«Հուսով եմ, որ շուտով կսկսեմ նորից խաղալ». Շողեր Գրիգորյանը՝ հարենիքից բացակայելու մասին և ոչ միայն

Exclusive 

 

Past.am-ի զրուցակիցը սիրված դերասանուհի Շողեր Գրիգորյանն է:

 

- Արտերկրում ուսանելուց հետո քչերն են, որ վերադառնում են հայրենիք ու իրենց գործունեությունն այստեղ շարունակում: Դուք այդ քչերից եք: Ինչու՞ վերադարձաք:

 

- Եթե անկեղծ լինենք, ես որոշել էի դեռ մնալ Փարիզում։ Ուզում էի ուսումս շարունակել Սորբոնում։ Անձնական պատճառով վերադարձա․․․ Հայրիկիս մահը շատ ազդեց ինձ վրա, ես մահվան հետ, էսպես ասած, առաջին անգամ էի էդպես մոտիկից առնչվում․․․ Որոշեցի մնալ Հայաստանում։

 

- Ձեր այդ քայլից ելնելով՝ կարո՞ղ ենք ենթադրել, որ եթե պատահաբար կանգնեիք «Սպասասրահ կամ հրաժեշտի կոմպարսիդա» ներկայացման՝ Ձեր հերոսուհու կանգնած երկընտրանքի առջեւ` գնա՞լ, թե՞ մնալ Հայաստանում, այնուամենայնիվ, կմնայիք:

 

 

- Չեք հավատա, բայց երբ առաջարկը ստացա «Սպասասրահ կամ հրաժեշտի կոմպարսիդա» մոնոներկայացման մեջ խաղալու, իմ վերադարձից մի քանի տարի անց էր, ու ես կրկին որոշել էի գնալ Փարիզ։ Հաջող քննություն էի հանձնել և ընդունվել էի Սորբոն՝ թատերական ուսումս շարունակելու համար։ Ներկայացումը, ինչպես հիշում եք, արտագաղթի մասին էր։ Իմ հերոսուհին այդպես էլ չի մեկնում երկրից՝ չնայած որ արդեն օդանավակայանի սպասասրահում էր։ Պատկերացրեք, որ ճիշտ հերոսուհուս դերում հայտնվեցի, համարյա թե սպասասրահում։ Անընդհատ մտածում էի՝ ում է պետք այս ներկայացումը, եթե նույնիսկ ինձ չի պահելու Հայաստանում։

 

 

Արտաշես Արամի հեղինակած հերոսուհուս տեքստերը գլխումս պտտվում էին ու ինձ հանգիստ չէին տալիս։ Ու երբ խոչընդոտ առաջացավ գնալուս հետ կապված, ես չփորձեցի հաղթահարել այն, միանգամից հասկացա, որ սա Աստծուց ընձեռված հնարավորություն է, որ ես չմեկնեմ։ Ու էնքան երջանիկ էի ինձ զգում, ոնց որ թե մի մեծ բեռից ազատված լինեի։ Էսպիսին է թատրոնի ուժը։ Հիմա էլ հայտնվել եմ Մոսկվայում ու նորից անձնական պատճառով։ Բայց այս անգամ ուրախ առիթ է, ամուսնուս կողքին եմ: ))

 

 

- Թատրոնից բացի՝ Ձեզ երբեմն կարելի է նաև մեծ էկրանին տեսնել, բայց սերիալներում քիչ եք երևում: Այդպես էլ շարունակելո՞ւ եք:

 

- Ինքս ինձ հետ երկար մաքառումներից հետո ես, այնուամենայնիվ, սերիալներում նույնպես հանդես եկել եմ։ Հետաքրքիր դերեր են եղել, ես հաճույքով եմ աշխատել։ Թե՛ Սոխակը «Բանակում»-ում և թե՛ խելագար Մանեն՝ «Քույր»-ում ինձնից շատ տարբեր կերպարներ էին ու լավ կենտրոնացում էին պահանջում։ Իհարկե, ֆիլմում ավելի մեծ է պատասխանատվությունը, իմ ոգևորությունն էլ է մեծ ֆիլմում նկարահանվելիս։ Լավ ֆիլմը լավ քանդակի պես մի բան է, մնայուն արժեք է, ու դու այդ մնայուն արժեքի մի մասն ես կազմում։

 

 

- Առհասարակ, ի՞նչ կարծիք ունեք հայկական ներկայիս կինեմատոգրաֆիայի մասին:

 

- Ներկայիս հայկական կինոն բազում խնդիրներ ունի, բայց ես հավատում եմ, որ դրանք լուծելի են։ Ինչքան կյանքը լավանա Հայաստանում, այնքան ուղիղ համեմատականորեն կինոն էլ է զարգանալու։ Չնայած՝ կան բաներ, որոնք մեծ ֆինանսների հետ կապված չեն, օրինակ՝ լեզուն։ Մի Ֆիլմի մեջ կարող է միանգամից երեք տեսակի հայերեն հնչել։ Մի՞թե հնարավոր չէ ընդհանուր հայտարարի գալ ռեժիսորի հետ և մի միջին հայերեն ընտրել․․․ Կամ ինչո՞ւ են մեր ֆիլմերի բոլոր հերոսուհիները հարուստ, հեղինակավոր «պապայի աղջիկ»։ Ինչու՞ հայկական կինոյում չկա գյուղացի մարդը՝ իր հոգսերով, իր ազնվությամբ, իր տեսակով․ Հայաստանը միայն երևանյան էլիտա՞ն է։

 

 

Իհարկե, կան նաև հեղինակային ֆիլմեր, որոնք կարող ես մի քանի անգամ դիտել ու հաճույք ստանալ որպես հանդիսատես ու որպես դերասան՝ հաճույքով նկարվես: Չնայած ես բոլոր ֆիլմերում էլ հաճույքով եմ նկարահանվել։ Լավ ռեժիսորներ կան, հրաշալի երիտասարդ դերասաններ կան, ովքեր իրենց դասախոսների հետ հայտնվում են նույն կադրում ու գերազանցում նրանց։ Էնպես որ, ամեն ինչ առջևում է։

 

- Վերջին ժամանակներս նկարահանված ֆիլմերից որո՞ւմ կցանկանայիք նկարահանվել և ո՞ւմ դերում:

 

- Վերջերս դիտեցի Կոնչալովսկու «Рай» ֆիլմը ու շատ տպավորված եմ։ Կոնչալովսկու ֆիլմերից ես միշտ եմ տպավորվում։ Կուզենայի Վիսոցկայայի դերում հանդես գալ։ Չնայած ցանկանալ ցանկանալ է, կուզենայի, որ ֆիլմը ոչ  թե հրեաների Հոլոքոստի մասին լիներ, այլ Հայոց ցեղասպանության, ու հերոսուհին, բնականաբար, ոչ թե ռուս էմիգրանտ լիներ (մանավանդ , որ ես նման չեմ), այլ հայուհի՝ ում կյանքի հիման վրա էլ կլիներ ֆիլմը։

 

- Մինչ այժմ խաղացածներից ամենահիշարժան ու սիրելի դերը՝ Ձեզ համար:

 

 

- Իմ բոլոր դերերը շատ թանկ են ինձ համար, նրանցից ես շատ բան եմ սովորել, ու իրենք ինձ վրա մեծ ու դրական ազդեցություն են ունեցել միշտ։ Դժվար կլինի առանձնացնել, որովհետև իրենք ամեն մեկը կյանքի մի էտապում ամենասիրելին են եղել ինձ համար։ Չնայած մի դեր կա, որ անընդհատ ուզում եմ իրեն նորից ու նորից անդրադառնալ, միշտ մտածում եմ՝ այ հիմա լրիվ ուրիշ կերպ կխաղամ․ դա Դոստոևսկու Նաստասյա Ֆիլիպովնան է։ Իսկ կինոյում Ռոբեր Գեդիգյանի «Le voyage en Armenie» («Ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան») ֆիլմում Շաքեի դերը։

 

 

- Ամփոփելով՝ ներկա պահին ստեղծագործական ի՞նչ փուլում եք:

 

- Հիմա հանդիսատեսի դերում եմ. Մոսկվայում լավ թատրոններ կան, լավ ֆիլմեր, լավ լեկցիաներ։ Փոքրիկս շատ լուսավոր է, իր հետ չեմ հասցնում ձանձրանալ, բայց և այնպես, հուսով եմ, որ շուտով կսկսեմ նորից խաղալ։

 

 

Մարիամ Նալբանդյան

 

Կիսվել