Վաստակաշատ բուժքույրը գյուղի մարդկանց համար «շտապ օգնություն» է ավելի քան 60 տարի

ОБЩЕСТВО 9 Март, 2017 15:37

Գեղարքունիքի մարզի բարձրլեռնային Լճավան գյուղը 61 տարի անընդմեջ ունի իր մշտական «շտապ օգնությունը» հանձինս բուժկետի վաստակաշատ ու երկարամյա վարիչ Պայծառ Գրիգորյանի, ով, չնայած ութերորդ տասնամյակի շեմին է, շարունակում է նույն եռանդով կատարել իր մասնագիտական պարտականությունը:

Ինչպես «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում նշեց Ծովակի ԱԱՊԿ տնօրեն Արթուր Ղազարյանը, Ծովակի ԱԱՊԿ կազմում գործող բուժկետերի աշխատողների մեջ Պայծառ Գրիգորյանը թեեւ ամենատարեցն է, ամենափորձառուն, բայց եւ ամենաօրինակելին, ամենաեռանդունը, ամենասիրելին, ամենապայծառը, ամենապարտաճանաչն ու ամենանվիրյալը:

«Բարձրլեռնային Լճավան գյուղն այսօր ունի 650 բնակիչ, բնակչության հիմնական զբաղմունքը հողագործությունն ու անասնապահությունն է: Գյուղը, ի թիվս ունեցած այլ հիմնախնդիրների, հեռու է ինչպես մարզկենտրոնից, այնպես էլ նախկին շրջկենտրոնից եւ ունի միջհամայնքային ու ներհամայնքային վատ ճանապարհներ, որոնք ձմռան մի քանի ամիսներին դառնում են դժվարանցանելի, բուք օրերին՝ անանցանելի: Այստեղ կյանքն ունի իր ուրույն դժվարությունները, բայց այդ կյանքը նաեւ յուրովի գեղեցկացնում ու իր անկրկնելի կերպարով զարդարում է բոլորի կողմից ճանաչված, հարգված ու գն ահատված բուժքույր Պայծառ Գրիգորյանը, ով միաժամանակ սիրված մայր է, կին ու տատիկ, կայտառ ու բարի բնավորության տեր անձնավորություն:

Պայծառին տեսնելիս դժվար թե կարողանաս նրա տարիքը ստույգ որոշել, քանի որ նա շատ եռանդուն է իր աշխատանքում, միշտ ժպտադեմ ու ուրախ՝ մարդկանց հետ շփումներում, արտաքին տեսքով թարմ ու երիտասարդ: Այսուհանդերձ, դժվար է հավատալ, որ տիկին Պայծառը մոտենում է իր կյանքի 8-րդ տասնամյակին: Անկախ օրվա ժամից, իր օգնության կարիքն ունեցող հիվանդի տարիքից, Պայծառը անմիջապես տեղ է հասնում՝ ոտքով հաղթահարելով բոլոր անանցանելի կամ դժվար հաղթահարվող ճանապարհները»,-ներկայացրեց Արթուր Ղազարյանը:

Պայծառ Գրիգորյանը ծնվել է Վարդենիսի շրջանի Կարճաղբյուր գյուղում, 1938 թվականին: Պայծառի ծնվելուց մեկ տարի անց նրանց ընտանիքը տեղափոխվել է Երեւան, իսկ 1951 թվականին ետ վերադարձել հայրենի գյուղ: Միջնակարգ կրթությունը Պայծառն ավարտում է Կարճաղբյուրում եւ 1954 թվականին ընդունվում Վարդենիսի նորաբաց Կարմիր Խաչի եւ Կարմիր կիսալուսնի բժշկական ուսումնարան եւ գերազանցությամբ ավարտում երկամյա դասընթացը: Ուսումն ավարտելուց հետո նա նշանակվում է Մեծ Մասրիկում աշխատանքի՝ որպես պատրոնաժ: Այստեղ աշխատել սկսելուց 6 ամիս անց աշխատանքի է նշանակվում Լճավանում՝ որպես բուժկետի վարիչ եւ 1956 թվականից մինչեւ օրս աշխատում է նույն տեղում: Պայծառն ունի երկու որդի, 6 թոռ, 4 ծոռ:

61 տարիներից միայն վերջին մի քանի տարիներին, երբ առողջապահության նախարարության որոշումով ծնունդների ընդունումը գյուղերում արգելվեց, տիկին Պայծառն արդեն ծնունդների լույս աշխարհ գալը սեփական ձեռքերով չի կազմակերպում, փոխարենը ծննդկաններին ուղեկցում է Վարդենիսի ծննդատուն:

Ինչպես պատմում է Պայծառը՝ ավելի քան 35 տարի Լճավանում ծնված բոլոր մանկիկները լույս աշխարհ են եկել իր միջամտությամբ:

«Իմ գյուղում մինչեւ այսօր ոչ մի նորածնի մահացության դեպք չի գրանցվել, ոչ էլ մանկական մահ»,- հպարտորեն փաստում է Պայծառը:

«Երբ նորածնին դուրս են գրում հիվանդանոցից, նորածնի հարազատները շտապում են Պայծառին իրենց տուն տանել: Այստեղ փորձառու բուժքույրը զննում է երեխայի դուրսգրման փաստաթղթերը, նորածնի պորտի վիճակը, մայրիկին սովորեցնում է, թե ինչպես է պետք լողացնել նորածնին, խնամել: Պայծառի այցելությունները նորածնի տուն շարունակվում են ամեն օր, մինչեւ մոր եւ մանկիկի վիճակը կայունանում է: Ի պաշտոնե պատրոնաժի այցելությունները սահմանված են մեկ շաբաթ, բայց բուժքույր Պայծառն այցելում է ամենաքիչը մինչեւ նորածնի քսան օրական լրանալը: Բուժքույրը պայքարում է, ո ր իր գյուղում բոլոր նորածինները սնվեն բացառապես կրծքի կաթով: Անհրաժեշտ գիտելիքներով ու խորհուրդներով օժանդակում է երիտասարդ մայրերին, ինչպես նաեւ ընտանիքի մյուս անդամներին, ովքեր փորձում են հնացած եւ սխալ մեթոդներով խնամել նորածնին:

Իր բժշական գրանցամատյաններում անհրաժեշտ գրանցումներն է անում ու հետեւում, որ ճիշտ ժամանակին բոլոր փոքրիկները ստանան իրենց տարիքային եւ ազգային օրացույցով նախատեսված պատվաստումները: Նաեւ տալիս է հետագա բոլոր խորհուրդները, որ ծնողները պետք է անեն մանկական պատվաստման հետեւանքները հեշտությամբ հաղթահարելու համար: Ինքն էլ իր հերթին երեք օր շարունակում է այցելել պատվաստումներ ստացած երեխայի տուն՝ առողջական նրա վիճակը վերահսկելու նպատակով: Պայծառն իր գյուղում ոչ միայն մանկիկի«շտապ օգնությունն» է, այլեւ՝ ահելի ու ջահելի: Եթե գ յուղում կան այնպիսի հիվանդներ, ովքեր իրենց ոտքով կարող են այցելել բուժկետ, ստանալ անհրաժեշտ բուժօգնություն, գալիս են: Իսկ շարժվելու անընդունակ հիվանդներին, վիրակապերի փոխման ու վերքերի մշակման, առաջին բուժօգնության կարիք ունեցողներին տիկին Պայծառն անձամբ է այցելում՝ տնետուն շրջելով: Այսպես կարելի է պատկերացնել. մի Լճավան, Լճավանի ձմռան անհաղթահարելի ճանապարհներ, ձյան ու բքին, անձրեւ ու քամի հաղթահարող բուժքույր Պայծառ: Իր կենսախինդ ոգով ու դրական մարդկային էներգիայով նա առույգացնում է նաեւ այն միջավայրը, ուր հայտնվում է: Նրան սիում են բոլորը, գնահատում ու հարգում նրա ջանքերն ու նվիրումը»,-հավաստեց ԱԱՊԿ տնօրենը:

«Ես իմ տարիքը չեմ էլ զգում, ամենօրյա մասնագիտական աշխատանքը, գումարած նաեւ ֆիզիկական աշխատանքը, սերն իմ ընտանիքի ու շրջապատիս մարդկանց հանդեպ ժամանակ էլ չեն տալիս, որ տարիքիս, հանգստիս մասին մտածեմ: Կաշխատեմ, քանի դեռ Աստված ինձ ուժ ու եռանդ է պարգեւել»,-մեր զրույցն ամփոփեց վաստակաշատ բուժքույր Պայծառ Գրիգորյանը: