«Գոնե այսքանից հետո հեռանան, որ երկիրը կարողանա կամաց-կամաց հավաքվել». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Ռազմական գործողություններ կլինեն Սյունիքում, հաջորդը սուր է ճոճվելու Սյունյաց աշխարհի գլխին: Սրանք կանխատեսումներ էին, որոնք արվում էին Արցախում ռազմական գործողությունների դե ֆակտո ավարտից հետո: Մինչ Սյունիքում ռազմական գործողություններ էին, ֆեյսբուքյան և մյուս հարթակներում միասնության կոչեր էին հնչում, առաջարկներ, թե հիմա իշխանություններին քննադատելու ժամանակը չէ, եկեք միավորվենք՝ հանուն Սյունիքի: Գրող, հրապարակախոս Դավիթ Մկր Սարգսյանն ասում է՝ իսկ ո՞վ է պառակտել ազգը:

«Ժողովրդին համախմբելու համար պետք է կազմակերպչական աշխատանք տանել, քանի որ ժողովուրդը միաբջիջ տարր չէ, որքան էլ որ ազգային առանձնահատկություններով, հատկանիշներով գրեթե նույնն են, բայց ժողովուրդը անհատներից է կազմված: Բարոյականության անկման ծայրակետն է այն, որ համախմբման կոչ են անում մարդիկ, որոնք պառակտել են: Յուրաքանչյուր հայ մարդ գիտի չարենցյան պատգամը՝ «Ով հայ ժողովուրդ, քո միակ փրկությունը քո հավաքական ուժի մեջ է»: Բայց ինչի՞ շուրջ համախմբվեն: Եթե պետությունը նման հանձնարարական է իջեցնում, դա շատ լավ բան է: Բայց համախմբման այս կոչն ընդամենը բուտաֆորիա է, այսինքն՝ կոչ եք անում միավորվել, բայց դուք պառակտում եք:

Նոյեմբերի 16-ին Ազգային ժողովում դասը սերտած աշակերտի նման բոլորը ելույթ էին ունենում: Ռուսաստանից էին խոսում մարդիկ, որոնք Ռուսաստանի դրոշն էին այրում, ոմանք ասում էին՝ թուրքը մեր թշնամին է, բայց ժամանակին թուրքական չափորոշիչներ էին բերում, հայոց եկեղեցու դեմ պայքարում և այլն, և այլն: Այսինքն՝ բարոյականության նորմերը բացարձակապես ոտնահարված են: Մարդիկ միավորվում են գաղափարի ու գործի շուրջ, հիմա միավորվեն, որ ի՞նչ անեն, ո՞ւմ կողքին կանգնեն: Ինձ պե՞տք է ինչոր բան առաջարկեն»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Սարգսյանը:

Հիշում է՝ 30 տարի առաջ՝ Սադարակի կռվի ժամանակ, որի մասնակիցն ու ականատեսն է եղել նաև ինքը, ոչ ոք մյուսին որևէ բան չէր ասում: «Ամբողջ հանրապետությունը, ժողովուրդը միավորված էր: Մարդիկ որսորդական հրացաններով Արարատում էին: Ու բոլորը պատրաստ էին իրենց կյանքը տալ, որ մեկ մետր հող անգամ չզիջվի թշնամուն: Հիմա ռազմական-ստրատեգիական ամենակարևոր բարձունքները հանձնել են՝ թուրքական անվանումներ հիշելով, նայելով, թե որ թվականին այդտեղ որքան մահմեդական է ապրել և այլն: Ի դեպ, երբ մարդահամարներ էին արվում, ազգություն չէր էլ նշվում: Ազգային գրադարանում այդ տվյալները կան, գրվում էր կովկասյան թաթարներ»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Ասում է՝ այսօր մենք հայի տեսակն ենք կորցրել: «Եթե սրանք մնան, ես իսկապես կորցնում եմ իմ լավատեսությունը: Սյունիքի ճանապարհները տվեց, բարձունքները տվեց, եթե դու 80 տոկոսով նախապատրաստել ես նրան քո վրա հարձակվելու համար, նա առնվազն հիմար պետք է լինի քո վրա չհարձակվելու դեպքում: Հատկապես՝ նրա ախորժակը, վերաբերմունքը, աշխարհայացքը գիտենք, ամեն ինչ հստակ գիտակցում ենք: Այսքանից հետո ինչպե՞ս կարող է չհարձակվել: Սյունիքում էլ կհարձակվի, Գեղարքունիքում էլ, Տավուշում էլ, որովհետև դու իրեն ասում ես՝ արի, ու միևնույն ժամանակ ստացվում է նաև, որ չես դիմադրում, չես կրակում»,-ընդգծում է հրապարակախոսը:

Հավելում է՝ առաջարկվեց չզինաթափել սահմանամերձ գյուղերի բնակիչներին, հակառակը՝ զինել: «Կամ՝ գոնե ոստիկաններին տանեն Սյունիքի այն գյուղեր, որոնք աքցանի մեջ են հայտնվել, որ մարդիկ կարողանան գիշերը հանգիստ քնել: Ամեն գյուղում գոնե մի զորախումբ լինի, ոչ թե մարդիկ անտերության մատնվեն: Ինչի՞ շուրջ համախմբվի այդ մարդը, եթե նա այսօր միայն ինքնապաշտպանվելու խնդիր պետք է լուծի: Պետությունը փրկելու միակ միջոցը պետք է լինի պետական այրերի հեռացումը, որովհետև, ցավոք, քանդում են պետությունը նույն այն մարդիկ, որոնք պարտավոր էին ամրապնդել այն: Գոնե այսքանից հետո հեռանան, որ երկիրը կարողանա կամաց-կամաց հավաքվել: Բոլորի շահը հետապնդում են՝ եվրոպացունը, թուրքինը, ռուսինը, ամերիկացունը, աշխարհի բոլոր երկրների գործակալները լցված են այս երկրում, միայն հայի գործակալին չեմ տեսնում: Ո՞ւր են հայրենասիրությանն ուղղված գործուն քայլերը: Ամեն ինչ հեղհեղուկ է, անորոշ, շարունակվող մղձավանջ: Գործող կառույցները, նախարարությունների տեսքով, քանդեցին: Հայաստանի և Սփյուռքի միջև կապը խզեցին»,-նշում է մեր զրուցակիցը:

Ընդգծում է՝ պետք է լինի ազգային շահ, որը կարող է համախմբել հանրությանը: «Իսկ այն բարդ բան է, մենք ազգի, էթնոսին վերադառնալու հետ կապված էլ խնդիրներ ունենք: Անելիք շատ կա: Ի վերջո, պրոֆեսիոնալ չունենք այն իմաստով, որ պետական որևէ բարձր պաշտոնում այսօր չկա մասնագետ: Բոլորը հավաքագրվում են հավաքագրված յուրայինների սկզբունքով: Ինքս աշխատել եմ մարդկանց հետ, որոնց հետ չենք կիսել գաղափարական հայացքներ, բայց ունեցել ենք մի նպատակ՝ կատարել մեր աշխատանքը: Բայց մենք հիմա նաև մարդու պակաս ունենք: Թումանյանի ասած՝ ամենաբարձր պաշտոնը մարդն է, այդ հասկացությունը հիմա մեր իրականության մեջ գետնաքարշ վիճակում է: Մոռացել ենք բարոյականություն, ազգային արժեքներ, շատ ենք ցած գլորվել: Վիհի հատակում ենք: Սա ազգային մեծագույն ողբերգություն է»,-եզրափակում է հրապարակախոս Դավիթ Մկր Սարգսյանը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում