Թե ինչպես պատահաբար հայտնվեց շատերի սիրելի սեղանի խաղը՝ աերոհոկեյը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Շատերի շրջանում աերոհոկեյ բառը հաճելի զգացողություններ է առաջացնում: Եվ դա զարմանալի չէ, քանի որ դա այնպիսի լավ և դրական խաղ է, որն առանձնապես լրացուցիչ հմտություն չի պահանջում: Այն կարող են խաղալ ինչպես մեծահասակները, այնպես էլ երեխաները: Աերոհոկեյը բաղկացած է հատուկ սեղանից, երկու հարվածիչներից և տափօղակից: Խաղը հորինել են 1960 թվականին ամերիկացի ինժեներները, ընդ որում՝ բոլորովին պատահական: Մեծ կորպորացիայում աշխատելով՝ նրանք հատուկ սեղան են ստեղծել օդի շրջանառության համակարգը փորձարկելու համար: Ազատ ժամանակ, ինչ-որ կերպ զվարճանալու համար, նրանք խաղում էին սեղանի վրա՝ օգտագործելով քառակուսի հարվածիչներ և կլոր տափօղակ:

Սեղանի ծայրերին, ըստ նախագծի, եղել են լուսազգայուն տարրեր և սովորական դռան զանգեր, որոնք էլ ազդարարել են խփած գոլի մասին: Դա կախվածություն առաջացնող խաղ էր և որոշակիորեն հիշեցնում էր մեծ հոկեյը, որի երկրպագուներն էին գիտնականները: Որոշ ժամանակ անց նրանք որոշում են հանրությանը ներկայացնել իրենց հայտնագործությունը: 1972 թվականին Brunswick կորպորացիայի աշխատակից Բոբ Լեմիեն է կազմակերպել աերոհոկեյի անհրաժեշտ սարքավորումների արտադրություն և վաճառք: Եվ այդ ծրագիրը արագ բերել է հաջողություն և լավ եկամուտ: Ահա այդպես էլ պատահաբար հայտնվել է այդքան սիրված սեղանի այդ խաղը՝ աերոհոկեյը: Սեղանը պատրաստել են մետաղաթերթի կամ պլաստմասսայի կողմերով, որպեսզի տափօղակը դաշտից դուրս չթռչի:

Իսկ դարպասների փոխարեն սեղանի եզրերին անցքեր են արվել: Գոլ խփելուց հետո տափօղակը, ընկնելով դարպասը, վերադարձել է իր ելակետը՝ խաղադաշտ: Աերոհոկեյի մասնագիտացված սեղանները հագեցած են օդի շրջանառության համար անցքերով, որոնց շնորհիվ նվազեցվում է տափօղակի շփումը սեղանի մակերեսի հետ, և այն մեծ արագացում է ստանում: Այնուամենայնիվ, արտադրված առաջին սեղանների մեծ մասը հագեցած չի եղել նման օդային համակարգով, բայց ունեցել է մնացած տարրերը: Այդ խաղի հարվածիչները իրենցից ներկայացնում են հարթ մակերեսին ամրացված այնպիսի բռնակներ, որոնք առավելագույն հարմարավետություն են ստեղծում արագ խաղի համար, իսկ տափօղակը պատրաստվում է պլաստիկից հարթ սկավառակի տեսքով: Աերոհոկեյի թիրախային օգտագործողներ պետք է դառնային երեխաները, բայց խաղն արագորեն ժողովրդականություն է ձեռք բերել նաև ավագ սերնդի շրջանում:

Անգամ 1970-ականների կեսերից սկսել են անցկացվել առաջին մրցաշարերը, իսկ 1978 թվականին ԱՄՆ-ում ստեղծվել է Աերոհոկեյի ֆեդերացիան: Ֆեդերացիան մշակել է խաղի կանոններն ու առանձնահատկությունները, որոշել գործիքների և սեղանի պահանջվող ձևերն ու չափերը: Օրինակ՝ նեոնային լամպերով լուսավորվող սեղանները մրցույթներում չեն թույլատրվում, բայց դրանք իդեալական են մարզվելու համար: Որոշվել է, որ խաղը սկսվում է մետաղադրամի նետումից հետո սկսողին որոշելով, իսկ 7 գոլ խփած խաղացողը հաղթողն է: Ժամանակի ընթացքում աերոհոկեյի մրցույթներ սկսել են անցկացնել ոչ միայն ԱՄՆ-ում, այլ նաև ամբողջ աշխարհում: Թվում է, թե աերոհոկեյը պարզ խաղ է, բայց այն բաղկացած է բազմաթիվ մարտավարություններից, որոնք մեծացնում են հաղթելու հնարավորությունները: Ներկայում այդ խաղի հարյուրավոր պրոֆեսիոնալ մրցաշարեր են անցկացվում:

ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում