-Ուզում եմ, որ ինձ հիշեն որպես «լավ տղա»։ Որ ասեն՝ «Շատ լավ տղա էր, ով ուզում էր բարի գործեր անել»։ Ամենահետաքրքիրը, որ ես իմացա Հռոմի Ֆրանցիսկոս Պապի մասին

-Տանից դուրս գալը։ Ամենից շատ ցանկություն ունեմ դուրս գալ ու հանգիստ զբոսնել փողոցում։ Մտնել պիցցայանոց ու համեղ պիցցա ուտել։ Պատվիրել առաքու՞մ։ Դա նույնը չէ։ Երբ կարդինալ էի, սիրում էի քայլել, նստել ավտոբուս կամ մետրո։ Սիրում եմ քաղաքը։

-Ես չեմ վախենում ոչ մի բանից։ Ինչ վերաբերում է հնարավոր մահափորձերին, ես Տիրոջ ձեռքերում եմ և իմ աղոթքներում ասում եմ նրան. «Եթե լինելու է, թող լինի։ Միայն խնդրում եմ՝ թող այնպես լինի, որ ես ցավ չզգամ»։ Ես փոքրոգի եմ ֆիզիկական ցավի հարցում։ Ցավը հոգեպես կարող եմ տանել, բայց ֆիզիկապես՝ ոչ։

Ես կարդում եմ միայն մեկ թերթ՝ La Repubblica. Անում եմ այդ առավոտյան և 10-ը րոպեն լրիվ հերիք է, որպեսզի թերթեմ այն։ Հեռուստացույց չեմ նայում 1990 թվականից։ Այդպիսի երդում եմ տվել Կույս Մարիամին 1990 թվականի հուլիսի 15-ին։ Հեռուստատեսությունն ինձ համար չէ։ Նույնիսկ «Սան Լորենսոյի»(ֆուտբոլային ակումբ, որին երկրպագում է Պապը) խաղերը չեմ նայում։ Համացանցից նույնպես չեմ օգտվում։

-Ուտոպիան այն է, ինչը մեզ թույլ է տալիս առաջ շարժվել։ Յուրաքանչյուրիս կյանքում պետք է 3 բան լինի. հիշողությունը, ներկան հասկանալու կարողությունը և ուտոպիական հայացքը ապագային։ Եթե ես կորցնեմ արմատներս ու զրկվեմ հիշողություններից, ինձ հետ կլինի նույնն ինչ բույսի՝ կմահանամ։ Եթե ապրեմ միայն այսօրվա օրով, չփորձելով տեսնել ապագան, ինձ հետ կլինի նույնը, ինչ վատ մենեջերի, ով չի կարողանում ծրագրեր մշակել։

Ես օրը 6-ը ժամ եմ քնում։ Որպես կանոն՝ պառկում եմ 9-ին ու մինչև 10-ը կարդում եմ։ Երբ աչքերս սկսում են փակվել, անջատում եմ լույսն ու քնում մինչև ժամը 4-ը. սրանք իմ բիոլոգիական ժամերն են։ Նաև ես պետք է կեսօրին քնեմ՝ 40 րոպե կամ մեկ ժամ։ Երբ ցերեկը չեմ կարողանում քնել, ինձ շատ վատ եմ զգում։

Ուզում եմ, որ ինձ հիշեն որպես «լավ տղա»։ Որ ասեն՝ «Շատ լավ տղա էր, ով ուզում էր բարի գործեր անել»։