Աշոտ Մանուչարյան. «Թրամփի հաղթանակը ապստամբություն էր ընդդեմ գործող կարգի և էլիտայի»

ПОЛИТИКА 25 Ноябрь, 2016 18:38

Ո՞վ է Դոնալդ Թրամփը, ինչո՞ւ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների նախագահ ընտրվեց հենց նա: Այս հարցերի վերաբերյալ հետաքրքիր դիտարկումներ է անում «Ղարաբաղ կոմիտեի» անդամ Աշոտ Մանուչարյանը, ով հայտնի է համաշխարհային աշխարհակարգի վերաբերյալ իր ուրույն տեսակետով:

Ըստ նրա` էական է ոչ թե այն հարցը, թե ով է Դոնալդ Թրամփը, այլ թե ինչ շրջանակներ է նա ներկայացնում: Որովհետև ԱՄՆ–ում հնարավոր չէ, որ մի անձնավորություն գա, հավաքի խումբ, հաղթի ընտրություններում ու դառնա ղեկավար հենց այնպես, պատահականորեն: Մենք գործ ունենք շատ որոշակի շրջանակի հետ, որը իշխանության բերեց Դոնալդ Թրամփին: Եվ այդ շրջանակը ոչ թե ամերիկյան է, այլ համաշխարհային:

Այս ամենը հասկանալու համար պետք է ընկալենք մի բան. մինչ այսօր, Միացյալ Նահանգները, ինչպես և աշխարհի բոլոր երկրները, համաշխարհային շատ որոշակի կառավարող շրջանակի կողմից առաջին կարգի գործիք էին իրենց կառավարումն իրականացնելու համար:

Այս հանգամանքը մեծ դժգոհություն էր առաջացնում Միացյալ Նահանգների ազգային, եթե այսպես կարող ենք ասել կամ այսպես ձևակերպենք` իրենց երկրին նվիրված ընտրանու մոտ: Նաև` այն շրջանակներում, ովքեր դեմ էին, որ մարդկությունը գնա այն ճանապարհով, ուր մինչ օրս տանում էր իշխող էլիտան, որի ներկայացուցիչն էր Քլինթոնը:

Իսկ ի՞նչ է իրենից ներկայացնում ներկա աշխարհակարգը: Դրա էությունն այն է, որ հարստությունը և իշխանությունը գտնվում են մարդկանց որոշակի փոքր խմբի ձեռքում: Եվ բոլոր` թե' ազգային, թե' միջազգային համակարգերը նրանց համար ծառայեցվում են որպես գործիքներ, որպեսզի առավել ամրապնդեն իրենց համակարգը:

Եվ փաստը, որ նախագահ ընտրվեց Դոնալդ Թրամփը, ըստ վերլուծաբանի, ապստամբություն էր գործող կարգի, գործող էլիտայի դեմ: Հիմա գալիս է մեկ այլ էլիտա, որի դեմքը Թրամփն է:

Իսկ մինչ այժմ ի՞նչ է հայտարարված Թրամփի կողմից (առայժմ կարող ենք դատել միայն նրա հայտարարություններից և այն առաջիկա քայլերից, որ պատրաստվում է անել): Օրինակ. Թրամփը ասաց, որ Միացյալ Նահանգները հրաժարվում է մասնակցել Խաղաղօվկիանոսյան համաձայնագրին:

Բանն այն է, որ այդ համաձայնագիրը համաշխարհային կառավարման գործիք էր, որի հիմքում մեկ բան էր ընկած` ազգային պետությունները դառնում են ենթակա միջազգային, վերազգային կորպորացիաներին: Իսկ, հասկանալի է, որ այդ գաղափարն իրականություն դարձնելու հարցում կարևոր էր հենց ԱՄՆ–ի դերը, նա էր առաջին գործիքը: Եվ Բարաք Օբամայի օրոք հսկա քայլերով այս գործընթացն էր առաջ տարվում: Փաստորեն այն, որ Թրամփը հայտարարեց, թե չեն մասնակցելու այս համաձայնագրին, մեծագույն հարված էր գոյություն ունեցող աշխարհակարգին:

Իսկ թե կոնկրետ հետագայում ինչ ճանապարհով կգնա նա, ինչպիսի քաղաքականություն կորդեգրի իրականում, երբ կստանձնի նախագահի պաշտոնն ու կսկսի աշխատել, ցույց կտա ժամանակը: Իսկ առայժմ մենք նրա քաղաքականության ուրվագծերն ենք նշմարում: Չնայած ինչ–որ հայտարարված է, խիստ դրական է երևում: Դրական է այն առումով, որ մարդկությունը դուրս է բերվում հարստության կուտակման արատավոր շրջանից, երբ մարդու մեջ ոչնչացվում է մարդկայինը, և նա վերածվում է ռոբոտի:

Փաստորեն ազգային պետությունների վերացման քայլը ընդհանուր շղթայի մի օղակն էր ընդամենը: Մյուսն, ասենք, ընտանիքի վերացումն էր, երեխայի զրկումը ընտանեկան դաստիարակությունից: Եվ, ընդհանրապես, այն, ինչ մենք տեսնում էինք մեզ անհեթեթ թվացող օրենքների տեսքով, մեկ բանի էին միտված` միայն ու միայն մարդու ռոբոտացմանը:

Այո, Դոնալդ Թրամփին նախագահ ընտրելը Միացյալ Նահանգներում դրսևորված ապստամբությունն էր ընդդեմ գոյություն ունեցող արատավոր կարգի: Եվ կարծես թե, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները շարժվում է դրական ուղղությամբ: Եվ եթե իրոք այդպես լինի, ապա մեզ սպասվում է մի բոլորովին այլ ուրվագծերով աշխարհ: Ես հույս ունեմ` մարդու և մարդկայնության աշխարհ:

Այսպես է մտածում Աշոտ Մանուչարյանը:

Գոհար Սարդարյան