Մեր մանկության խաղերը տարիների ընթացքում փոխվել են, բայց չեն կորցրել իրենց հմայքը․ այսօր դրանք վերադառնում են նոր ձևաչափերով, նոր համերով ու նոր լսարանի համար՝ պահպանելով այն զգացողությունը, որով մենք մեծացել ենք։ Համակարգչային խաղերը, որոնք մի ժամանակ պարզապես ժամանց էին, այսօր դարձել են նոստալգիայի աղբյուր՝ հիշեցնելով անհոգ օրերի, ընկերների հետ մրցելու ու հաղթելու հաճույքի մասին։
Շատերի մանկությունը դժվար է պատկերացնել առանց «Ջուր և կրակ» խաղի, որը ոչ միայն զվարճալի էր, այլ նաև սովորեցնում էր թիմային մտածողություն։ Երկու կերպարների փոխհամագործակցությունը ստիպում էր հաշվարկել յուրաքանչյուր քայլը, իսկ սխալը նշանակում էր վերադառնալ սկզբին։ Այս խաղը հատկապես սիրված էր ընկերներով խաղալու համար և այսօր էլ ունի նորացված տարբերակներ՝ ավելի գունեղ գրաֆիկայով, բայց նույն գաղափարով։
Մարիոն մեր մանկության ամենաճանաչված հերոսներից է։ Պարզ գրաֆիկա, հեշտ կառավարում, բայց անսահման հետաքրքրություն։ Ամեն անցած մակարդակ մի փոքր հաղթանակ էր, իսկ անհաջող փորձերը՝ նոր փորձելու մոտիվացիա։ Ժամանակակից տարբերակներում Մարիոն ստացել է նոր աշխարհներ ու հնարավորություններ, սակայն պահպանել է այն պարզ ու ջերմ ոճը, որի համար սիրված էր տարիներ առաջ։
Մանկության հիշողություններում առանձնահատուկ տեղ ունի նաև «ֆրիվը»՝ խաղ, որը պահանջում էր արագ մտածողություն, ճշգրտություն ու համբերություն։ Թվում էր՝ պարզ խաղ է, բայց յուրաքանչյուր հաջորդ փուլ ավելի բարդ էր դառնում և ստիպում էր կենտրոնանալ։ Այսօր «ֆրիվը» վերադարձել է նոր ձևաչափերով՝ ավելի ժամանակակից դիզայնով, բայց նույն կախվածություն առաջացնող տրամաբանությամբ։
Մեր մանկության խաղերը այսօր ապրում են երկրորդ կյանքով։ Դրանք այլևս միայն հիշողություն չեն, այլ նորացված ժամանց՝ հարմարեցված ժամանակակից տեխնոլոգիաներին։ Սակայն անկախ բոլոր փոփոխություններից, այդ խաղերի գլխավոր արժեքը մնում է նույնը՝ անմիջական ուրախությունը, պարզ հաճույքը և մանկության անջնջելի զգացողությունները։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Past.am-ը