Ընտրություններով կյանքը չի ավարտվում. ջուր չլցնել Նիկոլ Փաշինյանի «ջրաղացին». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Համեմատությունը գուցե այնքան էլ տեղին չէ, սակայն ակնհայտ է, որ ինչպես անցյալ տարվա նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության ստորագրումը, այնպես էլ հունիսի 20-ի ընտրությունների արդյունքները մեծ հաշվով շատերի համար շոկային էին ու անսպասելի։ Թվում էր, թե խայտառակ պարտությունից հետո, ամեն ոլորտում ձախողվելուց հետո այս իշխանություններն այլևս չպետք է հնարավորություն ունենային վերարտադրվելու համար, սակայն եղածը եղած է, և ունենք այն, ինչ ունենք։ Հիմա ընտրությունների արդյունքում բոլորովին նոր իրավիճակ է ստեղծվել, որի հետևանքով հանրային քաղաքական դաշտում նյարդերի դաժան պայքար է սկսվել։

Իսկ այսպիսի էմոցիոնալ իրավիճակում բոլորը չէ, որ ընդունակ են սթափ դատողություններ անել ու դուրս գալ ընկճախտից։ Մի կողմից էլ՝ հասկանալի է, որ իրադարձությունների այսպիսի շրջադարձային զարգացումների պայմաններում մարդկանց նյարդերը կարող են տեղի տալ։ Եվ դրա արդյունքում է, որ հասարակական-քաղաքական շրջանակների ու հանրության մեջ հակադիր տրամադրություններ են։ Իշխանություններն ու նրանց սատարողները չորս օր է՝ «քեֆ-ուրախության» մեջ են, չափազանց մեծ ոգևորություն են ապրում, կորցրել են իրականության զգացողությունը, և նրանց թվում է, թե ծովը ծնկներից է։ Սրան զուգահեռ՝ ընդդիմությանը սատարող այն շրջանակները, որոնք մեծ ակնկալիքներ ունեին ընտրություններից, չափազանց խոր հիասթափություն են ապրում։ Այս հատվածը հիմնականում հոռետեսական է տրամադրված ապագայի նկատմամբ՝ համարելով, թե այլևս ոչինչ հնարավոր չէ փոխել։ Դրանով է պայմանավորված, որ, կարծես, նոր թրենդ են դարձել քաղաքականությունից դուրս գալու, սոցցանցերից առժամանակ հեռանալու մտադրությունները։ Մյուս կողմից էլ՝ գուցե բնական է հանրության մի զգալի հատվածի շրջանում ապատիայի մեծացման միտումները։ Հետընտրական դեպրեսիայի ողջ պատկերը ամբողջանում է հուսահատության ահռելի ալիքով։

Իսկ հուսահատությունը շատ վտանգավոր երևույթների պատճառ կարող է դառնալ, ինչպես, օրինակ՝ զանգվածային արտագաղթն ու հզոր Հայաստան ունենալու պայքարից հրաժարվելու և ստորացված վիճակին համակերպվելու երևույթները։ Ուշագրավ է, սակայն, որ նման տրամադրություններ առավելապես բնորոշ են, ինչպես ասում են, շարքերին, քանզի ընդդիմության ղեկավարները, ինչպես երևում է նրանց հրապարակային ելույթներից, ո՛չ հուսահատված են, ո՛չ էլ կոտրված: Անակնկալի եկած՝ այո, բայց ոչ կոտրված ու հուսահատված: Ավելին, նրանք այս օրերին քանիցս նշել են, որ հարկավոր է եզրակացություններ անել ու սկսել պայքարի նոր փուլ: Դժվար է չհամաձայնել նման մոտեցման հետ: Այո, այս պահին ընդդիմությանը որոշակի դադար է անհրաժեշտ, բայց շատ կարճ դադար, ընդամենը 1-2 շաբաթ, որից հետո քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչները և հանրությունը պետք է իրենց մեջ ուժ գտնեն սթափվելու, էմոցիոնալ վիճակից դուրս գալու և ըմբռնելու համար, որ միայն ընտրություններով կյանքը չի ավարտվում, նույնիսկ ընդհակառակը, անհրաժեշտ է սկսել պայքարի նոր, ավելի համակարգված շրջան, նոր էջից։

Այս ամենը վերաբերում է ընդդիմության իրական հատվածին, որի մի մասն ընտրությունների արդյունքում հայտնվել է խորհրդարանում, իսկ մյուս մասն էլ իր գործունեությունը շարունակելու է որպես արտախորհրդարանական ուժ։ Նկատի ունենանք, որ ընդդիմության պայքարն ու աշխատանքը վճռորոշ նշանակություն կարող է ունենալ Հայաստանի ապագայի համար։ Նորմալ երկրներում նորմալ իշխանություններին ձեռնտու է ուժեղ, իրական ընդդիմության գոյությունը թե՛ խորհրդարանում և թե՛ խորհրդարանից դուրս, քանի որ դրանով ընդդիմությունը փաստացի իրենց հակակշռելու է, ձգված է պահելու և հնարավորություն չի տալու լճանալ ու սխալներ անել։ Անգամ արտաքին աշխարհում ներկայանալու տեսանկյունից է ամուր, ուժեղ, գրագետ ընդդիմություն ունենալը ձեռնտու։ Իսկ այսօրվա ընդդիմությունն իրապես բավականին ուժեղ է: Իհարկե, այս ամենը՝ նորմալ իշխանությունների պարագայում, բայց ոչ «քայլողների»:

Վերջիններս, ընդհակառակը, ամեն ջանք գործադրում են ընդդիմությանը հարվածելու, վարկաբեկելու, ճնշումներ գործադրելու, իրավական գործիքակազմով անթաքույց քաղաքական հետապնդումներ իրականացնելու համար: Ավելին, Նիկոլ Փաշինյանին չափազանց ձեռնտու է ընդդիմադիր հատվածում ու հասարակության լայն շերտերում պառակտումների, ապատիկ տրամադրությունների, հիասթափության ու հուսահատության մեծ տարածումը, և նա ամեն ինչ անում է նման մթնոլորտն ավելի խորացնելու համար: Ներկա վիճակում սա չափազանց մեծ «ճոխություն» է մեր հասարակության համար:

Այնպես որ, իրական ընդդիմադիր հատվածի լիդերների պահվածք ու տրամադրվածությունը չափազանց էական նշանակություն ունի, որպեսզի նաև նշյալ տեսակետից ջուր չլցվի Փաշինյանի ու իր թիմի «ջրաղացին»:

ԱՐԹՈՒՐ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում