«Երգչախմբային արվեստն ավելի ճանաչելի դարձնելու համար նախ պետք է արժևորել այն». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

«Փաստն» իր էջերում պարբերաբար անդրադառնում է մեր երկրում գործող երգչախմբերին, դրանց ստեղծման պատմությանը, գործունեությանը, իհարկե, նաև հոգսերին: Այս անգամ զրուցել ենք «Կամերտոն» կամերային երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավար և դիրիժոր Դավիթ Սարգսյանի հետ: Ի տարբերություն մեր ներկայացրած բազմաթիվ երգչախմբերի, «Կամերտոնի» պատմությունը նոր է, սկսվել է չորս տարի առաջ:

«Երգչախումբը ձևավորվել է 2018 թ.-ի հունիսին։ Գաղափարը և նախաձեռնությունն իմն էին։ Ստեղծվեց երաժիշտներից բաղկացած խումբ՝ թվով 12 հոգի։ Բոլորը աղջիկներ էին և ունեին երաժշտական կրթություն։ Ըստ այդմ, ձևավորվեց կանանց միասեռ կամերային երգչախումբ, և իմ առաջարկով բոլորի հավանությանն արժանացավ «Կամերտոն» անվանումը»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Դավիթը։

Հետո, իր խոսքերով, սկսվել են բուռն, քրտնաջան ու սիստեմատիկ պարապմունքները։ «Առջևում Կոմիտասի 150 ամյակն էր, մեր դաշնակահար և նվագակցող Վահագն Մարգարյանի օգնությամբ գրեցինք դրամաշնորհային ծրագիր՝ «Կոմիտաս 150» խորագրով, որը հավանության արժանացավ, և ԿԳՄՍ նախարարության ֆինանսավորմամբ Կոտայքի մարզի խոշոր քաղաքներում կազմակերպվեցին համերգներ: Այն ներառում էր միայն Կոմիտասի խմբերգերը և մշակումներ դաշնամուրի համար։ Համերգները տեղի ունեցան Հրազդան, Աբովյան, Քանաքեռավան և Չարենցավան համայնքներում ու հաջողությամբ պսակվեցին։ Ծրագրի նպատակներից էին պրոպագանդել և ծանոթացնել Կոմիտասի խմբերգերին, զարգացնել մշակութային կյանքը Չարենցավան քաղաքում»,նշում է մեր զրուցակիցը:

Սրան զուգահեռ երգչախումբը համագործակցում է Հայ երգչախմբային ասոցիացիայի, «Փոքրիկ երգիչներ» երգչախմբի գեղարվեստական ղեկավար և դիրիժոր Տիգրան Հեքեքյանի հետ, մասնակցել է Եվրոպական երգչախմբային օրերին նվիրված համերգներին։ Ոչ մեկ անգամ ենք բարձրաձայնել այն մասին, որ ցանկացած նախաձեռնության մեջ կարևոր դեր ունեն նաև ֆինանսական միջոցները, որովհետև լինի դա ստեղծագործական խումբ, թե բիզնես նախագիծ, այն իրականացնելու, հետո դրա գործունեությունը շարունակական դարձնելու համար գումար է անհրաժեշտ: Սարգսյանն ասում է՝ երգչախումբը պետության կողմից չի ֆինանսավորվել, շեշտը դրվել է դրամաշնորհային ծրագրերի վրա։

«2020 թ.-ի չարաբաստիկ համավարակի պատճառով խումբը ժամանակավորապես դադարեցրեց իր գործունեությունը, բայց, ինչպես ասում են, չկա չարիք առանց բարիքի։ 2021 թ.-ի նոյեմբերին երգչախմբին միացան նաև արական ձայներ, և երգչախումբը դարձավ երկսեռ կամերային երգչախումբ։ Վերսկսվեցին երկար սպասված պարապմունքները։ Կազմվեց համերգային նոր ծրագիր « Դեպի պայծառ ապագա» խորագրով՝ նվիրված Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին: Այն ներկայացվեց հանրությանը 2022 թ.-ի ապրիլի 23-ին Չարենցավանի երաժշտական դպրոցի մեծ դահլիճում։ Ծրագիրը բացի «ակապելլա» խմբերգերից ընդգրկում էր նաև ասմունք, հատվածներ Պարույր Սևակի «Անլռելի զանգակատուն» պոեմից»,-ասում է մեր զրուցակիցը: Այն դիտարկմանը, թե ի՞նչ է պետք անել խմբերգային երգարվեստն էլ ավելի հանրայնացնելու և մարդկանց «հասանելի» դարձնելու համար, գուցե սկսել դպրոցի՞ց, դիրիժորն այսպես է արձագանքում. «Երգչախմբային արվեստն ավելի ճանաչելի դարձնելու համար նախ պետք է, որ կարողանանք ճիշտ գնահատել և արժևորել այն։

Իմ կարծիքով, ոչ թե դպրոցից պետք է սկսել, այլ նախակրթարանից, մանկապարտեզներից և ընտանիքից։ Ծնողների ազդեցությունը, հատկապես մոր, շատ կարևոր է երեխայի երաժշտական ճաշակի ձևավորման համար։ Երեխան անգամ մոր որովայնում է ընդունակ լսել և արձագանքել երաժշտությանը։ Կարևոր են նորածնի համար օրորոցային երգերը, ինչպես նաև հետագայում մանկապարտեզներում, երաժշտական դպրոցներում, քոլեջներում կամ բուհերում ուսուցանվող երգերը: Անընդհատ կատարելագործվելով՝ կունենանք գրագետ սերունդ, որն էլ հիմք կդառնա երգչախմբային արվեստի զարգացման հարցում»,-եզրափակում է «Կամերտոն» կամերային երգչախմբի գեղղեկավար և դիրիժոր Դավիթ Սարգսյանը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում