Կեղծամներ՝ կենդանու, մարդու մազերից մինչև երգիպտացորեն թելիկներ

Կեղծամների մասին առաջին հիշատակությունները թվագրվում են մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակով: Կեղծամ կրելը նորաձև է եղել հին եգիպտացիների մոտ, իսկ փարավոնների մոտ անգամ եղել են հատուկ նշանակության մասնագետներ, որոնց պարտականությունն էր կեղծամների ստեղծման վերահսկողությունը: 

Այդ ժամանակներում շքեղ կեղծամներ պահանջվում էր կրել ցանկացած հատուկ առիթի դեպքում: Ավելին, կանանց կեղծամները, տղամարդկանց կեղծամների հետ համեմատած, շատ ավելի պարզ և համեստ էին: Ժամանակին զուգընթաց կեղծամներ պատրաստելու տեխնոլոգիան կատարելագործվել է: 

Օրինակ՝ պարզվել է մոմի օգնությամբ արհեստական գանգուրներ ստեղծելու տեխնոլոգիան: Հնագետների կողմից հայտնաբերված մի կեղծամ, որը թվագրվում է մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակով, ունի բազմաթիվ գանգուր խոպոպներ, ինչպես նաև հետևի կողմից մի քանի երկար ուղիղ հյուսեր: 

Մ.թ.ա. 1-ին հազարամյակի կեսերին կեղծամների նորաձևությունը տարածվել է Միջերկրական ծովի և Մերձավոր Արևել քի երկրներում: Այս տարածքների կեղծամները ևս իրենց շքեղությամբ չեն զիջել եգիպտական փարավոնների կեղծամներին: 

 

Կեղծամներ կրել են նաև Հին Հունաստանում: Այնտեղ ամենից հաճախ կեղծամները օգտագործվել են թատերական նպատակով, ընդ որում, դրական կերպարների համար ընտրվել են բաց գույնի, չարագործների համար՝ սև, իսկ կատակերգուների համար՝ շիկավուն երանգի կեղծամներ: 

 

Հռոմեական Կայսրության տարիներին կեղծամները հատկապես նորաձև են եղել կանանց շրջանում: Սպիտակ մազերով կեղծամները համարվել են ամենաթանկը, չնայած շիկահեր և ծղոտագույն կեղծամները նույնպես գնահատվել են, իսկ լավագույն սև կեղծամները եղել են հնդկական: Միջին դարերում եվրոպական երկրներում կեղծամ կրելը ընդունված չի եղել: Ավելին, տղամարդիկ անգամ երկար մազեր չեն պահել: 

Կեղծամների պատմության մեջ զարգացման նոր փուլ է սկսվել շնորհիվ միապետների: Օրինակ՝ 16-րդ դարում Մեծ Բրիտանիայի Եղիսաբեթ թագուհին սկսել է կեղծամ կրել, որպեսզի թաքցնի իր սպիտակող մազերը: 

Նա իր տրամադրության տակ ունեցել է մոտ 80 կեղծամ: Կեղծամի շնորհիվ Լյուդովիկոս 14-րդն էլ թաքցրել է իր ճաղատը, ընդ որում, նա այնքան հմտորեն է կեղծամ կրել, որ նրա զգեստապահարանի այս պարագան հարյուրամյակներով առաջ է մղել այդ նորաձևությունը: 

Այդ ժամանակներում բավարար չէր մեկ կեղծամ ունենալը: Առավոտյան, որպես կանոն, օգտագործվում էին մուգ գույնի կեղծամներ, կեսօրին՝ շագանակագույն, իսկ երեկոյան՝ ժամանցի համար, սպիտակ կամ բաց գույների:

 Այսինքն, ազնվական տիկինը կամ պարոնը պետք է ունենար առնվազն երեք կեղծամ: Նշենք, որ բնական մազերից պատրաստված կեղծամները շատ թանկ են եղել, ուստի աղքատ մարդիկ կրել են ձիու պոչից կամ այլ կենդանիների մազերից պատրաստված կեղծամներ:

 Տարբեր ժամանակներում կեղծամ պատրաստելու համար օգտագործվել են տարբեր նյութեր՝ կտավատի և եգիպտացորենի թելիկներ, ջրիմուռներ, ակրիլային, նեյլոնային, վինիլային և այլ նյութեր: 

Ներկայումս նորաձևության մեջ են բնական մազերից պատրաստված կեղծամները, չնայած դրանք բավականին թանկ են: Արհեստական մազերից պատրաստված կեղծամները շատ ավելի էժան են, և նման կեղծամի արժեքը մոտավորապես հարյուր դոլար է: 

Նշենք, որ ի տարբերություն բնական մազերից պատրաստված կեղծամի, արհեստականները մի շարք առավելություններ ունեն՝ շատ ավելի հեշտ է այն լվանալը, սանրելը և այլն: 

Այնուամենայնիվ, արտաքին տեսքով դրանք չեն կարող համեմատվել բնական մազերից պատրաստված կեղծամների հետ, որոնք այնպիսի տպավորություն են ստեղծում, թե դրանք կրողի բնական մազերն են:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Past.am-ը