«Հելունագործությունը սահմաններ չի դնում իմ առջև, իսկ ինձ դուր է գալիս այդ ազատությունը»

«Հելունագործության տեխնիկան սովորել եմ դպրոցում, ինձ շատ դուր էր գալիս գույների համադրությունը և որ դրանից ամեն անգամ մի նոր բան էր ծնվում: Դա ինձ գրավում էր, անընդհատ ուզում էի գործել, դրա մեջ լինել և այդպես սկսեցի սեփական մտահղացումներս կյանքի կոչել: Ազգային նախշերով կտորները, գույները, թելերը՝ ամեն ինչ սկսեցի համադրել իրար հետ: Կարող եմ վստահաբար ասել՝ դա իմ ստեղծածն է, իմ ստեղծագործությունները: 

Մտածում եմ՝ երևի այդ շնորհն ինձ տրվել է, քանի որ սերս ակնհայտ էր հելունագործության նկատմամբ: Ի դեպ, այն ավելի մեծ հնարավորություններ է տալիս ստեղծագործելու համար, սահմաններ չի դնում իմ առջև, իսկ ինձ դուր է գալիս այդ ազատությունը»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Տավուշի մարզի Բերդ քաղաքում բնակվող Թեհմինե Մելքումյանը: 

Նշում է՝ անընդհատ կատարելագործում է իր հմտությունները:

 «Պայուսակները ստեղծում եմ պատրաստի մոդելների ոճով, դետալ առ դետալ գործում եմ և այդ կերպ «հավաքում եմ» պայուսակը, իսկ նախշեր էլ ստանում եմ տարբեր գունային խաղերի միջոցով»,-նշում է մեր զրուցակիցը, ով հիմնականում պատրաստում է պայուսակներ, երբեմն նաև շարֆեր, բռնիչներ, փոքրիկ տիկնիկներ, դրամապանակներ:

Թեհմինեն դասավանդում է Բերդի թիվ 3 հիմնական դպրոցում, 1-4-րդ դասարանների դասվար է, զուգահեռաբար նաև ֆիզկուլտուրա է դասավանդում: Հետաքրքրվում ենք նաև նրա հիմնական աշխատանքով: «Երեխաներն ուսման նկատմամբ այդքան մեծ հետաքրքրություն չունեն, չէի ասի, որ անտարբեր են, բայց ոգևորված էլ չեն: 

Ավելի շատ կենտրոնացած են համակարգիչների ու հեռախոսների մեջ: Նաև դասավանդում եմ «Տեխնոլոգիա» և «Կերպարվեստ» առարկաները և երեխաների մեջ սեր եմ նկատում դրանց նկատմամբ: Երբ փորձում եմ մի քանի րոպե գողանալ այդ առարկաներից մյուս առարկաների համար, նրանք դժգոհում են: Իրենց դրդում եմ ինքնուրույն աշխատանքի, ոչինչ, որ մի քիչ վատ ստացվի:

Ոգևորում եմ, ասում՝ ինչ գեղեցիկ աշխատանք եք պատրաստել, հաջորդ անգամ իրենք են ցանկություն հայտնում նոր բան ստեղծելու: Եվ այդ անգամ իրենց մոտ ամեն ինչ ավելի լավ է ստացվում: Երեխաներին ոգևորելը շատ կարևոր է: Տարիներ առաջ համալսարանն ավարտելուց հետո ունեցել եմ փորձ հելունագործություն դասավանդելու: Երեք ամիս պարապեցի երեխաների հետ, սակայն հետո խմբակները շարունակություն չունեցան: Ցանկացողներ, կարծում եմ, հիմա էլ կլինեն, հնարավոր է՝ երեխաների մոտ կայծը կրակ դառնա, բայց հնարավոր է նաև կայծն այդպես էլ չբռնկվի»,-ընդգծում է Թեհմինեն:

Ասում է՝ եթե մի օր հելունով չաշխատի, չի հանգստանա: «Իմ հանգիստն այդ կերպ եմ կազմակերպում, լիցքաթափվում եմ: Կարող է դպրոցից գամ տուն ու սկսեմ գործել, հետո նոր զբաղվեմ իմ մնացած գործերով»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Աշխատանքները ստեղծում է վաճառելու նպատակով, բայց պահանջարկը շատ մեծ չէ: «Որոշ աշխատանքներ վաճառել եմ, բայց խոսքը մեծածավալ վաճառքի մասին չէ: Չեմ աշխատում գովազդի ուղղությամբ: Օգոստոսին Տավուշում ունենք մեղրի փառատոն, որը շարժական տոն է, հիմնականում համընկնում է խաղողօրհնեքի հետ, այդտեղ ներկայացնում ենք մեր տարածաշրջանի ձեռագործ աշխատանքները, սննդամթերքը և այլն: Այդտեղ մի քանի տարի ներկայացրել եմ աշխատանքներս: Այս տարի ևս աշխատանքներ եմ հավաքել, բայց չգիտեմ՝ փառատոնը կանցկացվի, թե ոչ»,- եզրափակում է Թեհմինե Մելքումյանը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ