Հուլիսի վերջին պարզ կդառնա, թե ինչպիսի վիճակ կտիրի հայ–ադրբեջանական սահմանին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է Արցախի հերոս, գեներալ–մայոր Արկադի Տեր–Թադևոսյանը` Կոմանդոսը 

– Պարոն Տեր–Թադևոսյան, Ադրբեջանի ընդդիմադիր «Մուսավաթ» կուսակցության ղեկավար Արիֆ Հաջիլին դիմել է Թուրքիայի նախագահ Էրդողանին` խնդրելով հրաման արձակել և, թուրքական զորքերը մտցնելով Ղարաբաղ, ազատագրել այն:

Դրանով ինչ–որ բա՞ն են ցանկանում ասել մեզ կամ միջազգային հանրությանը:

– Քանի որ ընդդիմադիր կուսակցությունն է դիմողը, կարելի է ասել այդպես է արել, որովհետև չի վստահում իրենց երկրի նախագահին` Ալիևին: Ուստի դիմել է Էրդողանին: Նաև դրանով իր դիրքորոշումն է արտահայտել երկրի ղեկավարի նկատմամբ: Սրանով բարձրաձայնում են իրենց ներքաղաքական հարցերը:

– Դուք նոր եք վերադարձել Արցախից, ինչպիսի՞ն է վիճակն այնտեղ: Ինչպե՞ս է մարդկանց տրամադրությունը:

– Մարդկանց տրամադրությունները մարտական են: Ընդամենը մի քիչ լարվածություն առաջացավ վերջին դեպքերի առնչությամբ: Իրավիճակը սրվեց ու կրակեցին Հարավային թևի ուղղությամբ: Սակայն, ընդհանուր առմամբ, ամեն ինչ նորմալ է, և արտառոց որևէ բան չկա ժողովրդի և՛ տրամադրության, և՛ ընկալումների մեջ:

Ավելին ասեմ` զինվորականները հոգեպես ավելի պինդ են, քան մենք և դուք, այստեղ` Երևանում գտնվող մարդիկ: Որովհետև դիրքերում կանգնած մեր տղաներն ավելի լավ են պատկերացնում իրավիճակը, ավելի լավ գիտեն, թե ինչն ինչոց է:

Պարզապես վերջին դեպքերի առնչությամբ հետևյալը պետք է ասեմ` ինչպես միշտ, այս անգամ էլ էր այդպես `մենք սպասում ենք, որ մեզ նեղացնեն, նոր պատասխանենք նրանց: Ճիշտ է` լա՛վ ենք պատասխանում: Բայցև միշտ հարցը մնում է` ե՞րբ են նորից հարձակվելու, որ մենք էլ նորից պատասխանը տանք: Այսպիսի շրջանակ է ստեղծվել:

– Իսկ խուճապային տրամադրություն գոյություն չո՞ւնի մարդկանց մոտ:

– Ոչ մի խուճապ: Խուճապն այստեղ` Երևանում ենք մենք ապրում: Արցախում շատ հանգիստ են, աշխատում ու ապրում են մարդիկ: Այն էլ ասեմ, որ հենց դա էլ հակառակորդի նպատակն է` Ալիևի տակտիկան նաև մեր ժողովրդին խուճապի մեջ գցելն է: Իսկ մենք դա պետք է հասկանանք ու այնպես անենք, որ ժողովուրդը խուճապի մեջ չընկնի: Եվ բանն այն է, որ ո՛չ միայն մեզ, նա ձգտում է խուճապի մեջ գցել նաև ի՛ր ժողովրդին, ի՛ր հասարակությանը:

– Իսկ այդ բնակիչների` տատ ու թոռան զոհվելուց հետո կա՞ փոփոխություն սահմանի վրա:

– Որևէ փոփոխություն չկա: Բայց, դե, գիտեք, թե ինչքան ուժեղ է ադրբեջանական պրոպագանդան ընդհանրապես: Նրանք այս փաստերը դարձրեցին մատի փաթաթան: Հասան նրան, որ այդ դեպքերին արձագանքեցին ամերիկյան պետական դեպարտամենտը, ՄԱԿ–ը: Սակայն արձագանքը հասցեական չէր, ընդհանուր անդրադարձ էր սահմանային իրավիճակին ու կոչ էր արվում, որպեսզի թուլացնեն իրավիճակը ու ձեռնպահ մնան ուժի կիրառումից:

Անշուշտ ցավալի էր այն, ինչ եղավ: Ի վերջո երեխա մահացավ, բայց այդ խնդրին այլ կերպ պետք է նայել և` այլ կոնտեքստում:

– Իսկ աշխարհը ընկալե՞ց, որ խաղաղ բնակչության մեջ եղած զոհերը Ադրբեջանի մեղքով էին, որովհետև հակառակորդը բնակավայրերում է կենտրոնացնում իր ռազմական տեխնիկան և այնտեղից հրետակոծում հայկական դիրքերը:

– Անշուշտ, բոլորն էլ հասկացել են ադրբեջանական գործողությունների իմաստը: Որ նրանք իրենց ռազմական տեխնիկան միտումնավոր են տեղակայում բնակավայրերում` բանակչության կողքին:

Սակայն, այս ամենով հանդերձ, մի բան պարզ է` եթե այսպես շարունակվի, իրավիճակն առավել կթեժանա: Իրենք էլ գյուղերի վրա կկրակեն, մենք էլ գյուղերի վրա կրակենք: Բայց դա ո՞ւր կհասցնի, ի վերջո:

– Իսկ մենք ո՞նց կարող ենք խուսափել այս վիճակից:

– Այդ հարցին զինվորական մեր ղեկավարությունը կարող է պատասխանել: Բայց բոլոր դեպքերում Մինսկի խումբը ևս զբաղվում է այդ հարցով:

– Հնարավո՞ր է նոր էսկալացիա. ակտիվանան ռազմական գործողությունները:

– Հստակ պատասխանել չեմ կարող: Պարզապես մի բան կարող եմ ասել, որ հուլիս ամիսն այդ առումով կլինի դժվար ամիս: Ամսվա վերջին նոր կարող ենք ինչ–որ բան պատկերացնել: Իսկ առայժմ անորոշ է ամեն ինչ:

– Ինչո՞ւ` հուլիսի վերջին:

– Որովհետև արդեն մի քանի ամիս է, ինչ ընթանում են զորավարժություններ: Իսկ զորավարժություններն իրենց նպատակն են ունենում: Այս զորավարժությունների նպատակները դեռևս պարզ չեն:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: