Համալսարանի ռեկտոր. «Դեն նետված գրքերը նեխած են եղել»

Օրեր առաջ Շիրակի պետական համալսարանի դասախոսներից Գագիկ Համբարյանը բաց նամակ էր գրել ՀՀ նախագահին ու վարչապետին՝ բարձրաձայնելով իրենց համալսարանում տիրող անօրինականությունների մասին: Դրան գումարած նա իր ֆեյսբուքյան էջում հրապարակել էր համալսարանի հետնամասում դեն նետված գրքերի լուսանկարներ՝ որակելով դա վանդալիզմ:

Իրականում գրքերը հանվել էին այդտեղ մակուլատուրա ուղարկելու նպատակով, քանի որ դրանց սանիտարահիգիենիկ վիճակը հակասում էր նորմային: ԻնչպեսPast.am- ի հետ զրույցում ասաց համալսարանի ռեկտոր Սահակ Մինասյանը՝ դրանք սնկային հիվանդությամբ գրքեր են եղել. «Երկրաշարժից առաջվա գրքեր են եղել, 50 տարվա, 1988 թ.–ից հետո էլ կապոցից չհանված, փտած, նեխած գրքեր»:

Շիրակի պետական համալսարանի ուսումնախորհրդատվական կենտրոն–գրադարանի տնօրեն Թերեզա Խաչատրյանն էլ անգամ որպես ապացույց մեզ ուղարկեց մակուլատուրա ուղարկված գրքերի նույն բախտին արժանացած մի քանի գրքի նկար, որոնք դեռևս մնացել են գրադարանում: Գրքերն իսկապես նեխած, բորբոսնած վիճակում էին:

Հարցին՝ դրանք մասնագիտական, թե գեղարվեստական ուղղվածությամբ գրքեր են եղել՝ Թերեզան պատասխանեց, որ վնասված են եղել, սակայն հնարավոր է և՛ մասնագիտական, և՛ գեղարվեստական գրքեր լինեին: Նրա ներկայացմամբ՝ գրքերը եղել են սարսափելի վիճակում, երբ բացահայտվել են, քանի որ պահված են եղել նկուղում:

«Դեռևս 2013 թ. այդ գրքերը գրապահոցից տեղափոխվել են նկուղ, ինչ նպատակով՝ հայտնի չէ: Կապոցներով, կույտի նման դրված են եղել որոշակի տարածքում, այնտեղ ջուր է լցվել, փչացել են: Նույնիսկ մակուլատուրան չեր ցանկացել վերցնել այդ գրքերը: Այժմ էլ սարսափելի փոշոտ վիճակում գրքեր կան: Իսկ մակուլատուրա են հանձնվել միայն այն գրքերը, որոնք վնասակար են եղել առողջության համար: Նույնիսկ մակուլատուրայի աշխատակիցները այդ գրքերի մի մասը ճանապարհին թափել են, բենզինով այրել:

Ասում են, թե գրապահոցը անխնա ոչնչացրել են: Մենք ունենք երկու գրապահոց, թող գան, տեսնեն գրապահոցը ոչնչացված է, թե ոչ: Բոլոր գրքերը տեղում են: Պետք է մտածել գրքերն ավելի մաքուր պահելու մասին, օդափոխման համակարգ պիտի ապահովենք, տեխնիկա պիտի գնենք, փոշեկուլ: Այս ամենն արդեն պլանավորում ենք»,– ասաց նա:

Հարցին, թե այդ դեպքում դասախոսի նամակն ու այդ գրառումը ի՞նչ նպատակ ուներ, պատասխանեց, որ այս հարցը պետք է ուղղել առաջնային աղբյուրին:

«Ես գտնում եմ, որ ցանկացած կազմակերպությունում խնդիրներ լինում են, երբեմն դրանք միջանձնային բնույթի կոնֆլիկտներ են: Բայց այդ խնդիրները պետք է լուծել կոնկրետ կառուցվածքային ստորաբաժանման շրջանակներում: Եթե դասախոսների այդ կերպ ներկայացրած խնդիրը, ինչպես ինձ երկու օր առաջ ընկեր Համբարյանն էր ներկայացնում, զուտ միջանձնային կոնֆլիկտն է, ուրեմն դա, միգուցե, խոսում է նաև իրենց թուլության մասին, որ իրենք ու նույն ամբիոնի վարիչը այդ կոնֆլիկտը չեն կարողանում կարգավորել: Կարելի է լուծել դա, բայց սա այն խնդիրը չէ, որը հանրապետության մասշտաբով բարձրաձայնեն:

Ասում են՝ գրադարանը անխնա ոչնչացրել են: Ո՞նց կարելի է նման դատողություն արտահայտել: Առհասարակ, եթե դատողությունը սկսվում է «բոլորն այսպիսին են, ամեն ինչ ոչնչացված է» բառերով, ապա դա խոսում է այն մասին, որ այդ ինֆորմացիային չի կարելի հավատալ: Այնտեղ այնքան խեղաթյուրված ինֆորմացիա կա, որ ես լինելով ներսի մարդ, մտածում եմ, որ պարզապես ամոթ է:

Ցանկացած բուհում բազմաթիվ խնդիրներ կան: Չտեսնելու համար, թե ինչպիսի բարեփոխումներ են կատարվում այստեղ, ընդամենը պետք է կույր լինել»,– պատմեց նա:

Թերեզան ասում է, որ համալսարանում ակտիվ շինարարական աշխատանքներ են կատարվում ու տարակուսում՝ լավը տեսնելը վա՞տ է:

«Փաստորեն զարգացումը վատ բան է, պետք է լինի պարզապես լճացում, հետընթաց, մարդիկ չե՞ն ուզում փոխվել: Բայց ախր դրա ժամանակն է: Գրադարանի մասով ասեմ. մեր գրքերի մեծ մասը խորհրդային տարիներին հրատարակված գրքեր են: Վերջին 10 տարիների ընթացքում հրատարակված սակավաթիվ գրքեր ունենք, չմտածե՞նք այդ ուղղությամբ, ըստ իրենց` գրքերը հավե՞րժ են»,– հավելեց նա: