«Հայ մարդն ուժեղ է իր տե­սա­կով, հաղ­թա­նակ­նե­րով, նա սե­փա­կան հո­ղի վրա կռվում է իր հայ­րե­նի­քի հա­մար»

Պատերազմն արցախա-ադրբեջանական սահմանին շարունակվում է: Օրեր շարունակ հայկական զինված ուժերը հետ են մղում հակառակորդի լայնամասշտաբ, տարաբնույթ հարձակումները մեր երկու պետությունների, ժողովրդի ուղղությամբ: Սեպտեմբերի 27-ից մեկնարկած և հայ ժողովրդին պարտադրված հերթական պատերազմում մարտնչում է ոչ միայն հայկական բանակը, այլ նաև նրա թիկունքն ամուր պահող հայ ժողովուրդը, որն ապացուցում է՝ մենք ունենք մեկ նպատակ՝ հայրենիքի սահմանների պաշտպանությունը: Որևէ այլ հարց այս օրերին չի գրավում մեր ուշադրությունը, չի հայտնվում քննարկումների կիզակետում: Բոլորիս ուշադրության կենտրոնում զինվորն ու բանակն են, նրանց աննկարագրելի ուժն ու սխրանքները, որոնք ապահովում են մեր՝ ազատ ու անկախ երկրում ապրելու իրավունքը:

Գրականագետ Դավիթ Գասպարյանը նշում է՝ հիմա մենք, ըստ ամենայնի, հայրենական պատերազմի մեջ ենք մեր դարավոր ոսոխի դեմ: «Լինի թուրք, լինի ադրբեջանցի, նույնն է: Սխրանքների մասին ենք խոսում: Հայ մարդու սխրանքն իր մեջ է, արդար, դարերի պատերազմ է մղվում, թշնամուց պետք է լուծվի դարերի վրեժը: Չպետք է մտածել, թե այս ոնց է, որ մեր տղաներն այսքան քաջ են: Այդ քաջությունն ի վերուստ կա հայ մարդու մեջ: Դարերի ընթացքում թուրքի ձեռամբ է կատարվել եղեռնը, այլ վայրագություններ: Եթե մեր հողի վրա մնայինք, այսօր Ֆրանսիայի չափ երկիր կլինեինք՝ թե ՛ բնակչությամբ, թե՛ տարածքով: Ամեն ինչ թուրքն արեց՝ դեռ 11, 12,13-րդ դարերից»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Գասպարյանը:

Նա ընդգծում է՝ պետք է մի շատ կարևոր հարցի ուշադրություն դարձնել և նպաստել այս գաղափարի տարածմանը: «Այսօր թուրքի արյան բաղադրության մեջ կա հայ, սլավոն, հույն, ասորի կամ այլևայլ տարրեր, բայց էթնիկ թուրքը չկա: Այսօրվա թուրքերը, որոնք ապրում են Պոլսում, բազմանում Թուրքիայում, պետք է իմանան, որ ազգությամբ թուրք չեն, նրանք թուրք էթնոսի կրող չեն: Նրանք գուցե հույն են, հայ կամ էլ այլ ազգություն ունեն: Այս գաղափարախոսությունը մենք պետք է ուժեղացնենք առաջիկայում, թող մարդիկ իրենց արյան բաղադրության վերլուծություն անեն, և, ի վերջո, հասկանան, թե իրենք ովքեր են ազգությամբ:

Մտածում ես՝ թուրքն ո՞վ է, որ գա, Կոնստանդին կայսրի կառուցած Սուրբ Սոֆիայի տաճարը վերածի մզկիթի, թուրքն ո՞վ է, որ այսօր գա ու նստի մեր Անի մայրաքաղաքի վրա, Վանի, Աղթամարի, մեր պատմական տարածքների վրա: Այսօրվա կռիվը ղարաբաղյան ճակատում այս ամենի պատասխանն է: Եվ այն ուժը, հերոսությունը, ոգին, որ կա մեր տղաների մեջ, գալիս է հենց այստեղից: Դարերի վրեժը պետք է հանել, առանց վրեժը լուծելու ազգը չի խաղաղվի: Այսօր չէ, վաղը կլինի, վաղը չէ մյուս օրը կլինի: Այսօր ահա եկել է այդ օրը, և սա մեզ համար հայրենական պատերազմ է: Չպետք է վախենալ թշնամու թվաքանակից, ոչ էլ Թուրքիայի սատարումից»,-նշում է մեր զրուցակիցը: Գասպարյանն ընդգծում է՝ մենք մեր դիվանագիտությունը պետք է էլ ավելի զարգացնենք: «Ինձ համար շատ կարևոր է, որ մերոնք ունենան շատ լուրջ դիվանագիտություն արտաքին աշխարհի հետ:

Անգամ թշնամի երկրներին դարձնեն բարեկամ՝ սա է դիվանագիտության ուժը, ոչ թե բարեկամին խրտնեցնեն ու հեռացնեն: Այդպես չպետք է լինի: Անգամ թշնամուն պետք է կարողանալ բարեկամ դարձնել, դեպի մեզ թեքել: Ի՞նչ է անում Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուն՝ մի օր Պուտինի դռանն է, հաջորդ օրը՝ Թրամփի: Մի օր այստեղ է, մի օր այնտեղ: Իր հայրենիքի հարցերն է լուծում: Դիվանագետը հենց դա է: Ոչ թե պետք է ասի՝ սա ո՞վ է, նա ո՞վ է: Ոչ: Բոլոր հարցերը պետք է բարեկիրթ ձևով ծառայեցնել հայրենիքի շենացման, կառուցման և հաղթանակի նպատակներին:

Հայ մարդն ուժեղ է իր նկարագրով, տեսակով, հաղթանակներով, շատ կարևոր է այն, որ ինքն իր հողի վրա իր հայրենիքի համար է կռվում»,-ասում է գրականագետը: Մինչ բանակը կռվում է սահմանին, վտանգի պահին մեկ բռունցք է դարձել նաև ժողովուրդը, վտանգը համախմբել է բոլորիս: «Զարմանալի է մեր ժողովրդի այս հատկությունը: Խաղաղ պահերին սկսում են հազար ու մի հարցերով իրար դեմ դուրս գալ, տարբեր քայլեր անել, բայց հենց հնչում է վտանգի գույժը, բոլորը միաբանվում ու միավորվում են և դառնում մեկ բռունցք: Սա ամենամեծ ուժն է, որ մեր ժողովրդին պահել է մեր հողի վրա»,-եզրափակում է Դավիթ Գասպարյանը: