Բոլորի և յուրաքանչյուրի ձևավորած կերպարը` երեք միլիոն Նիկոլ. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հեղափոխության, իշխանափոխության կամ էլ, ինչպես ասում են, իրողությունների փոփոխության հետևանքով հանրային ակնկալիքները աննախադեպ աճում են: Ավելին, անգամ իշխանության շարքերում նոր մարդկանց, նոր կերպարների հայտնվելը ոչ պակաս խթանում են հաճախ իռացիոնալ հասարակական սպասումներ: Այս տեսանկյունից ամենահատկանշականը, թերևս, Կարեն Կարապետյանի հայտնվելն էր վարչապետի պաշտոնում: Համաձայնենք, որ Կարապետյանը սկզբնական շրջանում բավական լայն հասարակական աջակցություն ստացավ և, ըստ էության, ՀՀԿ քարոզարշավը 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում կառուցված էր հենց Կարապետյանի «դրայվոտ» կերպարի վրա: 

Կարապետյանն այսօր անցյալում է, երկրում իրողություն է փոխվել, սակայն մեծ հաշվով չեն փոխվել հասարակական տրամադրություններն ու ակնկալիքները, ավելին` չի փոխվել անգամ այդ ակնկալիքների հասցեատերը` տվյալ դեպքում նկատի ունենք պաշտոնը, ոչ թե անձը: Այսօր, ուզենք թե չուզենք, մեր հասարակության գերակշիռ հատվածը սպասում է, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը լուծելու է իր ու հենց անձամբ իր խնդիրները: Սա է պատճառը նաև, որ սեփական տան կտուրի վերանորոգումից սկսած մինչև բիզնեսի անվտանգության երաշխիքներ ընկած միջակայքում բոլոր հարցերի պատասխանները, բոլորը սպասում են միայն Նիկոլ Փաշինյանից: Հետաքրքրական է նշել, որ այս սպասումները ձևավորել են Նիկոլի կերպար, ընդ որում` ոչ թե հավաքական հեղափոխականի, իշխանափոխության հասածի, վարչապետի կամ պետության ղեկավարի կերպար, այլ ընդհակառակը, եթե փոքր–ինչ գեղարվեստորեն ասենք, Նիկոլին տարանաջատել են հարյուր հազարավոր կերպարների: Այլ կերպ ասած` հայաստանյան հասարակության բոլոր խավերն ու շերտերն ունեն իրենց ստեղծած Նիկոլի կերպարը: Մի մասի համար Նիկոլը, ոչ թե վարչապետը, ոչ թե վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ոչ թե պետության դե յուր և դե ֆակտո ղեկավար Փաշինյանը, այլ հենց Նիկոլը, որը վերացական կերպար է, պետք է բացահայտի մարտի մեկը, մյուս մասի Նիկոլը պետք է պայքարի կոռուպցիայի դեմ, մյուսինը` լուծում տա աղքատության ու գործազրկության խնդրին, մեկ այլ հատված սպասում է Հայաստանի «լավ երկիր դառնալուն»` կրկին Նիկոլից: Սա, ըստ էության, զուտ հասարակական մտածելակերպի դրսևորումն է, որովհետև նախորդ ժամանակաշրջանում, ամենակենցաղային թեմաներով կարող էինք բաց ու փակ նամակներ տեսնել, որոնք ուղղված էին Սերժ Սարգսյանին կամ Ռոբերտ Քոչարյանին: Ավելին, խորհրդային շրջանում հարցերի լուծման ամենակարճ ճանապարհներից մեկն էր Լենինի դամբարան հասցված նամակը, ի դեպ` բազմաթիվ աղմկահարույց միջադեպքեր են եղել, երբ քաղաքացիները փորձել են դամբարանում նամակներ դնել Լենինի աճյունին: 

Թերևս հենց այս մտածողությունը պետք է փոխվի. դժվար է ասել, թե ինչպիսի աշխատանքային ու ժամանակային ընդգրկում կունենա հասարակական գիտակցության մեջ պետության ղեկավարի «սեփականացված» կերպարի տրանսֆորմացիան դեպի պետության գլխի հավաքական կերպարի ընկալում, որն էլ պետք է երաշխավորի հասարակության հավաքական խնդիրների լուծումը և ոչ թե տա բոլորի ու յուրաքանչյուրի հարցի պատասխանն առանձին առանձին: Սակայն միանշանակ է, որ հանրային մտածողության մեջ արմատական փոփոխություն պետք է լինի ղեկավարի, պաշտոնյայի ընդհանուր կերպարի ընկալումների մեջ, այլապես մենք կշարունակենք ունենալ հասարակություն, որի յուրաքանչյուր անդամ ունի ղեկավարի իր ստեղծած կերպարը և հենց նրանից սպասում է իր խնդրի լուծումը: Սա որևէ աղերս չունի և չի կարող ունենալ պետական մտածողության ու պետականության գիտակցության հետ` անկախ նրանից, թե ինչպիսի հեղափոխություններ կլինեն: Գումարած սրան, նման մտայնություններով տարված հասարակության մեջ ոգևորություններն ու հիասթափությունները վայրկենական կարող են հաջորդել միմյանց, որովհետև մենք գործ ունենք ոչ թե իրականության ռացիոնալ գնահատականի, այլ մարդկանց կողմից սեփական պահանջի կերպարի ստեղծման հետ, որը մարդկանց մեկ այլ խմբի մոտ դիտվում է բոլորովին այլ տեսանկյունից: