«Նախարարությունների բազմաթիվ աշխատակիցների մնալ-չմնալու հարցը օդում կախված է»

«Փաստը» նախորդ համարներից մեկում, անդրադառնալով նախարարությունների միավորմանը, գրել էր, որ այս գործընթացներից հետո քաղծառայության գրասենյակը և վերակազմավորված նախարարությունները չեն կարողանում աշխատակիցների գործառույթների և պաշտոնի անձնագրերի շուրջ ընդհանուր հայտարարի գալ, քանի որ առկա է օրենսդրական կազուս:

Բացի դա, միավորումից առաջ չի հաշվարկվել մի շարք լրացուցիչ օրենսդրական լուծումների անհրաժեշտությունը, այլ միայն կատարվել է նախարարությունների և գերատեսչությունների մեխանիկական միացում:

Առաջ եկած հարցերը «Փաստի» հետ զրույցում մեկնաբանեց կառավարման փորձագետ Սերոբ Անտինյանը: Նա նշում է՝ օրենսդրական կազուս իրոք կա:

«Դեռևս 2018 թվականի մարտի 13-ին ընդունվել է «Կառավարչական իրավահարաբերությունների կարգավորման մասին» օրենք, որտեղ պետական մարմինների որոշակի տեսակի, մասնավորապես՝ գրասենյակի համար նախատեսված է դրույթ, որ դրանք պետք է ամրագրված լինեն օրենքով: 

Այսինքն՝ գրասենյակները պետք է օրենքով սահմանված լինեն և օրենքով իրականացնեն պետական կառավարման և պետական քաղաքականության առանձին բնագավառի գործառույթներ:

Ամբողջ խնդիրն այն է, որ պետական համակարգի օպտիմալացման շրջանակներում թիրախում հայտնվեցին գործակալությունները, որոնք նախարարությունների կառուցվածքում գործող առանձնացված ստորաբաժանումներ են և պետության անունից մատուցում են ծառայություններ քաղաքացիներին, իրավաբանական անձանց և այլն:

Այդ գործակալությունները նոր օրենսդրության համաձայն պետք է վերակազմակերպվեին և դառնային գրասենյակներ: Սակայն կար հստակ օրենսդրական պահանջ, որ դրանք պարտադիր ամրագրված լինեն օրենքով:

Դա վերը նշած օրենքի 8-րդ հոդվածի առաջին մասի պահանջն է: Նախարարությունների միավորմանը հաջորդող կառուցվածքային վերակազմակերպումների փուլում գործակալությունները կարծես օդից կախված մնացին:

Նախկինում դրանք գործել են իրենց համապատասխան ոլորտային օրենքներով, որը վերաբերել է ողջ նախարարությանը և որտեղ նրանք ամրագրված չեն եղել իբրև առանձին կառույցներ: Այժմ, երբ անհրաժեշտություն է առաջացել ամրագրել դրանք որպես գրասենյակներ, պարզվել է, որ նրանց ամրագրումն օրենքով, իբրև առանձին կառույցներ, օրենքի իմպերատիվ պահանջ է:

Եվ այդ՝ ձեր նշած օրենսդրական կազուսն առաջացավ հենց այդ հետևանքով:

Վարչապետի աշխատակազմի քաղծառայության գրասենյակը, որն, ըստ էության, իրականացնում է քաղծառայողների հետ կապված գործառույթները՝ քաղաքացիական ծառայողների պաշտոնի անձնագրերի, նրանց գործառույթների հաստատումը, պնդում է, որ այդ բոլոր գործակալությունները, որոնք պետք է վերակազմակերպվեին և դառնային գրասենյակներ, ամրագրված լինեն համապատասխան ոլորտային օրենքներում:

Բայց նախարարությունների կառուցվածքային փոփոխությունների փաթեթներում և ստորաբաժանումների վերակազմակերպման գործընթացներում նման բան չի նախատեսվել և չեն արվել այդպիսի օրենսդրական փոփոխություններ: Գործակալությունները որպես գրասենյակներ չէին ամրագրվել օրենքով:

Քաղծառայության գրասենյակը հրաժարվեց հաստատել աշխատակիցների պաշտոնների անձնագրերը՝ մինչև չհաստատվեն գրասենյակների նոր կանոնադրությունները: Օրենսդրական կազուսն, ըստ էության, այսպիսի հիմքեր ունի և դրանից է գալիս», - ասում է Անտինյանը:

Նա ընդգծում է՝ կառուցվածքային փոփոխություններ անելուն զուգընթաց հարկ էր նախատեսել նաև օրենսդրական համապատասխան փոփոխություններ, մասնավորապես՝ ոլորտային կարգավորող այն օրենքները, որոնք վերաբերում էին այս կամ այն գործակալությանը, պետք է փոփոխության ենթարկվեին, և այդ գործակալությունները նախատեսվեին այդ օրենքով որպես առանձին մարմիններ, որպեսզի չառաջանար օրենսդրական նման հակասություն»:

Միևնույն ժամանակ՝ կառավարությունը նշել էր, որ նախարարությունների աշխատակազմերի ձևավորման գործընթացը պետք է ավարտվեր երկամսյա ժամկետում, այսինքն՝ մինչև հուլիսի 31-ը, այնինչ մարդիկ մինչ այժմ չգիտեն՝ կշարունակե՞ն աշխատել, թե՞ ոչ, այլ հարց է նաև, թե ի՞նչ հաստիքում կհրամանագրվեն:

Ստացվում է, որ գործ ունենք նաև աշխատողների իրավունքների խախտման դեպքերի հետ:

Անտինյանը հաստատում է՝ այդպիսի խնդիր իրոք կա: «Բազմաթիվ աշխատակիցների մնալ-չմնալու հարցը օդում կախված է, որովհետև նրանք չեն վերանշանակվել իրենց պաշտոններում, չեն նշանակվել այլ պաշտոնի, և նրանց պաշտոնների անձնագրերն, ըստ էության, հաստատված չեն:

Սա ևս պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ այն կառույցների կանոնադրությունները, որտեղ այդ մարդիկ աշխատում են, չեն հաստատվել՝ իմ՝ վերը նշած պատճառներով:

Եվ, այո, այդ մարդիկ օդից կախված են, չգիտեն՝ կշարունակե՞ն աշխատել, թե՞ ոչ: Այս անորոշությունն անդրադառնում է թե՛ մարդկանց աշխատանքի որակի, թե՛ նրանց հոգեբանության վրա: 

Կարծում եմ՝ հարցի քիչ թե շատ ընկալելի իրավական լուծումն այն է, որ այդ պետական մարմինները, որոնք դեռ չեն կարողացել իրենց կանոնադրությունները հաստատել, գործեն նախկինում հաստատված կանոնադրություններով՝ մինչև կլինեն օրենսդրական համապատասխան կարգավորումներ:

Գիտեք՝ օրենքի փոփոխությունը երկարատև գործընթաց է: Այն պետք է կառավարության կողմից ներկայացվի Ազգային ժողով, որտեղ անցնի համապատասխան ընթացակարգ, որից հետո միայն ընդունվի, ստորագրվի և մտնի ուժի մեջ:

Սա երկարատև գործընթաց է, բայց այդ մարդիկ պետք է կարողանան հասկանալ, թե ինչպես է տնօրինվելու իրենց ճակատագիրը: Կարծում եմ՝ սրա միակ օրենսդրական ճանապարհը գործող կանոնադրություններով առաջնորդվելն է:

Չմոռանանք, որ պետական մարմինների, մասնավորապես՝ նախարարությունների կազմում գործող գործակալությունների` նախկինում ընդունված կանոնադրությունները կառավարության նորմատիվային որոշումներ են, որոնք կարող են պահպանել իրենց ուժը՝ մինչև օրենսդրական նոր կարգավորումները և համապատասխան փոփոխությունները, որը կբերի ձեր նշած օրենսդրական կազուսի վերացմանը:

Սա հնարավորություն կտա այդ մարմիններին շարունակել լիարժեքորեն իրականացնել իրենց գործառույթները: Խնդիրն այն է, որ այդ ծառայությունների մատուցման գործառույթները բացառիկ կարևորություն ունեն և ամենօրյա ռեժիմով են իրականացվում:

Հնարավոր չէ այդ մարմինների գործունեության ընդհատում գեթ մեկ օրով կամ մեկ ժամով: Նրանք ամենժամյա ռեժիմով մատուցում են ծառայություններ քաղաքացիներին, իրավաբանական անձանց, և այդ ծառայությունների մատուցումը չի կարող ընդհատվել», - եզրափակում է մեր զրուցակիցը:

 

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ