Գառնիկ Իսագուլյան. «Եթե Տեր–Պետրոսյանը ազգերի միջև խտրականություն է դնում, ապա իրավունք չունի հային որևէ տեղ ներկայացնելու». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Շատերի մոտ ձևավորված այն տեսակետը, թե հայկական ազատագրված տարածքները հետագայում Ադրբեջանի հետ սակարկելու նպատակով են վերցվել՝ չի համապատասխանում իրականությանը: ՀՀ–ում ԼՂՀ մշտական ներկայացուցչության խորհրդատու, «Ազգային անվտանգություն» կուսակցության նախագահ Գառնիկ Իսագուլյանը «Փաստին» ասաց, որ նման բան երբևէ չի եղել, սակայն որոշ մարդիկ այսօր նման տեսակետ են հնչեցնում, իրենց դիրքորոշումն արդարացնելու համար: 

«ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերը 1994–ին կարողացան ներկայի սահմաններով խաղաղության պայմանագիր կնքել, որտեղ հայկական կողմը կրկին զիջողի դերում հանդես եկավ: 1990 թվականին Խորհրդային Միության գոյության պայմաններում, այն ժամանակվա ԼՂԻՄ–ում մենք կարողացել էինք 11 ընտրատարածք ձևավորել և այնտեղից Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավորներ ընտրվեցին: Այն ժամանակ Խորհրդային Միությունում ոչ ոք չասաց, որ ՀՀ Գերագույն խորհուրդը ոչ լեգիտիմ է, և նրա որոշումները որևէ ուժ չունեն: Ի դեպ, Լևոն Տեր–Պետրոսյանին՝ որպես Գերագույն խորհրդի նախագահ ձայն էին տվել նաև Ղարաբաղից ընտրված պատգամավորները: Եվ ես այդպես էլ չհասկացա, թե մենք ինչու 1995 թ.–ին այլևս ԼՂՀ–ում ընտրատեղամասեր չունեցանք»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը: 

Պարզվում է, որ հենց այդ ժամանակ էլ Լ. Տեր–Պետրոսյանը կարողացել է համոզել պատգամավորներին, թե ավելի լավ կլինի, որ ԼՂՀ–ն հանդես գա որպես անկախ երկիր, ինչն ընդունվել է այդ ժամանակին ընտրված պատգամավորների կողմից, սակայն Գ. Իսագուլյանի կարծիքով, դա նույնպես զիջում էր, իսկ ավելի ճիշտ՝ մեծ սխալ, քանի որ այն ժամանակ էլ ամենևին հարկավոր չէր նման քայլի գնալ: 

«Ընդամենը մի քանի օր առաջ Թուրքիայում գնդակահարեցին Ռուսաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպանին: Եվ հույս ունենալ, որ մի օր այդ նույն Թուրքիան հայերի հանդեպ կարող է մարդասիրական վերաբերմունք դրսևորել՝ լուրջ չէ: Ի դեպ, Լևոն Տեր–Պետրոսյանը մշտապես՝ 1988–90–ական թվականներին նույնպես այդ կարծիքին է եղել: Եվ փաստորեն, կյանքը ցույց է տալիս, որ ժամանակին ԽՍՀՄ նախագահ Մ. Գորբաչովը ճիշտ էր, երբ ասում էր. Ղարաբաղը նրանց պետք չէ (ի նկատի ուներ «Ղարաբաղ» կոմիտեին), նրանք միայն իշխանություն են ուզում, գուցե այն ժամանակ էլ էր ոմանց պարզ, թե մարդկանցից ով ով է և ով ինչ է ուզում»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը: 

Քաղաքական գործչի համար տարօրինակ է նաև այն, որ Տեր–Պետրոսյանը, լինելով կոսմոպոլիտ անձնավորություն և ազգային գաղափարախոսությունը համարելով կեղծ կատեգորիա, կարող է շատերի կողմից ընկալվել որպես Հայաստանի և ԼՂՀ–ի հանդեպ սրտացավություն դրսևորող քաղաքական գործիչ, քանի որ նրա ելույթն ավելի շատ հիշեցնում էր նախկինի նման մարդկանցից վրեժ լուծելու ցանկություն: 

«Հիմա էլ գուցե հերթը հասել է ղարաբաղցիներին, քանի որ, հավանաբար, մտածում է, որ ինքը նպաստեց, որպեսզի նրանք գան Հայաստան, հետո իրենից իշխանությունը վերցրեցին: Ես, իհարկե, չեմ ցանկանում նման կերպ մտածել ՀՀ առաջին նախագահի մասին, բայց այն փաստարկները, որոնք նա բերում է, զարմանում ես, թե օրինակ՝ արդյոք ինքը չի՞ նայում, թե միջազգային իրավունքի իրացման հարցն իր ծննդավայրում ինչ մակարդակի վրա է»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը: 

ՀՀ–ում ԼՂՀ մշտական ներկայացուցչության խորհրդատուի կարծիքով՝ Լ. Տեր–Պետրոսյանն իրավունք չուներ նման ելույթ ունենալ, քանի որ այն պարտվողական կեցվածք էր ենթադրում, առավել ևս՝ երբ առաջին նախագահն իր ելույթում մի քանի անգամ հակասում էր ինքն իրեն: 

«Այդ ինչպե՞ս պատահեց, որ հրեաներն ամեն օր պատերազմի մեջ լինելով 600 հազարից կարողացել են հասնել 7 միլիոնի, իսկ հայերը, չգիտես ինչու, պատերազմի «վտանգի» պատճառով արտագաղթում են: Եվ եթե նա կարծում է, որ հրեաներն առանձնահատուկ ազգ են և Աստծո ընտրյալը, ապա այդտեղ արդեն՝ վե՛րջ: Տեր–Պետրոսյանն ազգային խտրականություն է դնում և իրավունք չունի հային ներկայացնել որևէ տեղ»,– ասաց Գ. Իսագուլյանը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: