Մակրոնը հրաժարվո՞ւմ է Բրյուսելի քինդեր–սյուրպրիզ լինել

ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ 31 Մայիս, 2017 20:09

Ընդունված է ասել, թե Արևմտյան Եվրոպայում ամենառուսասեր և Պուտինի հանդեպ ամենալոյալ երկիրը Ֆրանսիան է: Եվ չնայած դրան՝ վերջին նախագահական ընտրություններում հաղթանակ տարավ Էմանուել Մակրոնը, որն ամբողջ քարոզարշավի ընթացքում, ի տարբերություն մյուս և հատկապես՝ գլխավոր մրցակից լը Պենի, չափազանց կոշտ դիրքորոշում որդեգրեց Ռուսաստանի նկատմամբ, պնդելով, թե Մոսկվան ու Փարիզը բացարձակապես տարբեր առաջնայնություններ ու արժեքներ ունեն, հետևաբար նաև՝ միասին անցնելիք ճանապարհ չունեն:

Այս առումով, ուրեմն, մայիսի 29–ին ՌԴ նախագահ Վլ. Պուտինի՝ Մակրոնի հատուկ հրավերով այցը Փարիզ, լրջորեն շփոթեցրեց նրա նախանձախնդիր հետևորդներին: Բնական է. նույնիսկ Օլանդը, որին բոլորը թույլ նախագահ էին համարում, քանիցս հրաժարվել էր հյուրընկալել Պուտինին, իսկ Մակրոնն ահա հայտարարում է, թե հարգանքով է վերաբերվում ՌԴ նախագահին՝ հրավիրելով նրան Փարիզ, այն էլ՝ Վերսալի թագավորական պալատ, որտեղ նույն Օլանդն ընդամենը երկու, իսկ Նիկոլա Սարկոզին՝ մեկ ընդունելություն էր կազմակերպել նախագահության տարիներին:

Եվրոպական մեդիան վերջին օրերին ջանում էր նվազեցնել այցի նշանակությունը, ընդհուպ՝ չանդրադառնալով դրան: Բայց երբ Մակրոնը Պուտինին համեմատեց ԱՄՆ–ի, Թուրքիայի նախագահներ Դոնալդ Թրամփի և Ռեջեփ Թայիփ Էրդղանի հետ՝ ընդգծելով, որ Փարիզը մտադիր չէ զիջել ուժի քաղաքականության և հրապարակային մեղադրանքների կողմնակից այս երեքին, բոլորը կենտրոնացան հատկապես Մակրոնի կողմից առաջ քաշված «Երկխոսություն և պահանջ» բովանդակության վրա՝ այցը լուսաբանելով հատկապես այդ համատեքստում:

Ի դեպ, Պուտին–Մակրոն՝ վերսալյան հանդիպման առիթը «Պետրոս Մեծ Ցարը Ֆրանսիայում. 1717» խորագրով ցուցահանդեսն էր, ինչը հանդիպման լավ մտածված առիթ որակվեց փորձագետների կողմից: Եվ հարկ է նշել, որ Պուտինը նույնպես հետաքրքիր քայլ արեց՝ թանգարանին նվիրելով «հրեշտակների լեզվով գրված» Ռեյմսի Ավետարանի պատճենը, որը դեռ 1717–ին Ֆրանսիա կատարած այցի ընթացքում էին ցույց տվել Պետրոս Մեծին, նա էլ ազատորեն կարդացել էր այն՝ բացահայտելով, որ գիրն իրականում ռուսերեն է: Ավետարանը, հստակեցնենք, մեծ նշանակություն ունի Վերսալի համար. դրա վրա են ժամանակին երդվել Ֆրանսիայի տիրակալներն, այդ թվում՝ ռուս իշխան Յարոսլավ Իմաստունի դուստր՝ Կիևից ֆրանսիական Ռեյմս տեղափոխված և Հենրիխ Առաջին թագավորի կինը դարձած Աննա Յարոսլավնան:

Ցուցահանդեսին ծանոթանալուց և մատյանում գրառումներ անելուց հետո նախագահները մոտ երեք ժամ բանակցել են, ինչին հետևած մամլո ասուլիսի ընթացքում Էմանուել Մակրոնը դրանք շատ անկեղծ և ուղիղ է որակել: «Իհարկե, մենք տարաձայնություններ ունենք և ֆիքսել ենք դրանք: Չեմ պատմի այն ամենն, ինչ քննարկել ենք: Բայց հստակ է, որ հրապարակավ մեղադրանքների փոխարեն մենք երկխոսել ենք, և սա լավ քաղաքականություն է»,– ասել է Մակրոնը՝ հավելելով, որ քննարկել են հարցերի լայն սպեկտր. սիրիական հակամարտության կարգավորում , հակաահաբեկչական պայքարին վերաբերող հարցեր, որոնցում աշխարհն առանց Ռուսաստանի չի կարող յոլա գնալ, Ուկրաինայում տիրող իրավիճակ, պատժամիջոցներ, որոնք կխստացվեն՝ Ուկրաինայի արևելքում իրավիճակի սրմանը զուգահեռ, Չեչնիայում սեռական փոքրամասնությունների ճնշում և այլն:

Այսպիսով, եթե մի կողմ դնենք Մակրոնից ավելի Մակրոն համակիրների հիստերիան, ինչպես ֆրանսիական Le Figaron նկատեց՝ մենք էլ կպնդենք, որ ստացվում է՝ Մակրոնը հասկանում է պատմության ընթացքն իր ամբողջության մեջ: Բրյուսելյան քինդեր–սյուրպրիզը, երկրի շահերի հիմնավոր պաշտպանությամբ հանդերձ, իր «հումանիտար» հիպեր–ատլանտիզմից վերադառնում է լյուդովիկյան քաղաքականությանը, որով դեռ Պյոտրն էր ոչ թե օտար, այլ «ֆամիլյար» մեկը նկատվում՝ ռոմանովներին, լեզվից սկսած, կապելով եվրոպական սայլին:

Հավանաբար, Պուտինը նույնպես հասկացավ այս ուղերձը, և դա էր պատճառը, որ առանց վարանման Փարիզ մեկնեց՝ իր հերթին Մակրոնին հասկացնելով, որ ժամանակն է ոչ թե հատիկ–հատիկ և բոլոր եվրոպական առաջնորդներին ստորացնող ամերիկյան «տուրբուլենտությանը», այլ «անհողդողդ ցարի» իր բարեհաճությանը վստահել: Չնայած վարված կոշտ գծին՝ Պուտինը նաև ակնարկեց, որ գոհ է նաև Ժան–Իվ Լեին դիվանագիտության ղեկին տեսնելով, որովհետև նա էլ համոզված է, որ Ֆրանսիայի ներկայի ամենամեծ թշնամին ոչ թե Կրեմլն է, այլ Ալ–Քաիդան ու ԴԱԻՇ–ը: Պուտինը երբեք որևէ մեկին մի քանի շաբաթով Մոսկվա չէր հրավիրել, և դա ակնարկ էր ոչ թե դիվանագիտական փոխադարձության մասին, թեպետ՝ այդպես էլ ներկայացվեց, այլ այն մասին, որ ամեն բան ընկալվել է, ամեն բան իր տեղը դրվել: Նույնիսկ՝ տարաձայնություններն ու հակառակությունները: Անգամ՝ թշնամանքը:

Տեսնենք՝ ինչ կստացվի այս ամենից, որովհետև, կրեմլյան արժեքների նկատմամբ ողջ արգահատանքով հանդերձ, «ռուսական արջին» այնուամենայնիվ, ոչ թե կատաղեցնել/դիվականացնել, այլ «վարժեցնել» է անհրաժեշտ, նրան վերադարձնելով այն նույն հողին, որից Պետրոս Մեծը դեպի Եվրոպա պատուհան բացեց: