Ամեն տարի հունվարի 1-ի առավոտյան Ավետիսյանների 3 երեխաները արտասվում են` բարձի տակ նվեր չգտնելով (լուսանկար)

ОБЩЕСТВО 1 Январь, 2016 11:14

News.am-ը գրում է .

Արարատի մարզի Մասիս քաղաքի հին կաշվե գործարանի կիսաքանդ շենքում արդեն 7 տարի ծանր սոցիալական պայմաններում բնակվող Ավետիսյանների 5 հոգանոց ընտանիքը երազում է գոնե մեկ անգամ Նոր տարին դիմավորել տաք ու տոնական զարդարված տանը։ Տոնածառի մասին երազող Ավետիսյանների 3 անչափահաս երեխաները հունվարի 1-ի առավոտյան Ձմեռ պապի բերած նվերներով ուրախանալու փոխարեն բարձի տակ նվերներ չգտնելու պատճառով տխրում ու արտասվում են։ NEWS.am-ի հետ զրույցում 39-ամյա Կարինե Ավետիսյանը նշեց, որ ինքն ու իր 39-ամյա ամուսինը՝ Ռուստամ Ավետիսյանը, ամեն ինչ անում են, որ իրենց երեխաները հունվարի 1-ի առավոտյան երջանիկ արթնանան, սակայն ընտանեկան բյուջեն չի բավականացնում անգամ օվա հացի համար։

«Երեխաներն ամեն հունվարի 1-ի առավոտյան լացում են, որովհետեւ անգամ կոնֆետ չենք կարողանում երեխաների բարձի տակ դնել, ամեն տարի հորն ասում են՝ պապ, բա էս տարի էլ Ձմեռ պապին չի՞ եկել»,-ասաց տիկին Կարինեն։

Կարինեի երեք անչափահաս երեխաները՝ Խաչիկը, Սարգիսն ու Լուսինեն, չգիտեն՝ ինչ բան է տոնածառ զարդարելը, Ամանորին նվեր ստանալը, ամանորյա գիշերը ընտանիքի հետ գեղեցիկ սեղանի շուրջ Նոր տարին դիմավորելը։ Ծնողները խանութներից պարտքեր անելով՝ մի կերպ կարողանում են Նոր տարվա գիշերը սեղանին խորհրդանշական մի քանի բան դնել՝ հաց, պանիր, զովացուցիչ ըմպելիք եւ այլն, որ երեխաները շատ չտխրեն. «Դեկտեմբերի 31-ին սեղանի շուրջ շնորհավորում ենք իրար, մի քիչ երեխաների տրամադրությունը գոնե բարձրանում ա։ Հարեւաններ էլ չունենք, որ գոնե հարեւանների երեխաների հետ դուրս գան, ուրախանան՝ ամբողջ օրը էս խոնավ ու ցուրտ տան մեջ են լինում, նորմալ մարդկանց հետ էլ չեն կարողանում շփվել»։

Կարինե Սուքիասյանն ու ամուսինը 15 տարի առաջ են ամուսնացել, երկուսն էլ անապահով ընտանիքից են, այդ պատճառով էլ հայտնվել են ծանր դրության մեջ։ 7 տարի առաջ բնակվել են Եղեգնաձորի գյուղերից մեկի հարակից սարերում՝ վրանների մեջ, փողով անասուններ պահել, սակայն անմարդկային պայմաններին չդիմանալով, եկել են Մասիս՝ լքված ու կիսաքանդ գործարանի տարածքում բնակություն հաստատել։ Մոտակայքում ոչ մի բնակելի տուն չկա։

«Ամուսնուս ծնողները շատ վատ պայմաններում էին ապրում, որոշեցինք գնալ Եղեգնաձոր՝ սարերում փողով անասունների նայել ու այդպես ապրել։ 5 տարի կարողացանք մի կերպ վրաններում ապրել, սակայն անմարդկային պայմաններ էին եւ մեզ օգնելու համար բարեկամներիցս մեկն առաջարկեց գալ ու մնալ Մասիսում, փողով կով կթել, մի քիչ փող աշխատել։ Ամուսինս էլ հիվանդ է, չի կարողանում ֆիզիկական աշխատանք անել»,-պատմեց Կարինե Սուքիասյանը՝ նշելով, որ ընդամենը 4 կով է կթում, յուրքանչյուրի համար ամսական ստանում է 4000-5000 դրամ։

Տիկին Կարինեն խնդրում է բարի մարդկանց աջակցությունը երեխաների համար գոնե մինիմալ պայմաններ ապահովելու համար, քանի որ խոնավ ու ցուրտ կիսակառույց գործարանում ապրող նրանց 3 անչափահաս երեխաների առողջությունը վտանգված է։