Այս տխուր պատմությունը Շիրա գորիլայի և նրա ձագուկի մասին է: Շիրան Ֆարնկֆուրտի կենդանաբանական այգու բնակիչներից է:
Շիրան կորցրել էր ձագուկին և ոչ մի կերպ չէր կարողանում համակերպվել այդ մտքի հետ:
Նրա ձագուկը, որին Տոնդու էին կոչում, մահացել էր վիրուսային ինֆեկցիայից, վեց ամսական հասակում:
Շիրան սգում էր:
Այս լուսանկարում Շիրան իր ձագուկի հետ է;
Ձագուկի մահվանից հետո նա հազվադեպ էր դուրս գալիս վանդակից: Նա ողջ օրը գրկած պահում էր ձագուկին, փորձում էր շարժել նրան, դունչը հպում էր անշնչացած ձագուկի դնչիկին, կարծես ցանկանում էր կենդանություն հաղորդել նրան:
Կենդանաբանական այգու ողջ աշխատակազմը խորապես ցնցված էր մայր գորիլայի պահվածքից: Նա հրաժարվում էր սնուդից:
Շարունակ գրկում էր ձագուկի մարմինն ու օրորում էր նրան:
Նրա աչքերն անընդհատ խոնավանում էին:
Հետո նա հասկացավ, որ ձագուկը մահացել է:
Երբ կենդանաբանական այգու աշխատակիցները վանդակից տանում էին Տոնդուի անշնչացած մարմինը, մայր գորիլան տխուր հայացքով հետևում էր նրանց գործողություններին ու կարոտով լի հայացքով մի վերջին հայացք գցեց ձագուկի վրա: Այնքան խոսուն էր այդ լուռ հրաժեշտի պահը, որ աշխատակիցները չէին կարողանում զսպել արցունքները:
