Հայացքով փնտրում եմ, որ Գոռիս նման գոնե մեկին գտնեմ, պինդ գրկեմ ու կարոտս առնեմ ...

ИНТЕРВЬЮ 14 Март, 2024 15:08

Սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ, լրացրեք օնլայն հայտը և մոռացեք հոսանքի վարձի մասին

Լուսանկարից մեզ ժպտացող լուսավոր տղան Մարտակերտ քաղաքից Գոռ Անտոնյանն է։ 21-ամյա երիտասարդը զինվորական պարտադիր ծառայությունը վերջացնելուց հետո զինվորագրվել է ԱԱԾ ուժերում, նորից լծվել հայրենիքի պաշտպանությանը։

Տատը՝ Իրա Հարությունյանը, MediaHub-ին պատմում է, որ Գոռի հայրը ինսուլտից մահացել էր 2020 թվականին, տան ամբողջ հոգսը մնացել էր մոր ուսերին։ Հոր մահից հետո Իրայի դուստրը 3 երեխաներով տեղափոխվել են ապրելու մոր մոտ։ Գոռն ընդունվել էր Արցախի պետական համալսարանի կիրառական մաթեմատիկա և ինֆորմատիկա բաժինը, ուսանող էր։

«Ուսման համար ամեն օր գնում էր Ստեփանակերտ, հետո գալիս Մարտակերտ։ Ասաց՝ «չեմ աշխատում, ամբողջ գումարը ճանապարհի վրա է ծախսվում, ավելի լավ է, հեռակա ուսուցմամբ սովորեմ, որ աշխատեմ»։ Սկզբից ուզում էր բանակ մտներ շարունակելու ծառայությունը, ես նրան ասացի՝ «բա ո՞ր կռիվ սկսվի, ծառայություն պետք չի մտնես, դու ուսանող ես, սովորի»։ Ասաց՝ «տատի՛, եթե նույնիսկ ծառայող չլինեմ, կռիվ սկսվի, ես առաջինն եմ գնալու»։ Տղաս առաջարկեց, որ իր հետ աշխարազոր ուժեր մտնի, բայց ինքը նախընտրեց ԱԱԾ-ն, քանի որ իր ընկերների մեծ մասն այնտեղ էին»,- ասում է մեր զրուցակիցը։

Իրա Հարությունյանն ասում է, որ սեպտեմբերի 2-ին Գոռը համալսարանում փորձել է հեռակա ուսուցմամբ շարունակել կրթությունը, բայց դասախոսն առաջարկել է, որ ազատ օրերին գա դասի, երբ ծառայության մեջ կլինի՝ բացակա չեն դնի։

«Դասավորեց, գործերը եկան։ 10 օր դիրքերում էր, մեզանից մոտ՝ Մաղավուզում, հետո երբ իջնում էր դիրքերից՝ գնում էր համալսարան։ 2023-ի սեպտեմբերի 12-ին եկավ, ասաց՝ «վաղը գնում եմ դիրքեր»։ Ես էլ, իր մայրն էլ ասացինք, որ «նոր եք իջել, կարո՞ղ է իրավիճակը լավ չի», ինքն ասաց, որ գնում են ընկերներին փոխարինեն, խաբեց մեզ, չասաց, որ համար 1 հրաման են տվել։ Սեպտեմբերի 13-ին նրան տեսանք վերջին անգամ»,- հիշում է տատը։

Սեպտեմբերի 19-ին, երբ սկսվեց պատերազմը, ընտանիքի անդամներն այդպես էլ Գոռի հետ չկարողացան կապ հաստատել։ Ուշ երեկոյան միայն մոր sms հաղորդագրությանն է պատասխանել, որ ողջ եմ, լավ եմ ու քեռուց է հարցրել։

«Կարծում էինք էլի Մաղավուզում է, սրտահովություն էր։ Բայց իրավիճակը բարդանալով նրանց տեղափոխել են «Պուշկեն յալ» տեղամաս, քանի որ հավանական էր, որ ադրբեջանական զորքն այդ ուղղությամբ հեշտությամբ կմտներ Մարտակերտ»։

Սեպտեմբերի 20-ի առավոտյան ժամը 5-ից 6-ի սահմաններում ադրբեջանական զորքի կողմից արձակված ականանետի արկի պայթյունից «Պուշկեն յալ» կոչվող դիրքում անմահանում է 21-ամյա Գոռ Անտոնյանը։

«Ընկերներն ու հրամանատարը ավելի ուշ պատմել են, որ նահանջ հրաման են ստացել, քանի որ տվյալներ ունեին, որ քիչ հետո այդ ուղղությամբ կկիրառվի ավիացիոն հարվածներ։ Գոռը դիպուկահար էր։ Կապ են տվել, որ դուրս գա, ասել էր՝ հիմա հարմար պահ գտնեմ, ես էլ իջնեմ, դուք գնացեք։ Դրանից այնմիջապես հետո տեղանքը արկակոծվել է, Գոռս մնացել է հողի տակ»,- արտասվում է 66-ամյա կինը, ասում, որ Գոռն իր առաջին թոռն էր, բոլորից ամենասիրելին։

Տատն ասում է, որ դիակի որոնման համար ամեն օր Մարտակերտի դիահերձարան ու հիվանդանոց են գնացել, բայց Գոռի մարմինը գտնվածների մեջ չեն գտել։ Սեպտեմբերի 24-ին մարտակերտցիների համար բացվել է Ստեփանակերտ տանող ճանապարհը։ Նույն օրը ծանոթներից մեկն ասել է, որ նրա դին գիշերն Աղդամով տարել են Ստեփանակերտ։ Նույնը հավաստիացրել է նաև Մարտակերտի շրջվարչակազմի ղեկավարը։

«Ես թոռներիս հետ միանգամից տեղափոխվել եմ Հայաստան։ Աղջիկս ու տղաս Գոռին փնտրում էին Ստեփանակերտում։ Մորգում ասացին այդ անուն-ազգանունով ոչ ոք չկա, գնացել են քննչական կոմիտե, այնտեղ լուսանկարից ճանաչել։ Հետո առաջարկել են՝ «դուք գնացեք, մենք դիակները կուղարկենք Գորիս»։ Շատ դժվար օրեր ենք տեսել։ Երկար փնտրելուց հետո Գոռին վերջում գտել ենք Վանաձորի դիահերձարանում»։

Հոկտեմբերի 4-ին Գոռի մարմինն ամփոփվեց «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում։ Նա հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։

Գոռը նաև սիրած աղջիկ ուներ։ Այդ մասին ընտանիքի անդամներն իմացել են այն ժամանակ, երբ Գոռի հեռախոսը փոխանցել են իրենց։

«Նամակագրություններ ունեին իրար հետ, հասկացանք, որ նա ընտրյալ ուներ։ Ամեն ինչ կիսատ մնաց, թե՛ երազանքները և թե՛ ապրողներիս կյանքը։ Մեկ-մեկ դուրս եմ գալիս քաղաք, հայացքով նայում եմ երիտասարդներին, որ Գոռիս նման գոնե մեկին գտնեմ, պինդ գրկեմ ու կարոտս առնեմ։ Թող ոչ մեկ չզգա այն ապրումն ու ցավը, որ զգում ենք մենք»,- հավելում է Մարտակերտից բռնի տեղահանված Իրա Հարությունյանը։