«Գե­րա­կա հան­րա­յին շահ» ճանաչելու որո­շու­մը նպա­տա­կա­յին չի կի­րառ­վում. փոքր կենտ­րո­նի բնա­կիչ

Երևանի փոքր կենտրոնում գերակա հանրային շահ ճանաչված շենքերի բնակիչները պահանջում են անվավեր ճանաչել կառավարության 2007 թվականի որոշումները:

Բելյակովի փողոցի բնակիչ Արմինե Գյուլգյուլյանը «Փաստի» հետ զրույցում նշում է` 2007 թվականից իրենց տարածքը ճանաչվել է գերակա հանրային շահ:

«Գերակա հանրային շահ ճանաչելու որոշման անվան տակ անցկացվում է բիզնես ծրագիր: Տարածքները տալիս են ինչ-որ անհատների: Բնակիչներին տրամադրվելիք փոխհատուցման ժամանակ չի գնահատվում ազատ հողը, գնահատվում է միայն բնակելի կառույցը, գույքը, իսկ հողը՝ ոչ: Մեկ քմ-ի դիմաց տրամադրում են 400-500 ԱՄՆ դոլար, ինչը շատ քիչ է: Մեր տարածքի բնակիչները փորձում են դատական համակարգի միջոցով իրենց իրավունքները պաշտպանել, ինչը չի ստացվում:

2007 թվականից սկսած՝ չկա մի դեպք, երբ դատարանում հաղթի բնակիչը, այլ ոչ թե կառուցապատողը: Գերակա հանրային շահ որոշումը մեր տարածքների առումով նպատակային չի կիրառվում, քանի որ երբ տարածքն ընտրվում է գերակա հանրային շահ, ապա այն պետք է ծառայի հասարակությանը:

Այսինքն՝ որոշ ժամանակ հետո, օրինակ, մեր տների, շենքերի տարածքում պետք է հիվանդանոց, դպրոց, ճանապարհ կառուցվի:

 

Բայց Հյուսիսային պողոտայի օրինակով մեզ համար պարզ է, որ մեր տարածքները մեր ձեռքից վերցնելու են ինչ-որ անհատներ, կառուցելու են շենքեր, իրականացնելու բիզնես ծրագրեր և ահռելի շահույթներ ստանալու: 

Բնակիչների ցավը սա է, որ գերակա հանրային շահ բնորոշման տակ ինչ-որ բիզնեսմեններ իրենց անձնական շահն են առաջ մղում: Ստացվում է՝ կառավարությունը տարիներ առաջ կայացրել է որոշում, որը նպատակային չի օգտագործվում, և երկրորդ՝ մեր տները մեր ձեռքից վերցնում են շատ ցածր գումարով», - ասում է Արմինեն:

Նա նշում է՝ Սախարովի հրապարակում գտնվող «Հրշեջ կայանի» շենքի բնակիչները իրենց տներից դուրս են եկել և մինչ օրս վարձով են ապրում:

Մեր զրուցակիցը, սակայն, ընդգծում է՝ այս շենքերի ու տարածքների հետ առնչվելիս հիմնական շեշտը պետք չէ դնել փոխհատուցման վրա: «Մեր տարածքներում կան մառաններ: Խոսքը Պուշկինի փողոցի տների նկուղներում գտնվող գինու մառանների մասին է: Ներկայիս Հյուսիսային պողոտայի տարածքում կար պատմաշակութային 29 հուշարձան: Երբ տարածքը կառուցապատվում էր, պետությունը պետք է դրանք պահպաներ, սակայն այսօր գոնե մեկ պատմամշակութային հուշարձան չի պահպանվել:

Մառաններ կան նաև մեր տարածքում, կան պատմամշակութային հուշարձաններ՝ «Հրշեջ կայանը», Երևանի առաջին բուժարանը և ոչ միայն: Այս բոլոր կառույցները վտանգի տակ են: Չէ՞ որ սրանք նաև տուրիստական կենտրոններ են, շատ կազմակերպություններ խմբեր են բերում փոքր կենտրոն, ներկայացնում են հայկական հին ոճի տները, մառանները: Դրանցով ենք ներկայանում զբոսաշրջիկներին», - ասում է գերակա հանրային շահ ճանաչված տարածքի բնակիչը:

Արմինեն ասում է՝ մարդիկ ցանկանում են ապրել իրենց տներում, չեն ցանկանում հեռանալ, պահանջում են կասեցնել կառավարության 2007 թվականի որոշումները: Նրանք դիմել են նաև պատկան մարմիններին: «2007 թվականից սկսած՝ բնակիչները չեն կարողանում իրենց տներում, օրինակ, շինարարություն կատարել, քանի որ չունեն այդ իրավունքը: Դիմել ենք քաղաքապետարանին՝ խնդրելով հայտնել, թե ինչ լուծում է ստանալու մեր տարածքների հարցը:

Մեզ հայտնեցին՝ մինչև դատական պրոցեսները չավարտվեն, իրենք ոչինչ անել չեն կարող: Իսկ դատական պրոցեսներն էլ անընդհատ հետաձգվում են: Այսինքն՝ ստացվում է, որ մենք մեր տները չպետք է վերակառուցենք, դրանք գնալով էլ ավելի կքանդվեն:

Քաղաքապետարանից հետո դիմեցինք Ազգային ժողովին: ԱԺ փոխնախագահ Վահե Էնֆիաջյանը եկավ, տեղում ծանոթացավ ստեղծված իրավիճակին:

ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցությունից պատգամավոր Արուսյակ Ջուլհակյանը ևս ծանոթ է մեր խնդրին: Երկու պատգամավորներն էլ խոստացել են հետևողական լինել մեր բարձրացրած խնդիրների նկատմամբ, - եզրափակում է մեր զրուցակիցը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ