապրիլյան ռազմական գործողությունների ժամանակ ցուցաբերած քաջության համար, մեկ ամիս անց ՊՆ ղեկավարությունը նրան շնորհել է լեյտենանտի կոչում, փոխանցել «Մարտական խաչ 2-րդ աստիճանի շքանշան։ Մայրը հպարտությամբ, ժամանակ առ ժամանակ արտասվելով է պատմում որդիների մասին։

«Արթուրը հիվանդի պես սիրում էր ծառայությունը, նվիրված էր իր զինվորներին, որոնց հետ տարիքային սահմանափակում չուներ, փոխարենը մեծ պատասխանատվություն էր կրում։ Տղաս մեծացավ, հասունացավ բանակում։ Որ պիտի ժամկետային ծառայությունն ավարտեր մյուսների պես տուն գար, ապրիլյան դեպքերից հետո նախընտրեց շարունակել որպես սպա։ Մատաղիս-Թալիշ ուղղությունում էր, երբ սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Նույն զորամասում, սակայն ուրիշ դիրքում որպես ժամկետային զինծառայող կրտսեր տղաս էր՝ Արսենը, իսկ միջնեկս՝ Աբրիկը, պայմանագրային հիմունքներով Մարտունու զորամասի հետախուզական ստորաբաժանումում էր»,-պատմում է մայրը։

Արթուր Աղասյանն այս անգամ էլ իր վրա է վերցրել 6-րդ պաշտպանական շրջանի ամենավտանգավոր դիրքի ողջ պատասխանատվությունը՝ առաջ գնացել։ Երիտասարդ հրամանատարին միացել են իր զինվորները։ Թշնամու առաջխաղացումը կասեցնելու և ջարդ տալու համար, հոկտեմբերի 1-ին նրան փոխանցել են նախագահի հրամանագիրը․

«Արթուրիս շնորհվել է «Արցախի հերոս» բարձրագույն կոչումն ու «Ոսկե արծիվ» շքանշանը։ Իսկ հաջորդ օրը՝ նա զոհվել է Ադրբեջանի արձակած ավիացիոն հարվածներից»։

Նույն օրը նահանջ հրամանին չենթարկվելու պատճառով Մարգարիտայի կրտսեր որդին՝ Արսենն իր ընկերոջ մեղրեցի Տիգրան Հայրապետյանի հետ մնացել են դիրքում ու անհավասար մարտ վարել թշնամու հետ։ Արսենին ու Տիգրանին ավելի ուշ որոնողական աշխատանքների ժամանակ գտել են խրամատում իրար գրկած՝ բեկորային մահացու վիրավորումներով։ Արսենի ու Տիգրանի աճյունները ծնողներին է հասել զոհվելուց 6 ամիս անց։

«Մեր զավակներին տարբեր օրեր հողին հանձնեցինք, որ կարողանանք մենք Մեղրի գնալ, Տիգրանի ծնողներն էլ գային Մարտունի։ Արսենի գերեզմանից մի բուռ հող ծնողները բերել ու շաղախել են Տիգրանի գերեզմանին»,-պատմում է հերոսների մայրը։

Կապիտան Արթուր Աղասյանին փնտրել են շուրջ 9 ամիս։ Բազմաթիվ որոնողական աշխատանքներ արդյունք չեն տվել։ Նրա զինվորներից մեկը՝ Դավիթ անունով, ուղեկցել է փրկարարներին ու մոտավոր տեղանքից հասկացել են, որ Արթուրը վերջին անգամ այդտեղ՝ ամենավտանգավոր դիրքում է եղել։ Նրա մարմինը հանել են հողի տակից։

«Հույս ունեի, որ Արթուրը ողջ կլինի, չէի թողնում, որ մեր հարազատները լաց լինեն։ Չգիտեմ, մտածում էի, որ նա գերի ընկնող կամ հանձնվող տեսակ չէ, գոնե վերջին նռնակով ինքնասպան կլիներ: Արթուրիս մարմինը մեզ է հասել 2021 թվականի հուլիսի 14-ին։ Ամուսինս չթողեց ԴՆԹ թեստ հանձնենք, որովհետև շղթայով խաչը, հեռախոսը, քարտեզներն ու զինվորական վկայականն իր մոտ էր»:

Աղասյան եղբայրները հուղարկավորվել են Մարտունու քաղաքային գերեզմանոցում։ Մարգարիտան ասում է, որ այնտեղից երևում է ամբողջ քաղաքը, այնտեղից հսկում են Մարտունին։ 2020 թվականից հետո հերոսների ծնողների համար կյանքը փոխել է իր գույները։

«Սփոփվում ենք Տիգրանի գերեզմանին այցելելով, այնտեղ հանգստություն կա», -ասաց մայրը, նշելով, որ հաճախ այցելում են նաև «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոն, ինչպես նաև օլիմպիական հերթափոխի քոլեջ, որտեղ 2020 թվականի պատերազմում նահատակվածների հիշատակին նվիրված հուշակոթող կա։
44-օրյա պատերազմում հրաշքով փրկվել է Մարգարիտայի միջնեկ որդին՝ Աբրիկը, իսկ 14-ամյա դուստրը՝ Միլենան, ամեն օր հիշում ու կարոտում է հերոս եղբայրներին, որ հավերժ մնացին հարազատ քաղաքում։

«Ապրողներս, միայն մի պարտք ունենք զոհվածների հիշատակի առաջ՝ սիրել այն հայրենիքը, որի համար ընկան նրանք, սիրել նաև նրանց փոխարեն»,-եզրափակեց Մարգարիտա Աղասյանը։