«Մի համայնքն այնքան են ջրել, որ ծորակները բաց ջուրը թափվում է, առուներով գնում, մյուսներում՝ չկա». Աստղաձորի գյուղապետ

Գեղարքունիքի մարզի Աստղաձոր համայնքի բնակիչների՝ խմելու և ոռոգման ջրի խնդիրը երկար տարիների պատմություն ունի: Գյուղացիներն օգտագործում են ուրանային հանքերևակումների հետազոտությունների համար նախկինում արված հորերի ջուրը: Այս մասին «ԷկոԼուրին» ահազանգել էր Աստղաձորի բնակիչ, ֆիզիկայի մասնագետ Արամայիս Ասատրյանը, ով նաև նշել էր, թեհամայնքի բնակիչների մեծ մասը ուռուցքային և շաքարային հիվանդություններ ունեն:

Համայնքի խմելու և ոռոգման ջրի խնդրի հետ կապված «Փաստը» զրուցել է Աստղաձորի համայնքապետ Ռոբերտ Խաչատրյանի հետ, ով նշում է, որ գյուղում ջրի խնդիրը միշտ է եղել, կա և շարունակվելու է: Ինչ վերաբերում է նրան, որ նախորդ տարի իրենց գյուղի միջով հոսող Աստղաձոր գետի ջուրը ակունքի մոտից խողովակաշարերով որպես խմելու ջուր տեղափոխել են հարևան Զոլաքար, գյուղապետն ասում է, թե դա մինչհամայնքային ջուր էր և շաբաթվա ընթացքում ընդամենը երկու օր էր գալիս: Այդ ջուրը Զոլաքարի վարչական տարածքից էր գալիս, և Ասատրյանը բնական էր համարում, որ մարդիկ իրենց խմելու ջուրն են վերցրել:

– Խորքային հորերի ջրի օգտագործումը որքանո՞վ է անվնաս:

– Բայց ուրիշ ինչ կարող ենք անել: Էս երկրի մեջ էտա մեր ունեցածը, էտ ենք օգտագործում:

– Պատկան մարմիններին դիմե՞լ եք:

– Բոլոր տեղերն էլ դիմել ենք: Ինչի՞ պատկան մարմինները չգիտեն՝ ինչ է կատարվում էս երկրում, որ մենք էլ դիմենք, ի՞նչ պիտի պատասխանեն: Ջուր չկա, որտեղի՞ց պիտի բերեն:
– Դիմե՞լ եք մարզպետարան:

– Այ ցավդ տանեմ, մարզպետարանն ի՞նչ կառույց է, որ մարզպետարան էլ դիմենք: Դուք չե՞ք պատկերացնում էս երկրի վիճակը, էդ ի՞նչ կառույց է, որ մի հատ էլ ըտեղ դիմես: Կամակատար է, էլի:

– Լավ, մարզպետարան չեք դիմել, ո՞ւր եք դիմել և ի՞նչ պատասխան եք ստացել:
– Տարբեր տեղեր դիմել ենք, հիմա չկա, ջրի աղբյուր չունենք, որ ջուր բերենք համայնք: Այդ հորաջրերը ստիպված օգտագործում ենք երեք օրը մեկ անգամ:
– Երեք օրը մեկ անգա՞մ:

– Ինչ անենք, այդքան վճարունակ չէ ժողովուրդը, որ կարողանա էդքան էներգիայի, ջրի վարձ վճարի: Խորանարդ մետրը 1000 դրամ ա նստելու քաղաքացու վրա, որտեղից կարող ա քաղաքացին վճարի էդ գումարը, եթե կռուգլի սուտկա ջուր տան:
– Հորերի ջրի համար նույնպե՞ս գումար եք վճարում:

– Իհարկե, գյուղապետարանը պայմանագիր է կնքել, երկու տարին մեկ փող ենք փոխանցում, գալիս ստուգում են, թույլտվություն տալիս, որ օգտագործենք:

– Ի՞նչ լուծում կարելի է տալ այս խնդրին և որքա՞ն կարելի է այդ կեղտոտ ջրերը խմել:

– Դե այնքան էլ կեղտոտ չի, ըստ անալիզների պատասխանի՝ վնասակար չէ:
– Ձեր համագյուղացիներից նշել են, որ գյուղում շատ են ուռուցքային և շաքարային հիվանդություններ ունեցող մարդիկ, և խնդիրը կապում են հենց ջրի հետ:
– Ո՞վ ա էտի բողոքել: Դե եսիմ, կարող է ինքը ուռուցքով կամ շաքարով հիվանդ է, ուրեմն նշանակումա բոլորը հիվա՞նդ են: Ես առաջին անգամ եմ նման բան լսում:

– Ասում եք, թե Ձեզ պատասխանել են, որ հնարավորություն չկա ջուր բերելու, մի՞թե իսկապես տարբերակներ չկան գոնե հարևան գյուղից ջուր բերելու:

– Խի չկա: Ջուրը պետական մենաշնորհ է, պետությունը որ ուզենա...մի համայնքն այնքան ա ջրել, որ իրանց ծորակները բաց ջուրը թափվում է, առուներով գնում, մյուսներում՝ չկա: Պետության քաղաքականություննա, պետությունը պիտի մտածի դրա մասին: Ես պատրաստ եմ ցանկացած ծրագրի համար ներդրում անելու, միայն թող մեզ ջուր տան: Համակարգը չի տիրապետում իր աշխատանքին, դրա համար էլ պրոբլեմ է ստեղծվում: Էս տարի գյուղացիք 2 անգամ կանգնեցին, ճանապարհ փակեցին, ինչին ես դեմ էի: Ոչ մի արդյունք, ոռոգման հարց էլ չկարգավորեցին: