Մանգուստներն այնքան էլ թռչունների ու կրծողների պաշտպաններ չեն

Մենք գիտենք, որ...

Մանգուստները օձերի սարսափն են, նրանք սպանում են օձերին: Դա մեզ հայտնի է Կիպլինգի «Ռիկի–տիկի–տավի» պատմվածքից, որտեղ Ռիկի–տիկի–տավի մանգուստը սպանում է թռչունների ձվեր և առնետների ձագեր ուտող Նագա օձին:

Իրականում այնքան էլ այդպես չէ:

Մանգուստը հենց ինքն է քանդում թռչունների բները՝ ուտելով ձվերը, որսում է և վայելում ինչպես առնետներին, այնպես էլ նրա ձագերին:

Մանգուստը ոչ մեծ գիշատիչ կենդանի է: Տարածված է Ասիայում և Աֆրիկայում: Սովորաբար ապրում են խմբերով, անգամ մինչև 50 առանձնյակ ունեցող, որը տիպիկ չէ գիշատիչների համար: Ակտիվ են ինչպես գիշերը, այնպես էլ ցերեկը: Մանգուստի զենքերն են սուր ճանկերը և ատամները: Սնվում են հիմնականում մանր ողնաշարավորներով, միջատներով, խեցգետնակերպերով, ձկներով, թռչուններով և այլն: Որոշ տեսակներ սնվում են նաև մրգերով և արմատապտուղներով: 

Մանգուստը իրականում օձի որս չի կատարում: Իհարկե, քիչ չեն դեպքերը, որ նա օձի է հանդիպում և ճակատամարտի բռնվում նրա հետ: Այդ ճակատամարտում հաղթանակի հավանականությունը կարելի է գնահատել 50/50՝ կապված օձի տեսակի, մեծության և այլ հանգամանքների հետ: Եթե անգամ մանգուստը գիտակցաբար օձ  է փնտրում ուտելու համար, նշանակում է նրա կերը պակասել է: Իրականում սխալ է նաև այն կարծիքը, որ օձի թույնը մանգուստի վրա չի ազդում: Ուղղակի մարտի ժամանակ մանգուստը շատ արագաշարժ է և համբերատար, սպասում է, որ օձը հարձակվի, խուսափում է հարվածից, մի քանի անգամ ինքն է կեղծ գրոհ կազմակերպում, հոգնեցնում օձին, ապա ատամները և ճանկերը խրում նրա վիզը:

Հնդկաստանում որոշ մարդիկ նույնիսկ ընտելացնում են մանգուստին մի քանի պատճառներով. նախ, եթե տանը մանգուստ կա, ապա ավելի հավանական է, որ օձը չի սողա այնտեղ, երկրորդ՝ մանգուստները շատ հեշտ ընտելացվում են և անգամ սկսում են օգնել իրենց տերերին՝ կռվի բռնվել օձերի հետ և, ամենակարևորը, մաքրում են տունը մկներից և առնետներից՝ որսալով և ուտելով նրանց: Այս վերջին գործով նրանք գերազանցում են կատվին:

Որոշելով պայքարել Շառաչող օձերի դեմ՝ ամերիկացիները փորձել են հնդկական մանգուստներ վերաբնակեցնել Ամերիկա մայրցամաքում, բայց շատ շուտ պարզվել է, որ մանգուստները, ի տարբերություն դանդաղաշարժ Կոբրաների, շատ արագ զոհ են դառնում Շառաչող օձերի կայծակնային խայթոցներին:

Նույն նպատակով Կարիբյան ծովի ավազանի կղզիներ վերաբնակեցված մանգուստները ևս չարդարացրեցին մարդկանց հույսերը: Այնտեղ նրանք իրենց համար առատ կեր գտան մանր կրծողների տեսքով և խուսափեցին պայքարել վտանգավոր թշնամիների դեմ: 

Կա մանգուստի մի տեսակ՝ դեղին մանգուստը, որը հետաքրքիր կերպով հավազգիեր է որսում: Նկատելով հավազգի թռչնին՝ նա կանգնում է հետևի թաթերի վրա, թույլ իջեցնում առաջին թաթերը և սկսում երկար ժամանակ զմայլված նայել նրան: Գեղեցկուհին սկզբում անհանգստանում է, հետո տեսնում է, որ գազանիկից վտանգ չկա, հետաքրքրությունը հաղթում է, և նա որոշում է մոտենալ իր գեղեցկությունից շլացած այս ասպետին՝ առանց մտածելու, որ գազանիկը երանության մեջ է՝ զգալով, թե ինչպես է համեղ «նախաճաշն» ինքն իր ոտքով մոտենում իրեն: 

Ինչքան նման է այն դեպքերին, երբ որոշ հայ «անխելք հավերի» թվում է, թե բոլորը զմայլված են իրենցով և կարելի է մոտենալ «անվնաս գազանիկին», ում ձախ ձեռքն, ի դեպ, քոր է գալիս շուտով փող վաստակելու կանխազգացումից:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Past.am-ը