Ֆա­վո­րիտ­նե­րը եր­կուսն են՝ ԲՀԿ-ն և «Իմ քայլը». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Երեկ մեկնարկեց Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավը: Քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանը քարոզարշավի մեկնարկը ստանդարտ է որակում, միևնույն ժամանակ կարծում է, որ ավագանու ընտրությունները կարևոր են:

«Կարևոր են, որովհետև լակմուսի թղթի պես ցույց են տալու, թե քաղաքական դաշտում այսօր ինչ գունապնակ է: Ցույց է տալու, թե հանրությունն իրականում այս կամ այն քաղաքական ուժին որքանով է վստահում: Այստեղ հետաքրքիր մի ինտրիգ կա. հեղափոխությունից հետո կար էյֆորիա, այն պահպանվել է, թեպետ փոքր-ինչ նաև նվազել է: Իսկ թե ինչ տեսք կունենա դա արդեն թվերի, ցուցանիշների մակարդակով, ցույց է տալու այս ընտրությունը: Հետաքրքիր է այն, թե էյֆորիան որքանո՞վ կազդի ընտրությունների վրա: Իսկ ավագանու ընտրություններից հետո հնարավոր կլինի ամբողջապես վերլուծել, թե ինչ պատկեր կարող ենք ունենալ գալիք խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ: Ես կարծում եմ, որ, այնուամենայնիվ, այդ էյֆորիան դեր է կատարելու: Մարդիկ ոչ այնքան քաղաքապետ են ընտրելու,որքան քաղաքական ուժի ներկայացուցիչ: Անձը կարևոր է, բայց հանրության համար ավելի կարևոր է ձայն տալ այն քաղաքական ուժին, որին հավատում է: Այս պահին ֆավորիտները երկուսն են՝ «ԲՀԿ»-ն և «Իմ քայլը»: Պարզ է, որ մյուս ուժերը զգալիորեն զիջելու են այդ երկուսին, բայց թե թվային առումով ինչ ցուցանիշներ կլինեն, այս պահին դժվար է ասել»,-«Փաստ»-ի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետը: 

Հաշվի առնելով, որ ավագանու ընտրություններն առանց ընդդիմության են, Երվանդ Բոզոյանը շեշտեց. «Դա լավ չէ: Ընտրությունների ժամանակ հանրությունը շահում է, երբ իշխանություն և ընդդիմություն է լինում: 

Բայց այս պահի դրությամբ մեզ մոտ հետհեղափոխական իրավիճակ է, և հասկանալի է այն հանգամանքը, որ չկա ընդդիմություն»: Քաղաքագետը կարծում է, որ ամբողջ աշխարհում այսպիսի ընտրություններն, այնուամենայնիվ, քաղաքական բնույթ են կրում:

«Եթե քաղաքական բնույթ չկրեին, կուսակցությունները չէին մասնակցի: Եվրոպական երկրներում քաղաքային ընտրությունները քաղաքական ընտրություններ են, պարզապես համեմված են տեղական խնդիրներով: Այլ խնդիր է, որ Հայաստանում այս ամենը լղոզված է, որովհետև հայաստանյան ընդհանուր կառավարման համակարգն է անտրամաբանական, իսկ մարդիկ կոնկրետ քաղաքապետից շատ մեծ սպասումներ չունեն: ՀՀ բնակչության մոտ 40 տոկոսը Երևանում է բնակվում, բայց ՀՀ բյուջեն 3 մլրդ դոլար է, Երևանի բյուջեն՝ 180 մլն: Այսինքն՝ Հայաստանը սուպերկենտրոնացված երկիր է, ինչն իր կառուցվածքով արդեն իսկ անտրամաբանական է: Արդեն 25 տարի է այդպես: Դրա համար էլ Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ մարդկանց սպասելիքները սահմանափակվում են աղբահանության, վերելակների և նման այլ խնդիրներով, որովհետև այլ սպասումներ չեն կարող ունենալ: Իրենք չեն տեսել, որ քաղաքապետը բացի աղբահանությունից ու նման հարցերից այլ կարևոր խնդիրներով էլ կարող է հանդես գալ: 

գալ: Իսկ աշխարհում այդպես չէ, աշխարհում քաղաքապետերը լուրջ քաղաքական գործիչներ են: Քաղաքապետի պաշտոնը տրամպլին է՝ ապագայում քաղաքական լուրջ հայտ ներկայացնելու համար: Հայաստանում, ցավոք սրտի, այդպես չի եղել: Հայաստանում քաղաքապետի ընտրությունը ԺԵԿ-ի պետի ընտրություն է եղել: Ընտրել են լավ ԺԵԿ-ի պետ, ով, այսպես թե այնպես, լավ կառավարիչ չէ: Պետք է կարողանաս փոխել համակարգի ամբողջ կառուցվածքը, ֆունդամենտալ, լուրջ բյուջե ձևավորել, որպեսզի երևանցին զգա, որ քաղաքապետի դերը մեծ է: Մեր քաղաքական վերնախավի 90 տոկոսն այդ պատկերացումը չունի, ինքը շարժվում է հին արժեհամակարգով ու հին խաղի կանոններով: Մարդիկ փոխվել են, բայց չեն փոխվել խաղի հին կանոններն ու պատկերացումները: Թվում է, թե հին պատկերացումներով կարող են խնդիրներ լուծել, բայց այդպես չէ: Մինչև Հայաստանի քաղաքական վերնախավում մտածողության լուրջ փոփոխություն չլինի, բնականաբար, երկրում էլ փոփոխություն չի լինի: Հիմա մարդիկ փոխվում են՝ մտածողությունը՝ ոչ: Տարոն Մարգարյանի փոխարեն աշխատելով՝ մարդիկ միգուցե ազնիվ ու անկաշառ լինեն, բայց դա բավարար չէ: Երկիր զարգացնելու համար ազնվությունը բավարար պայման չէ»,-եզրափակեց քաղաքագետը: