Ինչ կլինի, եթե մի ամբողջ օր Google Glass կրեք

ЛАЙФ 28 Май, 2015 6:10

«Google Glass»-ի վերելքի ու անկման մասին գրելիս ես որոշեցի, որ հասկանալու համար, թե ինչպիսին է իրականում կյանքը Explorer-ների համար, ես ինքս էլ պետք է նրանցից մեկը դառնամ։ Այսպիսով ես գնացի այնտեղ, որտեղից ամեն ինչ սկսվել էր՝ Տեխասի Օստին քաղաքի «South by Southwest» համաժողովին, որտեղ ամեն տարի մարտին կինոարտադրողները, երաժիշտները և տեխնոլոգիական աշխարհի ներկայացուցիչները հավաքվում են։
Թեպետ Google-ը բացահայտեց ինտերնետ միացումով ակնոցը «I/O» համաժողովին դեռևս 2012 թ.-ին, իրական բացահայտումները տեղի ունեցան հաջորդ տարի՝ «SXSW 2013» -ի ժամանակ։ Վերջին մի քանի տարիներին տեխնոլոգիական ընկերություններն ուղևորվում են Օստին նոր տեխնոլոգիաներով բում անելու առաքելությամբ։ Այս տարի աչքի էր ընկնում «Meerkat»-ը՝ մի հավելված, որը թույլ է տալիս մարդկանց օնլայն հեռարձակում իրականացնել իրեն հեռախոսներից։ Twitter-ը 2007 թ.-ին օգտագործեց այս համաժողը՝ հռչակ ու տարածում ձեռք բերելու համար։ Foursquare-ն արեց նույնը 2009 թ.-ին։ Google-ը 2013 թ.-ին փորձեց համաժողովի ընթացքում գովազդել Glass-ը՝ քննարկումներ անցկացնելով այն մասին, թե ինչպես առավելագույնս օգուտ քաղել այս արտադրանքից։
Սակայն 2013 թ.-ից ի վեր շատ բան է փոխվել։ Արտադրանքն անվանարկողները դեմ էին Glass-ին, քանի որ նրանք կարծում էին, որ ներկառուցված տեսախցիկը խախտում էր իրենց անձնական կյանքի իրավունքը, այլք էլ կարծում էին, որ ականջակալներն անշուք տեսք ունեին։
Այս տարի «SXSW»-ին թվում էր, թե ոչ մի Glass չկա տեսադաշտում՝ բացի CNET-ի սեփականությունը հանդիսացող սարքից, որը ես էի հետս տարել։ Ես միակը չէի, ով զարմացած էր Glass-ի բացակայությունից։ Համաժողովի 35,000 մասնակիցներից ընդամենը 2-3 հոգի էր կրում այն։ Ես երդվեցի առնվազն մեկ օր կրել Glass-ը։ Ահա թե ինչպես իմ ջանքերը փոխհատուցվեցին։ Ես դրեցի Glass-ը վեր կենալուց հետո և համոզվեցի, որ կարգին հագել եմ այն։ Ես արդեն որոշել էի, որ դրանցով ցնցուղ չեմ ընդունի։
Այդ օրվա առաջին ժամադրությունս «Driskill»-ում էր՝ Օստինի հին և շքեղ հյուրանոցում։ Glass-ով ես թռուցիկ տեսա արևի լույսը, երբ շքամուտք դուրս եկա։ Փողոցի մյուս կողմում կանգնած մի քանի այգեպան տեսան ինձ, հետո շրջվեցին ու գնացին՝ առանց երկրորդ անգամ ինձ նայելու։ Այն ավտոմեքենան, որին ես սպասում էի, այդպես էլ չհայտնվեց։ Ես մտածում էի, թե արդյո՞ք հնարավոր էր, որ վարորդս կողքովս անցած լիներ, տեսներ, թե ինչ եմ ես կրում ու շարունակեր ճանապարհը՝ առանց ինձ որևէ բան ասելու։ Չէ, բայց դա խելագարություն է, չէ՞։
Դե իհարկե դա խելագարություն է, սակայն ակնոցի պատճառով մտքերս մի տեսակ խառնվել էին իրար։ Ես մեկ այլ մեքենա պատվիրեցի։ Վարորդը Ջենիֆեր անունով մի հաճելի կին էր։ Նա ինձ հարցրեց, թե ճակատիս ինչ եմ կրում։ Նա նախկինում երբեք այսպիսի ակնոց չէր տեսել և ինձ ասաց, որ այն սքանչելի է։
Մենք հասանք «Driskill», որտեղ ես պետք է հարցազրույց ունենայի Ալեքս Վինթերի հետ։ Նա զբաղվում է վավերագրական կինոնկարների արտադրությամբ, ինչպես նաև դերասան է։ Նախորդ օրը SXSW կինոփառատոնին կայացել էր նրա «Deep Web» կինոնկարի պրեմիերան։
Վինթերի վավերագրական կինոնկարը «Silk Road»-ի՝ թմրանյութերի առցանց շուկայի և մաքսանենգ ապրանքների մասին է։ Այդ շուկայի հիմնադիրը Ռոս Ուլբրիչն է։ Հետախուզությունների դաշնային բյուրոն անցյալ տարի դատապարտեց Ուլբրիչին 6 տարբեր հոդվածներով, այդ թվում թրաֆիքինգի ու դավադրություն իրականացնելու հոդվածներով։ Այս ամենի մասին պատմելուց բացի՝ Վինթերը պատմեց նաև անանունության ծրագրային ապահովման միջոցների օրինական կիրառման ու մարդկանց գաղտնի հսկողության դեմ պայքարի մասին։
Ես նկատեցի, որ նա խուսափում էր նայել աչքերիս։ Նա բացատրեց դա նրանով, որ նախկինում ոչ ոք երբեք Google Glass-ով հարցազրույց չի վերցրել իրենից։
Ընդհանուր առմամբ ես Glass-ը կրեցի մի օր և մի քանի ժամ։ Այդ ընթացքում 4 հոգի ինձ կանգնեցրին և հարցեր տվեցին ակնոցի մասին։ Տեխնոլոգիական աշխարհի մի ներկայացուցիչ ինձնից հետաքրքրվեց, թե արդյոք ես գոհ եմ այդ արտադրանքից։ Ոչ մի տաքսիստ ակնոցի պատճառով չվախեցավ ինձ տեղ հասցնել, թեպետ այն մեկի հարցում վստահ չեմ։
Օստինից վերադառնալուն պես ես իմ փորձառության մասին խոսեցի Լարի Ռոսենի հետ։ Նա հետազոտող ու հոգեբան է, ով դասավանդում է Կալիֆորնիայի պետական համալսարանում։ Անցյալ տարի նա Google Glass-ի մասին հարցազրույց տվեց «The Daily Show»-ին։ Ես նրան ասացի, որ փորձառությունս այնքան վատ չէր, որքան ես ակնկալում էի։«Google Glass»-ի վերելքի ու անկման մասին գրելիս ես որոշեցի, որ հասկանալու համար, թե ինչպիսին է իրականում կյանքը Explorer-ների համար, ես ինքս էլ պետք է նրանցից մեկը դառնամ։ Այսպիսով ես գնացի այնտեղ, որտեղից ամեն ինչ սկսվել էր՝ Տեխասի Օստին քաղաքի «South by Southwest» համաժողովին, որտեղ ամեն տարի մարտին կինոարտադրողները, երաժիշտները և տեխնոլոգիական աշխարհի ներկայացուցիչները հավաքվում են։
Թեպետ Google-ը բացահայտեց ինտերնետ միացումով ակնոցը «I/O» համաժողովին դեռևս 2012 թ.-ին, իրական բացահայտումները տեղի ունեցան հաջորդ տարի՝ «SXSW 2013» -ի ժամանակ։ Վերջին մի քանի տարիներին տեխնոլոգիական ընկերություններն ուղևորվում են Օստին նոր տեխնոլոգիաներով բում անելու առաքելությամբ։ Այս տարի աչքի էր ընկնում «Meerkat»-ը՝ մի հավելված, որը թույլ է տալիս մարդկանց օնլայն հեռարձակում իրականացնել իրեն հեռախոսներից։ Twitter-ը 2007 թ.-ին օգտագործեց այս համաժողը՝ հռչակ ու տարածում ձեռք բերելու համար։ Foursquare-ն արեց նույնը 2009 թ.-ին։ Google-ը 2013 թ.-ին փորձեց համաժողովի ընթացքում գովազդել Glass-ը՝ քննարկումներ անցկացնելով այն մասին, թե ինչպես առավելագույնս օգուտ քաղել այս արտադրանքից։
Սակայն 2013 թ.-ից ի վեր շատ բան է փոխվել։ Արտադրանքն անվանարկողները դեմ էին Glass-ին, քանի որ նրանք կարծում էին, որ ներկառուցված տեսախցիկը խախտում էր իրենց անձնական կյանքի իրավունքը, այլք էլ կարծում էին, որ ականջակալներն անշուք տեսք ունեին։
Այս տարի «SXSW»-ին թվում էր, թե ոչ մի Glass չկա տեսադաշտում՝ բացի CNET-ի սեփականությունը հանդիսացող սարքից, որը ես էի հետս տարել։ Ես միակը չէի, ով զարմացած էր Glass-ի բացակայությունից։ Համաժողովի 35,000 մասնակիցներից ընդամենը 2-3 հոգի էր կրում այն։ Ես երդվեցի առնվազն մեկ օր կրել Glass-ը։ Ահա թե ինչպես իմ ջանքերը փոխհատուցվեցին։ Ես դրեցի Glass-ը վեր կենալուց հետո և համոզվեցի, որ կարգին հագել եմ այն։ Ես արդեն որոշել էի, որ դրանցով ցնցուղ չեմ ընդունի։
Այդ օրվա առաջին ժամադրությունս «Driskill»-ում էր՝ Օստինի հին և շքեղ հյուրանոցում։ Glass-ով ես թռուցիկ տեսա արևի լույսը, երբ շքամուտք դուրս եկա։ Փողոցի մյուս կողմում կանգնած մի քանի այգեպան տեսան ինձ, հետո շրջվեցին ու գնացին՝ առանց երկրորդ անգամ ինձ նայելու։ Այն ավտոմեքենան, որին ես սպասում էի, այդպես էլ չհայտնվեց։ Ես մտածում էի, թե արդյո՞ք հնարավոր էր, որ վարորդս կողքովս անցած լիներ, տեսներ, թե ինչ եմ ես կրում ու շարունակեր ճանապարհը՝ առանց ինձ որևէ բան ասելու։ Չէ, բայց դա խելագարություն է, չէ՞։
Դե իհարկե դա խելագարություն է, սակայն ակնոցի պատճառով մտքերս մի տեսակ խառնվել էին իրար։ Ես մեկ այլ մեքենա պատվիրեցի։ Վարորդը Ջենիֆեր անունով մի հաճելի կին էր։ Նա ինձ հարցրեց, թե ճակատիս ինչ եմ կրում։ Նա նախկինում երբեք այսպիսի ակնոց չէր տեսել և ինձ ասաց, որ այն սքանչելի է։
Մենք հասանք «Driskill», որտեղ ես պետք է հարցազրույց ունենայի Ալեքս Վինթերի հետ։ Նա զբաղվում է վավերագրական կինոնկարների արտադրությամբ, ինչպես նաև դերասան է։ Նախորդ օրը SXSW կինոփառատոնին կայացել էր նրա «Deep Web» կինոնկարի պրեմիերան։
Վինթերի վավերագրական կինոնկարը «Silk Road»-ի՝ թմրանյութերի առցանց շուկայի և մաքսանենգ ապրանքների մասին է։ Այդ շուկայի հիմնադիրը Ռոս Ուլբրիչն է։ Հետախուզությունների դաշնային բյուրոն անցյալ տարի դատապարտեց Ուլբրիչին 6 տարբեր հոդվածներով, այդ թվում թրաֆիքինգի ու դավադրություն իրականացնելու հոդվածներով։ Այս ամենի մասին պատմելուց բացի՝ Վինթերը պատմեց նաև անանունության ծրագրային ապահովման միջոցների օրինական կիրառման ու մարդկանց գաղտնի հսկողության դեմ պայքարի մասին։
Ես նկատեցի, որ նա խուսափում էր նայել աչքերիս։ Նա բացատրեց դա նրանով, որ նախկինում ոչ ոք երբեք Google Glass-ով հարցազրույց չի վերցրել իրենից։
Ընդհանուր առմամբ ես Glass-ը կրեցի մի օր և մի քանի ժամ։ Այդ ընթացքում 4 հոգի ինձ կանգնեցրին և հարցեր տվեցին ակնոցի մասին։ Տեխնոլոգիական աշխարհի մի ներկայացուցիչ ինձնից հետաքրքրվեց, թե արդյոք ես գոհ եմ այդ արտադրանքից։ Ոչ մի տաքսիստ ակնոցի պատճառով չվախեցավ ինձ տեղ հասցնել, թեպետ այն մեկի հարցում վստահ չեմ։
Օստինից վերադառնալուն պես ես իմ փորձառության մասին խոսեցի Լարի Ռոսենի հետ։ Նա հետազոտող ու հոգեբան է, ով դասավանդում է Կալիֆորնիայի պետական համալսարանում։ Անցյալ տարի նա Google Glass-ի մասին հարցազրույց տվեց «The Daily Show»-ին։ Ես նրան ասացի, որ փորձառությունս այնքան վատ չէր, որքան ես ակնկալում էի։