Արծվի Բախչինյան. «Սա հետնահանջի, դեգրադացիայի ևս մի արտահայտություն կլինի, որ փաթաթում են մեր ժողովրդի գլխին»

Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության հատուկ հանձնարարությունների դեսպան Էլեոնորա Միտրոֆանովան մի քանի օր առաջ մի հայտարարությամբ էր հանդես եկել, որում խոսվում էր նախկին ԽՍՀՄ երկրներում ռուսերենին օրենսդրորեն հատուկ կարգավիճակ տալու և այն երկրորդ պետական լեզու հռչակելու անհրաժեշտության մասին։

 

Հայագետ, պատմաբանասեր Արծվի Բախչինյանը Past.am-ի հետ զրույցում նշեց, որ իրեն ամենից շատ վրդովեցնում է այն, որ անգամ խորհրդային տարիներին նման հարց չէր բարձրացվել։ Նրա խոսքով` մեր ժողովուրդը միշտ էլ եղել է օտարասեր, ռուսամոլ։ Վերջինս երեկ «Ռոսիա մոլի» դիմաց կանգնած էր, երբ մի երկտող ծնվեց իր գլխում՝ «Ազգս ռուսամոլ բացեց «Ռոսիա մոլ»»։

 

 

– Դա ցույց է տալիս, թե որոնք են նրանց ներպետական ախորժակները շրջապատի երկրների ժողովուրդների նեոգաղութացման վերաբերյալ, ինչը նրանք հաջողապես սկսել են դեռ մեր «անկախության» առաջին տարիներին և հիմա էլ շարունակում են։ Մեր բոլոր հարստությունները գտնվում են ռուսների ձեռքում, դրանից բացի օտարալեզու դպրոցների հարցը բարձրացվեց, նորից ռուսական դպրոցները բացելու անհրաժեշտության մասին խոսվեց։ Հիմա ի՞նչ էր մնում՝ լեզուն։ Լեզուն մեր ժողովրդի համար մի պաշտամունք է եղել և դրա վերջն էլ են ուզում տալ։ Սրա մեջ շատ պարզ, կույրին էլ տեսանելի երևույթ կա՝ նոր գաղութացման քաղաքականության շարունակությունը։

 

 

– Իհարկե։ Գիտեք ես ինքս ռուսերեն գրում, կարդում եմ, ես ոչ մի դեմ բան չունեմ ռուսաց լեզվի հանդեպ։ Թող մեր դպրոցներում ռուսերեն էլ, գրաբար էլ, արևմտահայերեն էլ, թուրքերեն էլ, պարսկերեն էլ, չինարեն էլ անցնեն։ Այդ մասին չի խոսքը։ Բայց երբ մի շենքի ղեկավարությունը պիտի որոշի, թե «առանձին» երկրում պետական լեզվի կարգավիճակ ստանա մի լեզու, որը այդ ժողովրդի բնիկ լեզուն չէ, դա անընդունելի է։ Միատարր բնակչություն ունեցող երկրի համար նման բանն ընդամենը հերթական գաղութացման արտահայտություն է։ Օդանավակայանից Երևան գալու ճանապարհին հայ, այսպես կոչված, բարերարի փողերով կառուցում են ռուսական եկեղեցի։ Չգիտես, թե ո՞ւմ համար են կառուցում։

 

Հայաստանում ապրող 2% ռուսական բնակչությա՞ն, թե ցույց տալու աշխարհին, որ այս շրջանը պատկանում է Ռուսաստանին, ոչ թե ամերիկյան դեսպանատանը։ Եվ մեր ժողովուրդն էլ գրեթե ինչպես միշտ կընդունի, կմտածի, վա՜յ, առանց ռուսի մենք կորած ենք, օրհնվի՜ էն սհաթը։ Այնքան իներտ է մեր ժողովուրդը, այնքան պայքարի ոգի չունի, որ ինչ էլ անում են մեր ժողովրդի գլխին, նա միշտ հնազանդությամբ ընդունում է։