Ինտրիգը մնում է, քաղաքական դեմքերը՝ դիրքավորվում

Past.am-ը  զրուցել է քաղաքական վերլուծաբան Սարո Սարոյանի հետ.

– Պարո՛ն Սարոյան, քաղաքական աշնան մեկնարկը տրված է: Ի՞նչ օրակարգի շուրջ է այսօր ձևավորվում քաղաքական դաշտը: Թեժ աշնան սպասելիքներն իրատեսակա՞ն են:

– Եթե խոսքը ընդդիմադիր դաշտում առկա ինչ–որ տրամադրությունների մասին է, ապա քաղաքական օրակարգ բացարձակ չկա: Իսկ վարչախմբի ներսում բոլորը պատրաստվում են գարնանը: Եվ այնպես չէ, որ ինչ–որ բաներ գիտեն: Պարզապես սպասողական վիճակ է վարչախմբի ներսում, թե ի վերջո ի՞նչ կորոշվի վերևներում: Կան առանձին քաղաքական դեմքեր, որոնք Սերժ Սարգսյանին անընդհատ երկրի ղեկավարի պաշտոնում տեսնելով, արդեն դիրքավորվում են: Այլ բան չկա այս ժամանակահատվածի հետ կապված: Առկա միավորների գործունեության դեպքում ոչ մի թեժ աշուն էլ չկա ու չի էլ կարող լինել:

– 2018 թվականի ապրիլից հետո վերադասավորումների վերաբերյալ հարցն, ամեն դեպքում, ամենաքննարկվողն է: Արդեն նշմարվո՞ւմ է հնարավոր վարչապետի ֆիգուրը:

– Իմ կարծիքով՝ դեռ ոչ: Ես նախորդ պատասխանիս մեջ հենց այդ համատեքստում նշեցի, որ միայն առանձին գործիչներն են փորձում դիրքավորվել: Դիրքավորվում են՝ արդեն իսկ մտածելով, որ երկրի ղեկը Սերժ Սարգսյանի ձեռքում է մնալու և ավելի լավ է այդպիսի հայտարարություններ անեն, որ Սերժ Սարգսյանի աչքում իրենց կշիռը բարձրացնեն կամ պահեն՝ հետագայում ինչ–որ ակնկալիքների համար: Բայց թե ո՞վ կլինի վարչապետը, դեռևս չի երևում: Վարչապետի թեկնածության ինտրիգն այս պահին մնում է: Ամեն դեպքում, բոլորը գիտեն, որ Սերժ Սարգսյանն ամեն ինչ անում է, որ բոլոր լծակներն իր ձեռքում մնան: Միգուցե չլինելով վարչապետ՝ Սերժ Սարգսյանը կկարողանա պահել այդ լծակները: Եթե հնարավոր էլ չեղավ վարչապետի պաշտոնը պահել, ապա ԱԺ նախագահի կամ ՀՀԿ ղեկավարի պաշտոնները հնարավորություն են տալիս իրեն ինչ–որ առումով լծակներն իր ձեռքում պահել: Բայց հետագայում ի՞նչ կլինի, նույնպես անկանխատեսելի է:

– Որոշակի օրակարգ է ձևավորվել նաև ընդդիմադիր դաշտում: «Ժառանգություն»–ը ընդդիմադիր ուժերի միավորման առաջարկություն ներկայացրեց: «Ելք»–ն էլ ԵՏՄ–ից դուրս գալու օրենսդրական նախաձեռնությամբ է հանդես եկել: Ի՞նչ արդյունքի կարող են հասնել այդ ուժերը:

– Նման առաջարկներ ներկայացնելը դեռևս առարկայական օրակարգեր չեն կարող համարվել: Իրեն ընդդիմադիր դաշտում տեսնող ցանկացած կուսակցություն կարող է վաղը հայտարարություն անել, որ ինքն այս կամ այն առաջարկությունն է անում: Բայց դրա շուրջ գործընթաց սկսելը հեշտ բան չէ: Օրինակ՝ հայտարարեցին, հետո՞: Պետք է ուժ ու մեթոդաբանություն լինի, որ ինչ–որ ձևով այդ խնդիրը լուծվի: Իսկ եթե ուժ կամ մեթոդաբանություն չկա, սովորական հայտարարությունները քաղաքական օրակարգ չեն կարող լինել:

– Իսկ ինչո՞ւ չկա այդ ուժն ու մեթոդաբանությունը:

– Չկա, որովհետև նախորդ տարիներին ընդդիմադիր միավորները ցույց են տվել իրենց ոչ ադեկվատ պահվածքը: Անգամ անկամությունն ու տգիտությունը: Դրա համար էլ այսօր հանրության շրջանում վստահություն չունեն և հանրային աջակցություն չեն ստանում: Մյուս կողմից էլ այդ միավորները ղեկավարողները կամ կարկառուն դեմքեր հանդիսացող մարդիկ իրենց ներքին, մտավոր և կամային հատկանիշներով չեն համապատասխանում քաղաքական գործչի կերպարին: Իրենք շատ թույլ մարդիկ են և ընդդիմադիր դաշտ են մտել ընդամենը սեփական «ես»–ը, իշխանատենչության ներքին մոլուցքը բավարարելու և ինչ–որ նյութական շահեր կորզելու համար: Նման արատները թույլ չեն տալիս, որ ընդդիմադիր դաշտում այդ մարդիկ ինչ–որ գործ անեն: Չեն էլ կարող անել: Դրա համար էլ երկրի ընդդիմադիր դաշտն այս վիճակում է: