Արամյանցների դղյակի թաքնված փաստերը․ բացահայտելով Հայաստանը (մաս 8)

Արամյանցների դղյակը գտնվում է Լոռու մարզում, Ախթալա քաղաքից՝ 5 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք։ Դղյակը կառուցվել է 20-րդ դարի սկզբին և համարվում է տարածաշրջանի ամենանշանակալի պատմամշակութային կառույցներից մեկը։

Արամյանցների դղյակը․ շքեղություն, որը դարձավ լռության խորհրդանիշ

Դղյակը պատկանել է հայտնի հայ մեծահարուստ և բարեգործ Միքայել Արամյանցին։ Կառույցը կառուցվել է եվրոպական ճարտարապետական լուծումներով՝ իր ժամանակի համար բացառիկ շքեղությամբ։ Ըստ պատմական տվյալների՝ դղյակն ունեցել է լայն սրահներ, փայտյա զարդաքանդակներ, բուխարիներ և ընդարձակ պատշգամբներ։

Դղյակը ծառայել է ոչ միայն որպես բնակավայր, այլև որպես հյուրատուն՝ ընդունելով ազդեցիկ հյուրերի, գործարարների և մշակույթի ներկայացուցիչների։

Քիչ հայտնի և չբացահայտված փաստեր

Պատմաբանների և տեղացիների վկայությամբ՝ դղյակի ներսում ժամանակին գործել են փակ սենյակներ, որոնց մուտքը հասանելի է եղել միայն տան տիրոջը կամ նեղ շրջանակի համար։ Կա վարկած, որ այդ սենյակներում պահվել են արժեքավոր փաստաթղթեր կամ գույք։

Մեկ այլ հետաքրքիր հանգամանք վերաբերում է դղյակի ստորին հատվածներին։ Տեղացիները պնդում են, որ այստեղ եղել են պահեստային կամ թաքստոցային տարածքներ, որոնք խորհրդային տարիներին մասամբ փակվել կամ վերափոխվել են։

Ինչպես փոխվեց դղյակի ճակատագիրը

Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո դղյակը ազգայնացվել է։ Տարբեր տարիներին այն ծառայել է որպես առողջարան, բուժհաստատություն և հանգստյան տուն։ Այդ ընթացքում շենքի ներքին հարդարանքի մեծ մասը  վնասվել է։

Լռության մեջ մնացած ժառանգություն

Մասնագետների կարծիքով՝ Արամյանցների դղյակը կարող է դառնալ Լոռու մարզի կարևոր զբոսաշրջային կենտրոններից մեկը, եթե իրականացվեն պահպանման և վերականգնման աշխատանքներ։ Սակայն մինչ այդ այն շարունակում է մնալ լքված՝ իր պատերի մեջ պահելով անցյալի շքեղության ու չպատմված պատմությունների հետքերը։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Past.am-ը