Անողը վաղուց կաներ

«Փաստ» օրաթերթի հյուրն է հասարակական–քաղաքական գործիչ Գուրգեն Եղիազարյանը

 

– Պարոն Եղիազարյան, օրերս երկրի նախագահը ՏԻՄ ղեկավարների առաջ ելույթ ունեցավ ու ասաց, որ այլևս չպետք է գողանան և պետք է ապրեն իրենց արդար աշխատանքով: Դա ձեզ հույս ներշնչո՞ւմ է, որ մեր երկրում բացասական երևույթները կվերանան:

– Հույս կներշնչեր, եթե նա այդ ամենն ասեր ուղիղ տասը տարի առաջ: Ասեր, որ պետք է չթալանեն, որ պետք է չգռփեն, որ պետք է այլանդակություններ չանեն:

Բայց գնալուց երեք ամիս առաջ ասում է, որ՝ ի՞նչ: Այսինքն՝ մեզ լսել է տալիս, որ ինքն ուզում է երկիրը կանգնեցնել լրիվ նոր ճանապարհի վրա՞:

 

– Այսինքն՝ որ չգնա, մնա վարչապետ:

– Իհարկե, որ մնա: Որպեսզի մեզ ասի՝ 2040–ին կլինենք 4 միլիոն: Որ այլևս թալան չի լինելու, որ դատավորներն արդար որոշումներ կկայացնեն, որ հարյուր հազարավոր եվրոներ այս մեր սակավ բյուջեից էլ չի փոխանցվելու սխալ դատավարությունների հետևանքով: Այսպես է՝ սրանք պատվերով որոշումներ են կայացնում, հետո եվրադատարանը մեծ տուգանքներ է նշանակում, և, չգիտես, թե ինչո՞ւ, դրանք վճարվում են ոչ թե դատավորների, այլ՝ ՀՀ քաղաքացիների հաշվին:

Հիմա՝ ի՞նչ. տասը տարի էր անհրաժեշտ հասկանալու համար, թե արդարություն է հարկավոր, որպեսզի երկիրն անապատ չդառնա՞: Որ հայաստանցին չթողնի–չփախչի՞ իր հայրենիքից:

 

– Դե, ասում են ՏԻՄ–ը կայացման ընթացքի մեջ էր, դրա համար էլ վերապահումներով էինք մոտենում:

– Ի՞նչ վերապահումներ են դրանք: Երբ մարդասպանը երկու ամիս է նստում, իսկ անմեղ մարդը՝ տարիներով:

 

– Ենթադրենք՝ Սերժ Սարգսյանն ասում է, որ եթե մնա վարչապետ, ապա երկրի համար այս–այս դրական բաներն է անելու, բայց մեր երկրում իշխանության ձևավորման հարցում ե՞րբ է ժողովուրդը գործոն դառնում, ո՞վ է նրա կարծիքը հաշվի առնում:

– Այդ ամենով հանդերձ, վերջին հաշվով հաշվի առնվում է: Բայց միաժամանակ ես չեմ հավատում, որ Սերժ Սարգսյանն ինչ–որ դրական բան անելու է: Որովհետև անողը վաղուց կաներ: Այս մի բուռ երկիրը կարգի բերելու համար մի առանձնակի ջանասիրություն էլ հարկավոր չէր:

Տոտալ անարդարություն: Բանտերը լցված են անմեղ մարդկանցով: Հենց պաշտոնական վիճակագրությամբ ամեն երրորդ մարդը գտնվում է աղքատության ուղղակի ճիրաններում: Իսկ իրականում ամեն երկրորդ մարդն է աղքատ:

Հիմա խոստացել է 2040 թվականին բնակչության թիվը հասցնել 4 միլիոնի: Բայց այդ խոստումն ի՞նչ արժե իրականության դեմ հանդիման:

Գնացեք ու Գյումրիում տեսեք իրական ողբերգություն. մարդիկ ապրում են որդնած տնակներում: Եվ նույնիսկ ձմռանն այդ տնակները տաքացնելու հնարավորություն չունեն: Այն դեպքում, երբ վերջին ընտրությունների ժամանակ խոստացել էր, թե մեկ տարի հետո Գյումրի քաղաքում այլևս տնակների մեջ մարդ չի ապրելու:

Հիմա այսքանից հետո էլի նոր խոստումնե՞ր է տալիս: Եվ ինչո՞ւ հավատանք դրանց:

 

– Եթե մենք, այնուամենայնիվ, նախաձեռնենք այն բարեփոխումները, որոնք ներառված են Հայաստան–ԵՄ համաձայնագրում նաև, պետք է սկսենք հիմիկվանի՞ց, թե դրանք պետք է ձեռնարկենք 2018 թվականի ապրիլից հետո:

– Այդ բարեփոխումները պետք էր ձեռնարկել երեկ չէ, առաջին օրը: Նրա ղեկավարման տարիներին, ըստ վիճակագրական տվյալների, 350000 մարդ լքել է Հայաստանը: Իսկ իրականում այդ թիվը կարող է հասնել կես միլիոնի:

Ի վերջո, մարդիկ հո լավ կյանքից չէ՞, որ թողնում ու փախչում են երկրից:

 

– Ինչպե՞ս եք տեսնում մեր երկրի հեռանկարը մոտակա ժամանակահատվածի համար:

– Հեռանկարը տեսնում եմ Աստծո հույսով: Որ մենք կպրծնենք այս դժոխքից: Ես հավատացած եմ, որ Աստված թույլ չի տա, որ Հայաստանը կործանվի:

 

– Բայց իշխանության փոփոխմամբ մեր երկրում ամեն հարց կլուծվի՞:

– Այն, ինչ հանրապետական կուսակցությունը թողել է իր հետագծում, այնքան ծանր բեռ է, որ միանգամից չեն կարող հարցերը լուծվել: Մեկից, կախարդական փայտիկի շնորհիվ դատավորները արդարացի որոշումներ չեն կայացնելու: Կախարդական փայտիկով մեր քայքայված, ջլատված տնտեսությունը մեկեն ոտքի չի կանգնի:

Մենք պետք է համաժողովրդական, համահայկական կոչ հնչեցնենք: Անենք այն, ինչ արվեց Հնդկաստանում, երբ անկախացան: Պետք է հայտարարվի, որ ոչ մի հայ օտարի ապրանք չգնի, որ մեր սպառողը բավարարվի Հայաստանում արտադրվող ապրանքատեսակներով: Որպեսզի զարգացնենք մեր տնտեսությունը, ոտքի կանգնեցնենք մեր միջին ու մանր բիզնեսը: Որպեսզի արդարությունը թևածի Հայաստանում:

Եվ այդ ժամանակ արդեն մարդիկ հետ կվերադառնան: Եվ այդ խոստման անհրաժեշտությունն էլ չի լինի, թե 2040–ին Հայաստանում կապրի 4 միլիոն մարդ:

 

Գոհար Սարդարյան