Հանցավոր անտարբերություն. թե ինչու մեր երկիրը դուրս չի գալիս համավարակային շրջապտույտից. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Համաճարակային իրավիճակը մեր երկրում շարունակում է խնդրահարույց մնալ: Կորոնավիրուսով վարակվածների թիվը շարունակում է աճել: Շատերը նշում են, որ թվերի նման աճը պայմանավորված է դիմակների կրման, սոցիալական հեռավորություն պահպանելու և մյուս կանոնների հանդեպ վերահսկողության թուլացմամբ: Դիմակների՝ աղբի մեջ հայտնվելու և հետո արդեն կենդանիների միջոցով վարակը տարածելու խնդրի մասին բնապահպանները բարձրաձայնել են առաջին օրերից: Քաղաքացիներից շատերը դիմակներն ու ձեռնոցները չեն նետում աղբամանը, կարող են ուղղակի նետել փողոցում, կանաչապատ տարածքում: Բնապահպան Սիլվա Ադամյանի բնորոշմամբ՝ սա մտահոգիչ փաստ է:

«Խնդրի մասին խոսել եմ համավարակի առաջին օրերից, նշել, որ բնակչությունը դեռ չի գիտակցում դրա հետևանքները: Առողջապահության նախարարությունը, կառավարությունն այնպիսի պայմաններ պետք է ստեղծեին, որպեսզի նույնիսկ ամենաանգիտակից մարդը դիմակը նետեր ոչ թե փողոցում, այլ աղբարկղը: Մենք տեսնում ենք, որ դա չի արվում: Այսօր փողոցում նետված բազմաթիվ դիմակներ կարելի է տեսնել: Մարդը ցանկանում է փոխել իր դիմակը: Ի՞նչ պետք է նա անի՝ իր օգտագործած դիմակը պետք է կա՛մ դնի պայուսակի մեջ, ինչը հիգիենիկ չէ, կա՛մ էլ դեն նետի, իսկ ո՞ւր են դիմակների համար նախատեսված աղբամանները: Այսօր մեր փողոցներում խայտառակ հակահիգիենիկ վիճակ է: Սրա մասին խոսելու առիթ էլի է եղել, նշել էի, որ համաճարակային այս իրավիճակում պետք է շատ լուրջ ուշադրություն դարձնենք նրան, որ հիվանդությունները կարող են «վերաապրել» կենդանիների միջոցով: Ունենք թափառող շներ, կատուներ, ամենակեր թռչուններ, որոնք սնվում են այն տարածքներում, որտեղ բազմաթիվ աղբակույտեր կան, որոնց մեջ կարելի է տեսնել այդ դիմակները: Սրա մասին մշտապես ահազանգել եմ, նշել, որ առողջապահության նախարարությունն այս հարցին պետք է շատ լուրջ ուշադրություն դարձնի, սա ուղղակի կենցաղային սովորական աղբ չէ: Այս աղբն իր մեջ պարունակում է վիրուսներ, չենք խոսում այն խնդիրների մասին, որոնց հանրությունը տեղյակ չէ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Ադամյանը:

Նշում է՝ կան մի շարք աղբյուրներ, որոնք տեղեկացնում են, որ կովիդը փոխանցվում է կենդանիներին, իսկ այս դեպքում դա շատ լուրջ վտանգ կարող է լինել շրջակա միջավայրի համար: Բնապահպանն ընդգծում է, որ օգտագործված դիմակներով շրջակա միջավայրն աղտոտելու խնդրի մասին ահազանգում են այլ երկրներ ևս: ««Green peace»-ը բարձրաձայնել էր, որ տարբեր երկրների լողափերը, որտեղ մեծ թվով մարդիկ են լինում, լցված են դիմակներով: Ընդ որում՝ խնդիրն ավելի շատ առկա է ասիական երկրներում: Ավելի զարգացած երկրներում փորձում են կանոնակարգել այդ աշխատանքը, ավելի մեծ թվով աղբամաններ են տեղադրում և այլ քայլեր են կատարում: Համավարակի դեմ չպետք է պայքարել միայն դիմակ կրելով կամ էլ ինքնամեկուսանալով: Սրան զուգահեռ պետք է այլ միջոցառումներ կազմակերպել: Օրինակ՝ հիմա ի՞նչ վիճակում են շենքերի մուտքերը, ամենատարբեր հիմնարկները, ախտահանում կատարվո՞ւմ է, թե՞ ոչ: Երբեմն տպավորություն է, որ համավարակի այս պայմաններում կառավարությունը որդեգրել է հետևյալ քաղաքականությունը՝ «ով կմնա, կմնա, ով էլ ոչ՝ Աստված իր հետ»: Սա հանցավոր մոտեցում է, ԱՄՆ-ն, Ֆիլիպինները, Ռուսաստանը կամ էլ Ինդոնեզիան չենք, որոնք միլիոնանոց բնակչություն ունեցող երկրներ են, որ չկարողանանք համավարակի դեմն առնել: Մենք այդքան բնակչություն չունենք: Եվ այս իրավիճակում հանցավոր անտարբերություն ենք դրսևորում: Խոսքը մարդկանց «բանտարկելու» մասին չէ: Երբ քաղաքացին մտնում է խանութ գնումներ կատարելու, պետք է վստահ լինի, որ պաշտպանված է, պետությունն անում է ամեն հնարավորը, որպեսզի նա չհիվանդանա: Իսկ մեզ մոտ պետությունը ոչինչ չի անում, ամեն ինչ «գցում է» քաղաքացու վրա, ժամանակ առ ժամանակ հայտարարություններ է տարածում:

Առողջապահության նախարարն ասում է՝ հիվանդանոցները լի են հիվանդներով: Դա հասկանում ենք, չենք ասում, որ հիվանդությունը չկա կամ էլ հիվանդանոցներում հիվանդներ չկան: Բայց դա ինչի՞ հետևանք է: Ամոթ է այն, որ մոտավորապես 2,5 միլիոն բնակչություն ունեցող երկրում չեն կարողանում խնդրին լուծում տալ: Համավարակի կոնտեքստում հսկայական գումարներ ծախսել ամենատարբեր միջոցառումների վրա, բայց փողոցներում չունենալ աղբամաններ, ուղղակի անթույլատրելի է: Էլ չենք խոսում կենտրոնացած աղբավայրերի մասին, որտեղ հայտնվում են տան պայմաններում բուժում ստացող մարդկանց օգտագործած բժշկական պարագաները: Սրանք խնդիրներ են, որոնք լուծում չեն ստանում, արդյունքում մեր երկիրը դուրս չի գալիս շրջապտույտից»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Ադամյանի խոսքով՝ առնվազն տարօրինակ և ոչ համադրելի են պաշտոնյաների կողմից հնչող կոչերը և նրանց կիրառած գործիքակազմն ու համավարակային այն պատկերը, որն ունենք այսօր: «Հասկանում ես, որ այս մարդիկ կամ գործից ոչինչ չեն հասկանում, կամ էլ ցանկություն չունեն որևէ բան անել իրենց քաղաքացիների համար: Այո, քաղաքացին պետք է ընկալի, որ այս հիվանդությունը կա, և այն աճում է, բոլորը կարող են հիվանդանալ: Համաձայն չեմ նաև մարդկանց հետ, որոնք ասում են, որ սա սովորական գրիպ է: Սա բավականին լուրջ հիվանդություն է, որն ունի լուրջ հետևանքներ: Պետությունը պետք է հակահամաճարակային խիստ միջոցառումներ իրականացներ, արդյունքում նման փոքր բնակչություն և բնակչության քիչ խտություն ունեցող երկրում վարակն այս արագությամբ չէր տարածվի»,-եզրափակում է Սիլվա Ադամյանը:

Լուսինե Առաքելյան

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում