Հասցրեցի ամուսնանալ, երեխաներ ունենալ, ամուսնալուծվել. Արթուր Գալստյանը երկարատև դադարի, վերադարձի և ընտանիքի մասին

90-ականների շոու-բիզնեսի ամենավառ ներկայացուցիչներից մեկին՝ Արթուր Գալստյանին շատերը կհիշեն: Մեղմ ժպիտով, հաճելի արտաքինով և լիրիկական ձայնով երիտասարդը ժամանակին գրավել էր հայուհիներից շատերի սրտերը: Ինչո՞վ է պայմանավորված երգարվեստի բնագավառում նրա երկարատև լռությունը, ի՞նչ զբաղվածություն ունի այսօր և ինչպե՞ս է ընթացել կյանքը էկրանից այն կողմ՝ կբացահայտենք այսօր: Past.am-ի զրուցակիցը Արթուր Գալստյանն է:

-Արթուր, թեև ժամանակն իրենն է թելադրում, սակայն դուք 90-ականների շոու-բիզնեսի այն ներկայացուցիչների շարքերում եք գտնվում, ովքեր դեռևս ասելիք ունեին: Ի՞նչն է պատճառը, որ հեռացաք ասպարեզից:

-Ճիշտն ասած՝ հեռացա էկրաններից, բայց ոչ բեմից: Սկզբում մոտ 3 տարի շրջում էի իմ մենահամերգներով: Ամեն ինչ լավ էր: Այնուհետև 2002 թ-ից ստեղծեցի իմ փոքրիկ ստուդիան և համերգային շոուն ՝ «Գալ.Ա Մյուզիք» անվանումով, նոր կատարողներով, իմ հեղինակային նոր երգերով, գործիքավորումներով և ձայնագրություններով: 2004-ին ԱՄՆ-ում և Հայաստանում թողարկվեց այդ երգերիս ձայնասկավառակը՝ նոր երգիչ-երգչուհիների կատարմամբ: Այն, որ ամեն ինչ հաջողված էր, զգում էինք մեր համերգային շրջագայությունների ժամանակ: Ամեն տեղ սիրված և սպասված հյուր էինք: Նույնիսկ իմացանք ուրիշ կեղծ շոուների մասին, որոնք այդ ձայնասկավառակիս ձայնագրություններով ելույթներ էին ունենում մեր անվան տակ (ժպտում է): Իսկ հետո կատարվեց անսպասելին. ինձանից սկսեցին այնքան շատ երգեր պատվիրել, որ ժամանակ չէր մնում զբաղվելու համերգներով: Ու այդպես կամաց-կամաց անցա ընդհատակ…

-Եվ ինչո՞վ եք զբաղվել այս ընթացքում:

-Երաժշտությամբ, նոր երգեր, հիմներ, քայլերգեր գրելով, գործիքավորումներով, ձայնագրություններով: Նաև հասցրեցի ամուսնանալ, երեխաներ ունենալ, ամուսնալուծվել ... Մի խոսքով, շատ բան հասցրեցի, այդքանը թվարկել անհնար է:

-Անձնական կյանքին դեռևս կանդրադառնանք: Մինչ այդ, գիտեմ, որ Ձեր ձայնագրման ստուդիան ունեիք, այսօր այն գործո՞ւմ է:

- Այո, գործում է, բայց կատարվել են փոփոխություններ, որոնց մասին չեմ կարող չխոսել. այս տարի ես ծանոթացա շատ հրաշալի մարդկանց և մի հրաշք բելգիա-շվեյցարա-հայկական ընտանիքի հետ (ժպտում է): Չորս աննման փոքրիկներ, որոնք իրենց մայրիկի՝ Մարի Դալիա Վան Մարկի և հայրիկի՝ Փոլ Վան Մարկի հետ Հայաստանին և հայերին նվիրված երգեր են երգում: Այդ գեղեցիկ երգերի հեղինակն է Մարին, ով նաև հիմնադիրն է «AfterApril24th2015» ալտրուիստական շարժման, որի նպատակն է օգնել Հայաստանին և հայ ժողովրդին՝ ապրելու բարեկեցիկ կյանքով և չլքել հայրենիքը: Երգերի գործիքավորումներն արեցի ես, ձայները գրվեցին Գերմանիայի և Լյուքսեմբուրգի ստուդիաներում: Լյուքսեմբուրգում նկարահանվեցին նաև տեսահոլովակները: Ի դեպ, օգոստոս ամսից ես «AfterApril24th2015»-ի երաժշտական և բարեգործական նախագծերի տնօրենն եմ: Սեպտեմբերի 18-ից ստուդիան նույնպես միացավ «AfterApril24th2015»-ին և այժմ կրում է «The Art of Music 23» անունը: Շատ ուրախ եմ Մարիի և Փոլի հետ համագործակցության համար, ուրախ եմ, որ Մարիի գեղեցիկ երգերի շնորհիվ կարողացա ներկայանալ իմ աշխատանքներով Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում: Ունենք շատ ծրագրեր, նախագծեր և երգեր, որոնց մասին կիմանաք ապագայում:

-Ամեն դեպքում, էկրաններին Ձեզ չենք տեսնում: Ձեր սերնդակիցներից շատերը վերջին տարիներին «վերադարձ» կատարեցին: Չե՞ք մտածում նրանց օրինակին հետևելու մասին, հատկապես, որ երկրպագուհիների մեծ խումբ ունեք: Գուցե հիթային որևէ կատարմամբ վերադառնա՞ք:

-Միշտ մտածել եմ այդ մասին: Մեծ հաճույքով կանեի դա: Բայց վերջին 11 տարում ինձ թանկ և հարազատ այնքան մարդկանց կորցրեցի (սկսած իմ շատ սիրելի մայրիկից), որ տրամադրություն չէր մնում անելու այդ քայլը: Հիմա ինձ մոտ հիթային նոր երգերի ավելցուկ է առաջացել (ժպտում է): Չգիտեմ, կյանքը հետաքրքիր է իր անսպասելի անակնկալներով:

-Շատերը պնդում են, որ «Արձագանքցիների» առջև 2000-ականների սկզբին «դռներ փակվեցին», այսպես ասած` նրանք հայտնվեցին շոու-բիզնեսյան «սև ցուցակում»: Համաձա՞յն եք նման դիտարկման հետ:

-Ճիշտն ասած՝ իմ վերջին՝ «Ներքին զորքեր» երգի տեսահոլովակը նկարահանվել և ցուցադրվել է 1999-2000 թվականներին: Որևիցե խնդիր չի եղել: Եվ հետո, մինչ 2004 թվականը հեռուստատեսություններից ինձ հրավիրել են բազմաթիվ հարցազրույցների, որի ընթացքում էլ միշտ ցուցադրվել են տեսահոլովակներս: Հետո ելնելով վերը նշածս անձնական պատճառներից՝ ոչ մի նոր տեսահոլովակ չեմ ունեցել և ոչ մի դուռ չեմ թակել, որ իմանամ՝ այդպիսի արգելք իմ հանդեպ եղե՞լ է, թե ոչ:

-Ըստ Ձեզ, այսօրվա և երեկվա էստրադային երգարվեստը տարբերվո՞ւմ են միմյանցից:

- Շատ:

-Եվ ինչո՞վ:

- Ո՞ր մեկն ասեմ. լավ, շատ փոքրիկ օրինակ բերեմ: Հիշո՞ւմ եք 90-ականների քեֆերն ու խնջույքները. չկային այսօրվա բազմաթիվ շլացուցիչ ժամանցի վայրերը: Ընկեր-ընկերուհիներով հավաքվում էինք որևէ մեկի տանը: Չկային այսօրվա դրամական միջոցները, ամեն մեկս մեր տան նկուղներից տանում էինք տնական այն պահածոն, որը չպիտի բերեին մյուսները (ներքին պայմանավորվածությամբ) և անկեղծ քեֆ-ուրախություն էինք անում, շատ անկեղծ (ժպտում է): Իսկ հիմա հավաքվում ենք որևէ շլացնող ժամանցի վայրում և ոչ մի քեֆ-ուրախութուն, ամբողջը ձևականություն է… Նույն կերպ, առաջ երգերը հոգով էին գրվում ու կատարվում, անկեղծ էին: Հեղինակները շատ էին, երգերը, գործիքավորումները տարբերվում էին միմյանցից: Իսկ ամենակարևորն ու առաջնայինը ոչ թե ֆինանսական ակնկալիքն էր, այլ ունկնդրի գնահատականն ու սերը: Այ այդ պատճառով էլ մենք մի սովորական գովազդային վահանակով ունենում էինք լեփ-լեցուն դահլիճներ: Եվ ասեմ, մեր հոնորարներն էլ շատ բարձր էին այն դժվար տարիների պարագայում: Նաև, մենք նախնտրում էինք բեմը: Հիմա մեծամասնությունը աշխատում են միայն ռեստորանում երգելու հրավեր ունենալու համար:

-Ժամանակակից երգարվեստում կա՞ն կատարողներ, որոնց կառանձնացնեիք այս ֆոնին:

-Կան: Մեկ մեկ շատ լավ երգեր եմ գտնում ինտերնետում, բայց միշտ անունները շփոթում եմ (ժպտում է):

-Արթուր, որքան հիշում եմ, Ձեզ նմանեցնում էին ռուսական էստրադայում 90-ականներին փայլող Անդրեյ Գուբինին…

- Գիտե՞ք ինչն է հետաքրքիր: Ես իմ երգերով սկսել եմ ելույթ ունենալ և հանրությանը հայտնի դառնալ 91 թվականից, իսկ Գուբինը «եսիմ երբ»՝ կարծեմ 90-ականների վերջերին (ժպտում է):

-Հետաքրքիր է, երբևէ մտածե՞լ եք հայրենիքից հեռանալու մասին:

- Ոչ, մշտապես՝ ոչ: Ես միշտ ասել եմ. եթե նույնիսկ բոլորը թողնեն գնան, ես մնալու եմ և Հայաստանի լույսը չեմ անջատելու, որպեսզի բոլորն իմանան, որ այստեղ միշտ մարդ կա:

-Կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի մասին:

-Դե, արդեն ասացի՝ ամուսնալուծված եմ, ունեմ 2 աղջիկ: Ապրում եմ հայրիկիս հետ:

-Ի՞նչը հանգեցրեց ամուսնալուծության. բեմական մարդուն բնորոշ կյանքն ու անկայունությունը, խանդը, թե՞…

-Ոչ մի արտառոց բան: Ուղղակի մենք շատ տարբեր էինք: Մեր պատճառները ոչնչով չեն առանձնանում մնացած ամուսնալուծված ընտանիքների պատճառներից:

-Ձեր կինը Ձե՞ր ասպարեզից էր:

-Ոչ:

-Այժմ Ձեր կողքին չկա՞ այն մեկը: Այլևս չե՞ք մտածում նորից ընտանիք կազմելու մասին:

-Մի օր երևի կգտնվի այդ մեկը, չգիտեմ (ժպտում է):

-Ի՞նչ տարիքի են այժմ Ձեր բալիկները, ինչո՞վ են զբաղվում: Հայրիկի հետ կապը պահպանվո՞ւմ է:

-Մեծ աղջիկս 13 տարեկան է, փոքրը՝ 10: Սովորում են դպրոցում, շատ են սիրում երաժշտություն, ունեն շատ լավ երաժշտական լսողություն: Այսօր հնչող «Հայ կոլա» գովազդային երգի գլխավոր հերոսներն են (ժպտում է): Իմիջիայլոց, ասեմ, այդ երգի հեղինակը ես եմ: Ես ու աղջիկներս շատ կապված ենք միմյանց:

 

-Արթուր, Ձեր «Ով է նա» կատարումը ժամանակին ամենահիթայինն էր, ամենուր հնչում էր: Նույնիսկ այսօր շատերը հիշում են:

-Մինչ հիմա չեմ ասել, բայց հիմա պիտի ասեմ (ժպտում է): Այդ երգիս խոսքերը այնքան արագ եմ գրել՝ 8-10 րոպեում: Պետք է մեր էստրադային խմբով ելույթ ունենայինք կանանց տոնին նվիրված միջոցառմանը՝ նոր երգով: Համերգն արդեն սկսվել էր: Երաժշտությունն ունեի, խոսքերը՝ ոչ: Այդ պահին խոսքերին ոչ մի կարևորություն և լրջություն տալու կարիք չկար, պետք էր միայն հասցնել: Եվ իմ այդ ստրեսային իրավիճակում ծնվեց այդ թեման: Բայց պատկերացրեք, հենց ելույթի ժամանակ բոլորը հավանեցին: Ելույթից հետո արդեն հանգիստ, ուշադիր և առավել լրջությամբ, սկսեցի նորից կարդալ գրածս խոսքերն ու հասկացա, որ վատը չէ (ժպտում է): Կարծես փոքրիկ մի ֆիլմի սցենար լինի:

-Նման երգեր ծնվում են, որբ գոյություն է ունենում իրական հերոսուհին:

-Չէ, կոնկրետ գլխավոր հերոսուհի չկար (ժպտում է): Բայց հետագայում շատ հետաքրքիր պատմություններ լսեցի իմ մասին:

-Օրինա՞կ:

-Ինձ անընդհատ,տարբեր մարդիկ ասել են, թե գիտեն ում մասին է երգը, տվել են շատ անուններ: Նույնիսկ, հետո ծանոթացրել են (ծիծաղում է):

-Դուք միշտ թողել եք մեղմ բնավորությամբ բարի մարդու տպավորություն: Ինչպիսի՞ն եք իրականում:

-Իրականում էլ այդպիսին եմ, եթե օրերից մի օր հունից չեն հանում (ժպտում է):

- Իսկ հաճա՞խ են Ձեզ հունից հանում:

-Ընդհանրապես, դժվար է ինձ հունից հանելը, շատ համբերատար եմ, բայց պատահում է… Ես հունից դուրս եմ գալիս, երբ ամենաբուռն ստեղծագործական պահերին մանր-մունր հարցերով ինձ խանգարում են աշխատել:

-Արթուր, միշտ աղջիկների ուշադրության կենտրոնում եք եղել: Դա ժամանակին չի՞ անհանգստացրել Ձեր կողակցին:

-Շատերին է անհանգստացրել՝ առանց լուրջ պատճառի:

-Ինքներդ խանդո՞տ եք:

-Ոչ: Ամեն մարդ իրավունք ունի ապրել իր նախընտրած կյանքով՝ իր նախընտրած մարդու հետ: Եթե պիտի ստեղծվի խանդի իրավիճակ, ավելի լավ է այդ մարդիկ իրար հետ գործ չունենան:

-Ասում են, տղամարդիկ սիրում են աչքերվ: Ձեր դեպքում այդ սկզբո՞ւնքն է գործել կամ գործում:

-Կոնկրետ իմ դեպքում՝ ես արդեն չեմ հասկանում (ժպտում է): Երևի դա էլ է գործում, բայց հոգևոր կապի գործոնն էլ ինձ համար շատ կարևոր է:

-Հետաքրքիր է, ի՞նչն եք կարևորում ընտանիքում, հարաբերությունների մեջ:

- Սերը, հարգանքը և միասնությունը…

-Մարդիկ սխալական են. ամեն դեպքում, մարդկային ո՞ր քայլն է, որ երբեք չեք անի, արժեքներ, որ երբեք չեք ոտնահարի:

-Փոքր տարիքում տեսա, թե ինչպես իմ հասակակիցներից մեկը գլխատեց կենդանի ծիտիկին: Մի օր հետաքրքրության համար որոշեցի ինքս էլ նույն բանն անել: Իմ այդ արարքից անմիջապես հետո մեծ ցավի զգացում ապրեցի, իմ ներսում շատ բան փոխվեց… Շատ բաներ իմ մանկությունից և կյանքից չեմ հիշում, բայց այդ օրը այդպես էլ չմոռացա:

-Ըստ Ձեզ, որո՞նք են Ձեր ամենավատ գծերը:

-Առաջ ունեի, հիմա կարծես թե չունեմ (ժպտում է):

-Դա մի տեսակ ինքնասիրահարվածության չի՞ նմանվում:

-Այո, իհարկե, եթե պատասխանիս նայեք առանց հումորի… Անթերի մարդ չկա: Ես անընդհատ աշխատում եմ ինձ վրա, փորձում եմ շատ բաներ շտկել: Բայց ինձ թվում է, որ դա լինելու է անընդհատ պրոցես՝ մինչ կյանքի վերջ: Լավ և վատ գծերը հավասարապես են բաշխված մարդկանց մեջ, և դրանք կյանքի ընթացքում անընդհատ փոփոխվում են:

-Մի քիչ էլ դիմացինին անդրադառնանք. ի՞նչը չեք ների:

-Հիմա ամեն ինչ էլ ներում եմ: Բայց իմ մեջ, առանց դիմացինին վնասելու և առանց քեն պահելու, կայացնում եմ նրա հետ շփման եվ հարաբերությունների նոր որոշումներ:

-Ովքե՞ր են Արթուր Գալստյանի ընկերները:

-Իր նման մարդիկ:

-Ո՞րն է Ձեր ամենամեծ ցանկությունն ու նպատակը:

-Ցանկությունս է, որ հարազատներս լինեն առողջ և խաղաղություն լինի աշխարհում: Իսկ նպատակս՝ կառուցել իմ երազների տունը:

-Իսկ ինչպիսի՞ն է Ձեր երազների տունը:

-Կներեք, բայց դրանք իմ երազներն են (ժպտում է):

-Զրույցը եզրափակենք ձեռքբերումներով…

- Այն, ինչ ունեմ…

Հեղինակ՝ Նելլի Մարգարյան

 Past.am