Քեթրին Մանասյան. «Ես ու ամուսինս կատեգորիկ տարբեր ենք, բայց դա մեզ չի խանգարում»

Blognews.am-ը գրում է.

Դերասանուհի Քեթրին Մանասյանը որդու՝ Ջոյ Իսահակի ծննդից հետո պասիվ գործունեություն է ծավալում։ Այս փուլում նա վայելում է մայրության բերկրանքն ու որդու հետ ժամանակ անցկացնելու հաճույքը։ Պարբերաբար Քեթրինը ներկայանում է Կամերային թատրոնի ներկայացումներում։ Թատրոնի միջազգային օրվա կապակցությամբ էլ պատվոգիր է ստացել Մշակույթի նախարարության կողմից։ BlogNews-ը դերասանուհու հետ զրուցել է կյանքի այս փուլի մասին։

-Քեթրին, մայրանալուց հետո պասիվ գործունեություն եք ծավալում։ Ստեղծագործական ակտիվ կյանքի վերադառնալ դեռ չե՞ք պլանավորում։

- Ստեղծագործական  շատ մտքեր ունեմ, որոնք պետք է կյանքի կոչեմ, սակայն դեռ չեմ  հասցնում։ Ես շարունակում եմ մնալ Կամերային թատրոնի դերասանուհի, ուղղակի հիմա ավելի քիչ ներկայացումներում եմ զբաղված։ Շատերի մոտ տպավորություն է, որ չեմ խաղում, բայց այդպես չէ։ Հասկանալի պատճառներով զբաղվածությունս ավելի քիչ է, վերջին շրջանոում բեմադրված ներկայացումներում զբաղված չեմ եղել, սակայն հին ներկայացումներում, որոնցում զբաղված եմ եղել, շարունակում եմ խաղալ, նաև՝ շուտով նոր ներկայացում է լինելու, որում ևս խաղում եմ։

Հեռուստատեսային նախագծերում այս պահին զբաղվածություն չունեմ, սերիալներում աշխատել չեմ կարող ժամանակի առումով։ Այլ նոր նախագծեր հայկական հեռուստատեսությունում առանձնապես չեմ էլ տեսնում։

-Ձեր փոքրիկի խնամքով միայնա՞կ եք զբաղվում, թե՞ օգնող ունեք։

-Մայրս և քույրս օգնում են ինձ, սակայն նրանք էլ են աշխատում։ Հիմանականում ես եմ զբաղվում տղայիս խնամքով։ Նույնիսկ, երբ երեխաս իմ ամենավստահելի մարդկանց հետ է, պետք է իմ աչքի առաջ լինի։ Կարծում եմ՝ մայրը բոլորից լավ է հասկանում երեխայի թոթովանքները, ինչ է նա ուզում։ Երեխայի խնամքն իսկապես շատ բարդ է, ես էլ չափից ավելի եմ սևեռվում այդ ամենի վրա։ Կան ծնողներ, ովքեր ավելի թեթև են նայում ամեն ինչի, հեշտ են կազմակերպում առօրյան։ Երևի անփորձությունից է, ես նույնիսկ չգիտեի, որ կարելի է երեխային սովորեցնել, որ անընդհատ քեզ չփնտրի, քո բացակայությունից սթրեսի մեջ չընկնի։ Իմ տղան մորս ու քրոջս էլ է շատ սիրում, բայց ամեն վայրկյան ինձ է փնտրում։

Մի քիչ գերհոգնում եմ, բայց ոչինչ։ Երեխայի խնամքը շատ դժվար և պատասխանատու գործ է, ինքն էլ շատ ակտիվ երեխա է։ Հիմա էլ  հոր հետ իրեն ուզղարկել եմ դուրս, որպեսզի կարողանամ խոսել Ձեզ հետ, այլապես չէր թողնելու ոչ մի բառ խոսել։)

-Ամուսինդ օգնո՞ւմ է խնամքի հարցում։

-Դե... ո՞ր ամուսինն է այդպես օգնում։ Դա կնշանակեր, որ ամուսինս պարապ է։ Իրականում նա շատ զբաղված է։ Ընտանիքի ամբողջ հոգսն իր վրա է։ Ես տեսնում եմ, թե ամուսինս ինչքան դժվարություններ է միայնակ հաղթահարում։ Ամեն ինչ թողնելն ու 0-ից  սկսելը շատ բարդ է, առավել ևս, որ իր  երկրում բավականին կայուն, մեծ աշխատանքներ տարած, վաստակ ունեցած մարդ է եղել։  Նա Սիրիայից է եկել, մեն-մենակ նորից սկսել ամեն ինչ, օր օրրի զարմանում եմ իր ուժի վրա, իսկապես հիացմունքի է արժանի։

-Խի՞ստ մամա եք։

-Ինձ համար նույնիսկ տարօրինակ է երեխայի այս տարիքում խոսել խստության մասին։ Ես շատ «երես տվող» եմ։ Շատ չարաճճի է, մեկ-մեկ անտանելի բաներ է անում, մտածում ես՝ կարո՞ղ է նույնիսկ խփես երեխային, սակայն հասկանում ես, որ դա դաստիարակության մեթոդ չէ։ Երբ ջղայնանում եմ, սկսում է ծիծաղել։ Կարծում եմ՝ շատ հումորով տիպ է մեծանալու։ Շատ փոքր ժամանակվանից այնպիսի միմիկաներ ուներ, զարմանում էիր, բացի այդ, մեզ էր նմանակում։ Երբ ես կամ հայրը ջղայնացած աչքերը չռած իրեն ենք նայում, ինքն էլ իր աչքերն է կլորացնում ու այնպես է կչկչում, որ էլ չես դիմանում, գրկում ես ու պաչում։)

-Երեխայի ծնունդը շատ բան է փոխում զույգի հարաբերություններում։ Ձեր դեպքում ի՞նչ է փոխվել։

-Հա, բնականաբար, փոխվում են հարաբերությունները. սկզբում երկուսով իրար համար եք, հետո՝ երկուսով երեխայի համար։ Ուրախությունդ, ջերմությունդ կրկնապատկվում է, երբ հետևում ես երեխայիդ ամենօրյա զարգացմանը։

Իրար մի քիչ ավելի քիչ ժամանակ ենք տրամադրում, սակայն դա նորմալ է։ Երեխայի ծնունդը յուրաքանչյուր ընտանիքում այնքան սպասված է, որ առանձին ժամանակ անցկացնելու մասին արդեն չես էլ  մտածում։

-Իսկ ամունությունից հետո ի՞նչ է փոխվել ձեր հարաբերություններում։ Ամեն դեպքում կենցաղ կիսելիս նորովի  ես բացահայտում կողակցիդ։

- Բնականաբար, կենցաղն իր հետ նոր բաներ է բացահայտում։ Ես իրեն սկսեցի ճանաչել, ինքը՝ ինձ։ Մինչ ամուսնությունը մենք 1 տարի էինք ծանոթ և ավելի ընկերական հարաբերություններ ունեինք, մեր սիրավեպը շատ հանկարծակի ծնվեց։

Շատերի համար Ջորջը բարդ մարդ էր թվում, որովհետև շփման առումով շատ ավելի հանգիստ  է, այնպիսի մարդ չէ, ով շրջապատի մեջ միանգամից աչքի է ընկնում։ Ես այդ առումով ավելի ակտիվ եմ, շփվող։

-Յուրաքանչյուր ընտանիքում էլ լինում են կոնֆլիկտներ, դժվարություններ։ Ձեր դեպքում ի՞նչը կարող է կոնֆլիկտի առիթ դառնալ։

-Ջորջն էնպիսի մարդ է, ում հետ ոչ մի կերպ հնարավոր չէ վիճել։ Նա շատ հավասարակաշռված է, չի սիրում բարձրաձայն խոսել։ Եթե տղամարդը չի սիրում, որ կինը գոռում է, բնականաբար, դու էլ աշխատում ես չգոռգոռալ, որպեսզի չհիասթափվի։ Ես ավելի էմոցիոնալ եմ, կարող եմ շատ ակտիվ տանել զրույցը, արտահայտել իմ կարծիքը, ինքը հակառակը, կարող է յուրաքանչյուր բան պատմել շատ հանգիստ։

Ես հիմա եմ հասկանում, որ եթե ինչ-որ մարդու հետ վիճում ես, ուրեմն երկուսդ էլ սիրում եք տաքացնել վեճը, թեժացնել։ Այդ դեպքում արդեն երկուսդ էլ մեղավոր եք։ Երբ դիմացինդ քեզ ուղղորդում է, որ հանգիստ ձևով տանես զրույցը, դու էլ չես գնում վեճի։

Մենք մեր մշակույթներով,  ճաշակներով կատեգորիկ տարբեր ենք, բայց դա մեզ չի խանգարում, որովհետև ընտանիքի հիմքում նույն երաժշտությունը լսելը չէ։ Դա անկարևոր բան է, դուք պետք է ընտանիեկան հարցերի շուրջ համախոհներ լինեք։ Այդ հարցերում մենք միշտ գալիս ենք ընդհանուր հայտարարի, քանի որ կարևոր այդ հարցերում բավականին նման ենք։

Զրույցը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի