Երևանի նոր շինությունները լավն են, բայց մարդկանց կտրում են իրարից. Ռաֆայել Քոթանջյան

Այսօր երևանցիների սիրելի տոնն է՝ Էրեբունի-Երևանը: Երևանի ավագանին հոկտեմբերի 5-ին գումարած արտահերթ նիստում հաստատել է Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանի առաջարկը՝ «Երևանի պատվավոր քաղաքացի» կոչումներ շնորհել դերասան, ՀՀ ժողովրդական արտիստ Ռաֆայել Քոթանջյանին, օլիմպիական մեդալակիրներ Արթուր Ալեքսանյանին և Միհրան Հարությունյանին, բժշկուհի Սառա Եսայանին: Past.am-ի զրուցակիցն է Ռաֆայել Քոթանջյանը:

- Իշխանությունները դե յուրե արձանագրեցին, որ մեծ ժողովրդականություն վայելող մարդ եք մեր քաղաքում: Համոզված եմ՝ շատ վաղուց էր, բայց ե՞րբ դե ֆակտո զգացիք այդ ժողովրդականությունը:

-Ես դա զգացի այն ժամանակ, երբ յուրաքանչյուր երեկո մտնում էի բեմ: Ժողովրդի ընկալումն ու ջերմությունը նկատում էի միշտ: Շատ անգամներ, երբ մոտենում էի թատրոնի մուտքին, նկատում էի, որ մարդիկ նույնիսկ մուտքն են գնահատում: Կարելի է ասել, որ ես ոչ թե երես տված, այլ բավականին շոյված եմ ժողովրդի կողմից: Թատրոնին շենքին մոտենալիս տեսնում էի մարդկանց ծափահարություննները: Դա տեղի էր ունենում առանց առիթի: Ուղղակի դա գնահատական էր իմ խաղացած ներկայացումներին, ֆիլմերին և այլ աշխատանքներին: Մարդիկ օգտագործում էին ինձ հետ հանդիպելու առիթը: Սա շատ շոյող է և պարտավորեցնող, ես շատ շնորհակալ եմ ժողովրդին:

- Ծնվել եք Թբիլիսիում: Ի՞նչ հուշեր ունեք այդ քաղաքից և վաղ մանկությունից:

- Չորս տարեկանում տեղափոխվել եմ Երևան, այդքան մեծ հիշողություններ չունեմ: Թբիլիսիում հայրիկս մեծ պաշտոնյա էր՝ Կենտկոմի քարոզչությաննև պրոպագանդայի բաժնի վարիչը: Երբ Հարությունովը եկավ Հայաստան, նա իր հետ բերեց բոլոր լավագույն մասնագետներին: Հայրս Երևանում անցավ նույն պաշտոնին, որը զբաղեցնում էր Թիֆլիսում: Հետագայում նա երկար տարիներ ղեկավարում էր Գլավլիտը, որը պետական և ռազմական գաղտնիքների պահպանում էր իրականացնում, զբաղվում էր ռադիոյի, հեռուստատեսության, մամուլի հարցրերով: Վերադանալով ինձ՝ ասեմ, որ ես լիարժեք հայ երիտասարդ էի, սովորում էի Թատերական ինստիտուտում: Զգալով, որ ուսման պակաս ունեմ՝ տեղափոխվեցի Մոսկվա և հաճախեցի հեռուստատեսային ռեժիսուրայի բարձրագույն կուրսերի: Եթե հեռուստատեսությունում կան իմ մասնակցությամբ արժեքավոր գործեր, երևի դրա շնորհիվ է:

- Շուրջ 70 տարի է՝ ապրում եք Երևանում: Ձեզ գոհացնո՞ւմ են այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել այս տարիների ընթացքում:

- Կուզեի,որ շատ բաներ այլ ձևի լիներ: Մարդիկ ասում են՝ կուզենք, որ հին Երևանը վերականգնվի, բայց ես տեսել եմ, որ հին Երևանը կավե շենքեր էին, սակայն մարդկային ջերմությունը շատ էր: Ես զարմանում էի՝ ինչու են կարոտում կավե շենքերը, եթե կարելի է տուֆից կառուցել: Եթե կարողանայինք երկուսը մեկտեղել, այսինքն՝ համադրել մարդկային ջերմությունն ու ջիգյարը, նվիրումը, սերն ու նոր տները, որոնք ավելի հարմարավետ են, շատ սիրուն բան կլիներ: Երևանի նոր շինությունները լավն են, բայց մարդկանց կտրում են իրարից: «Երևանյան բակ» հասկացությունն ուրիշ բան էր: Ջերմություն կար, երեխաները խաղում էին, հիմա այդ ամեն գրեթե չկա:

- Գիտեք, որ երկրում որոշակի փոփոխություններ տեղի ունեցան: Ունենք նոր վարչապետ, նոր մշակույթի նախարար: Նրանցից ի՞նչ սպասելիքներ կան:

- Միանգամից չեմ կարող ասել: Ուրախ եմ, որ փոփոխություններ կան: Բայց ժամանակ է պետք, որպեսզի գնահատենք: Ես համբերատար և լավատես մարդ եմ:

- Ձեզ հետ միասին շատ այլ գործիչներ նույնպես ստացան «Երևանի պատվավոր քաղաքացի» կոչումը: Ինչպե՞ս կգնահատեք նրանց վաստակը:

- Նրանց մեջ ես շատ ընկերներ ունեմ: Ուրախ եմ, որ միացա այդ բանակին:

- Շատ հաճախ, երբ տարբեր գործիչներ կոչումներ են ստանում, նրանց սկսում են քննադատել, այսինքն՝ դա միանշանակ չի ընդունվում: Ձեր կարծիքը, խնդրեմ:

- Ինձ այսօր մոտենում, շնորհավորում էին: Կոչման ամենաճիշտ չափանիշն այն է, երբ քեզ մոտենում են և ասում՝ մենք գիտեինք, թե վաղուց ունեք այդ կոչումը:

Հարցազրույցը՝ Լևոն Փանոսյանի