Գառնիկ Սեյրանյան. «Լավ կլիներ մի քիչ էլ գրաքննություն լիներ, որ ում մտքով ինչ անցնում է՝ չաներ». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Բեմադրիչ, սցենարիստ Գառնիկ Սեյրանյանը, ով երկար տարիներ է աշխատում է տարբեր թատրոններում և բազմաթիվ ներկայացումների բեմադրիչ է և հիմնականում հանդիսատեսի դատին է հանձնում բավականին բարձրաճաշակ ներկայացումներ, կարծում է, որ ԼԳԲՏ համայնքի մասին երկու ֆիլմերը «Ոսկե ծիրան» փառատոնի ծրագրից հանելու քայլը լրջախոհություն էր: Նրա կարծիքով՝ կա մի սահման, որն անցնել չի կարելի: Իսկ ինչ վերաբերում է նման թեմաներով ֆիլմերի բովանդակությանը, ապա, նրա կարծիքով, դա ոչ մեր հոգուն և ոչ էլ մտքին հարիր չէ, կարծում է արվեստագետը:

 

«Ուրիշ տեղ դա կա, լավ է և ում համար դա ընդունելի է, թող գնա այնտեղ, որտեղ դա կա ու թույլատրվում է: Ինչ վերաբերում է այն տեսակետին, թե ֆիլմերը հանելը գրաքննություն է, ես կասեմ, որ դա ազգային ինքնապաշտպանական քայլ էր: Եվ դա ավելի մեծ խնդիր է, քան օրինակ գրաքննություն ասվածը: Իմ կարծիքով լավ կլիներ մի քիչ էլ գրաքննություն լիներ, որ ում մտքով ինչ անցնում է` չաներ: Հասկանալի է, որ արվեստագետն ազատ է, բայց իրականում այդ գրաքննիչը պետք է այդ արվեստագետի մեջ լինի: Եվ, ի վերջո, խոսքը չի վերաբերում չէ՞ խոշոր անհատ, հանճար երևույթներին»,– ասաց Գառնիկ Սեյրանյանը:

 

Հարցին, թե արդո՞ք ինքը մեծ գումարի դիմաց չէր համաձայնի ԼԳԲՏ համայնքի մասին գեղարվեստական կամ վավերագրական ֆիլմ նկարել, միանգամից պատասխանեց. «Բնավ երբեք»: Արվեստագետի կարծիքով` պետք չէ ազգային հարստությունները նման բաներով խամրեցնել:

 

 

«Մենք մեր ընտանիքներով ենք հարուստ և մեր ընտանիքների ամրությամբ է ամուր մեր պետությունը: Գնալով մեր ամրությունները խարխլվել են, եթե ընտանիքներն էլ խարխլվեն, ի՞նչ կլինի հետո»,– ասաց Գ. Սեյրանյանը:

 

Խոսելով Ատոմ Էգոյանի և Արսինե Խանջյանի կողմից հեռավոր Կանադայից մեզ վրա մատ թափ տալու և ֆիլմերը հանելը «գրաքննություն» որակելու մասին, նշեց, որ իրենք նման մտածելակերպ ունեցող կամ նման կողմնորոշում ունեցողներին փաստաբանություն չանեն, քանի որ դա էլ իրենց կողմից է պարտադրանք:

 

«Պարտադրում են մեզ, որ դա մենք ընդունենք: Ինչո՞ւ են պարտադրում: Նշանակում է նրանք էլ կապեր ունեն նման մարդկանց հետ, նաև սնվում են այդտեղի բյուջեներից, նման ֆիլմեր են նկարում, այդ իսկ պատճառով էլ նրանց են պաշտպանում: Ամեն տեղ մի շահ կա, հակառակ դեպքում հեռավոր Կանադայից նման հաթաթաներ չէին տա»,– ասաց Գ. Սեյրանյանը:

Նրա կարծիքով՝ սա ավելի շուտ ևս մեկ փորձ էր հասարակության դիմադրողականությունը ԼԳԲՏ համայնքի հանդեպ «ստուգելու» համար: Եվ չի բացառվում, որ այդ ֆիլմերն արդեն իսկ ինչ–որ տեղերում ցուցադրված լինեն: Գ. Սեյրանյանն ավելի հակված է մտածելու, որ պարզապես ինչ–որ մարդկանց հարկավոր է եղել նման աղմուկ բարձրացնել: Բայց դեմ լինելով ցանկացած հարցում ծայրահեղ մոտեցումներ ցուցաբերելուն, այնուամենայնիվ, կարծում է, որ սա թեմա չի, որի շուրջ կարելի է բանավիճել կամ ծավալվել: Փոխարենը պետք է հասկանալ, թե որտեղից է այն գալիս կամ ինչի հետևանք է, ու դրա դեմ պայքարել:

 

«Չի կարելի, հոգին, ազգային արժեքները վաճառելով գումար վաստակել: Նույնը աղանդներին է վերաբերում: Գուցե ֆիլմի ռեժիսորի սրտով էլ չի եղել նման թեմայով ֆիլմ նկարելը, բայց գումարի դիմաց համաձայնել է: Վաղն էլ կարող է ասեն՝ այսքան փող ենք տալիս ընդհանրապես ծնող հասկացողության դեմ մի ֆիլմ նկարեք, ձեր երկրի դեմ, եկեղեցու դեմ ֆիլմ նկարեք: Նման մարդիկ օգտվում են նրանից, որ մեր երկիրն այսօր տնտեսական խնդիրներ ունի, և մարդկանց կենսամակարդակն այնքան էլ բարձր չէ: Հենց դրանից են օգտվում ու նման աղմուկ բարձրացնում»,– ասաց Գ. Սեյրանյանը:

 

 

Շարունակությունը՝ թերթի այսօրվա համարում:

 

Կիսվել