Սահմանապահ Ազատամուտը, համախմբվածությունն ու համայնքի լուրջ խնդիրները

ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ 6 Սեպտեմբեր, 2019 13:02

Տավուշի մարզի սահմանապահ Ազատամուտ համայնքում առաջինն աչքի են ընկնում երեխաները, որոնք այնքան շատ էին, որ թվում էր, թե ինչ-որ միջոցառում է: Բայց որքան էլ զարմանալի է, սա Ազատամուտի երեխաների առօրյան է, և նրանք ընտրել են ոչ թե ինտերնետը, այլ բակը, ֆուտբոլը, բոքսը, կարատեն, ջութակը:

«Մի քիչ քայլում ես ու կողքը մեր մեծ ֆուտբոլի դաշտնա»,-լրագրողների խմբից ինձ փորձում են շեղել չորս փոքրիկներն ու առաջարկում քայլել դեպի դաշտ:

6-ամյա Վահեն ու 7-ամյա Վարդանը սրտնեղում են. ասում են՝ դեռ փոքր ենք, չենք գնում ֆուտբոլի:

«Բայց մեծանանք՝ ֆուտբոլիստ ենք դառնալու: Չեմ գնում ֆուտբոլի, բայց լավ եմ խաղում»,-վստահ ասում է Վահեն:

«Արսենալ, Մխիթարյան, Ռոնալդու, Մեսի...»,-հերթով թվարկում են սիրելի ֆուտբոլիստներին, թիմերին ու այդպես հասնում ենք դաշտ:

«Առաջ ես գնում, հետ ես գնում, հարված ես կատարում, ապրես, Խաչի՛կ, գոլ…»,- լսվում է մարզչի բարձր, մի քիչ խիստ, բայց ոգևորող ձայնը:

Ֆուտբոլի մարզիչը Ազատամուտի բնակիչ 44-ամյա Արման Բեգլարյանն է: Պատմում է, որ արդեն 4 ամիս է, ինչ խումբը բացվել է:

«Մեր սահմանամերձ համայնքում կա այն սերունդը, որը մեծ պոտենցիալ ունի, ուղղակի մի քիչ կազմակերպել է պետք, և ինձ թվում է, որ ամեն ինչ լավ պետք է լինի:

Այս պահին 80 աշակերտ է գալիս մարզումների: Սպորտը համախմբվածություն է, երեխաներն ընթացքում նաև ընկերանում են: Ճիշտ է, դեռ չորս ամիս է անցել, բայց ես իրենց մեջ արդեն տաղանդների եմ տեսնում:

Իրենց մեջ կա այդ սերը, պարտաճանաչությունը:

Պարապմունքը ժամը վեցին է, բայց իրենք հինգ անց կես այստեղ են լինում: Ուշացողներ էլ կան»,-ծիծաղելով ասում է նա ու շեշտում՝ ժամանակի հարց է, ամեն ինչ կկարգավորվի:

«Աղջիկների խումբ էլ ունենք: Տասը աղջիկ արդեն գալիս է, կստացվի ամեն ինչ»,-հավելում է մարզիչը:

«Ինչպես սպորտում, այնպես էլ կյանքում»,-ասում է Արման Բեգլարյանն ու նշում, որ իր համար ամենակարևորը համայնքում համախմբվածություն ու միմյանց նկատմամբ հոգատար վերաբերմունք տեսնելն է:

«Մեր համայնքում, ճիշտ է, սոցիալական վիճակը խնդիր է, բայց շատ շատերն իրար օգնում են: Միայն հարցնելը՝ ինչո՞վ կարող եմ օգնել, արդեն մեծ բան է, մարդը հասկանում է, որ մենակ չէ: Մի քիչ էլ որ պետության կողմից այդ աջակցությունը լինի, շատ լավ կլինի:

Հիմա էրեխեքը Հայաստանի առաջնությանը պետք է մասնակցեն, բայց այսօր գնդակի, համազգեստի խնդիր ունենք»,- ասում է նա ու ընդգծում, որ համայնքապետարանի աջակցության շնորհիվ նոր գնդակներ, համազգեստներ ունեն, բայց միայն վերնաշապիկներն են դեռ հասցրել գնել, շորտեր ու «գիտրի» էլ է պետք:

«Ես շատ մեծ երազանքներ եմ կապում էրեխեքի հետ, ուզում եմ հպարտանալ, որ նման էրեխեք եմ մարզել: Իրենք պետք է հաստատ արդյունք ունենան»,-ասում է նա:

Չցանկանալով խանգարել մարզումներին՝ վերադարձա գյուղամեջ:

57-ամյա Միրզոյան Նոդարը, որն Արցախյան պատերազմի վետերան է, նախկինում աշխատել է «Բենտոնիտ» քարերի գործարանում.

«Բայց գործարանը հիմա չկա: Արտագնա աշխատանքի էլ չեմ կարող մեկնել՝ առողջությունս այլևս չի ներում:

Սպասում ենք, տեսնենք՝ ինչ փոփոխություն կլինի: Մարդիկ փայտածուխի արտադրությամբ էին զբաղվում, բայց դա էլ չկա՝ փակել են, ու հիմա մարդիկ աշխատանք չունեն:

Իհարկե, ճիշտ են արել, որ փակել են այդ արտադրությունը. անտառ է, բնություն, որը պետք է պահել, բայց, դե, ժողովրդի համար փոխարենը մի գործարան պետք է սարքեին:

Ես ուրիշ տեղ չեմ կարա հարմարվեմ ու ապրեմ, սովորել եմ մեր բնությանն ու ամեն ինչին:

Որ ներդրողները կարողանան թեկուզև փոքր ներդրում անեն, ինչ-որ մի գործարան լինի, ժողովուրդը աշխատանք ունենա, լավ կլինի:

Բայց հիմա ստիպված թողնելու են ու գնան Ռուսաստան…»,-ասաց բնակիչը:

Ազատամուտ համայնքի ղեկավար Վահագն Ալավերդյանը ևս փաստում է՝ լուրջ խնդիր կա համայնքում:

«Մարդիկ մինչ այս փայտածուխի վերամշակմամբ էին զբաղվում, բայց քանի որ հայտնի դեպքերից հետո խնդիրը լուրջ է ու անտառից փայտ կտրելու առումով լուրջ սահմանափակում կա, այս պահին նրանք ոչնչով չեն զբաղվում:

Այստեղ հիմնական խնդիրն աշխատատեղն է: Մեր համայնքում գյուղատնտեսական նշանակության հողեր չկան: Համայնքի բնակիչը չի կարող հողագործությամբ զբաղվել, պետք է կա՛մ վերամշակում, կա՛մ արտադրություն լինի:

Բացի քարի գործարանից, նախկինում կարի արտադրամաս է եղել: Հիմա ջանքեր են գործադրվում, որ գոնե կարի արտադրամաս հիմնվի, զբաղվածության հարց լուծվի»,- նշեց համայնքի ղեկավարը՝ հավելելով, որ կար փայտածուխի 26 փոքր արտադրամաս, որտեղ 300 բնակիչ էր աշխատում:

«Հիմա մի մասը արտագնա աշխատանքի պետք է գնա, մյուս մասն այլ միջոցներ ձեռնարկի…»,-նշեց նա՝ ընդգծելով, որ համայնքի՝ սահմանապահ լինելու հանգամանքը ևս խնդիր է:

«Ներդրողները լուրջ հետաքրքրություն դեռ չունեն: Ավելի քան 20 ներդրող եկել, տեսել է համայնքը, բայց առարկայական արդյունք չկա:

Սահմանին մոտ է՝ խոշոր ներդրողը խուսափում է ներդրում կատարել, իսկ փոքրին պարզապես ձեռք չի տալիս»,-ասաց Վ. Ալավերդյանը՝ շեշտելով, որ համայնքը սահմանից 2 կմ հեռավորության վրա է:

ԱՆՆԱ ԲԱԴԱԼՅԱՆ