Պառլամենտական համակարգ` միակուսակցական կառավարումով կամ` Անունը կա, ամանում չկա. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր հյուրն է «Ընդդեմ իրավական կամայականությունների» ՀԿ–ի նախագահ Լարիսա Ալավերդյանը

– Տիկին Ալավերդյան, ինչպիսի՞ քաղաքական համակարգով երկիր մենք կունենանք, երբ արդեն 2018–ին սկսի գործել սահմանադրությունը:

– Նախ` Սահմանադրության մասին: Ես շատ դժգոհ եմ այն գործընթացից, որով նախագիծը ներկայացվեց հասարակությանն ու ընդունվեց որպես հիմնական օրենք: Նյութերը տրամադրվեցին մասնատված վիճակում: Իսկ այն միասնական փաստաթուղթ է, և երբ տրվում է մաս–մաս` առաջին մաս, երկրորդ մաս, և այլն, ապա խախտում է սահմանադրական փոփոխությունների տրամաբանությունը:

– Իսկ դա միտումնավո՞ր արվեց:

– Ես կարծում եմ` այո, միտումնավոր էր: Սահմանադրության փոփոխությունը պարունակում էր տրոյական ձի: Առաջարկվեց ընտրական օրենսգրքի բոլորովին նոր կոնցեպտ, որին պետք է պատրաստ լիներ հասարակությունը: Բայց մեր ժողովուրդը «մեկին գումարած մեկ»–ի արդյունքին չի հավատում, ուր մնաց` ռեյտինգային քվեարկությանը և մյուս բարդ մեխանիզմներին: Իմ կարծիքով սահմանադրության մեջ, որպես տրոյական ձիու, պարունակում էր հենց այդ` բարդ մեխանիզմներով հագեցած ընտրական օրենսգիրքը:

Ուստի իմ կարծիքը շատ համեստ է Սահմանադրության հետ բերվող դրական փոփոխությունների վերաբերյալ:

– Իսկ իշխանությունն ընդդիմության ինչպիսի՞ ներկայություն կարող է ակնկալել, կամ` հանդուրժել խորհրդարանում:

– Շատ տխուր հարց եք տալիս: Այս տարիները չձևավորեցին որակյալ էլիտայի, որը երկրի կառավարող ուժն է ըստ էության: Մենք դա չունեցանք և այսօր չունենք: Չկարողացանք նաև որակյալ ընդդիմություն ունենալ: Թեկուզ բոլորը դա կապում են իրար հետ: Ես նույնպես այդ կարծիքին եմ և մշտապես ասել եմ` եթե իշխանությունն ուզում է որակյալ ընդդիմություն լինի, ապա ինքը պետք է նախ և առաջ որակյալ լինի:

Արդյո՞ք այս նորմը կարող է խախտվել: Այո, կարող է խախտվել: Այն պետություններում, որտեղ տեղի է ունենում կտրուկ դրական փոփոխություն, որևէ մի դաշտը` լինի ընդդիմադիր, թե իշխանական, իր էլիտայի որակն է փոխում նախ և առաջ: Իսկ մեր երկրում դա չկա, ես չեմ տեսնում: Ոչ ընդդիմադիր դաշտում, ոչ իշխանական: 
Ճիշտ է, այժմ ընդդիմադիր դաշտում նոր դեմքեր կան, որոնց հայտնվելը ես ողջունում եմ: Նիկոլ Փաշինյանը, Էդմոն Մարուքյանը: Նաև այլ հատվածներում շարժեր կան: Բայց ես չեմ տեսնում այն ուժը, որը կուտակած լինի այնքան քաղաքական–գաղափարական ռեսուրս, որպեսզի կարողանա սեփական դաշտում բավարար ազդեցիկ լինել: Իսկ իշխանությունը դա կարողանում է անել և մնում է իշխանության ղեկին:
Իհարկե, իմ խոսքը անձերին չի վերաբերվում, վերաբերվում է քաղաքական ուժերին:

– Ըստ այդմ խորհրդարանում կլինի կառավարելի՞ ընդդիմություն, թե կունենանք ընդդիմություն, որի ձեռքին պարզապես ոչ մի ուժ չկա: Ընդամենը ֆոն կապահովի:

– Հռետորաբանությունը ավելի կուժեղանա, ազդեցությունը` չեմ կարծում: Եվ կգործի քաղաքական հին ավանդույթի տրամաբանությունը: Ինչպես եղել է նախկինում: Իսկ քաղաքական նոր մշակույթի ձևավորման հնարավորություն չեմ տեսնում, չի լինի:

– Այսինքն` մեր երկրում փաստացի կլինի միակուսակցական քաղաքական համակարգ:

– Ոչ թե համակարգը կլինի միակուսակցական, այլ կառավարումը կլինի այդպիսին: Ինչ վերաբերում է ձեր գնահատականին, ապա ես դեմ եմ, որ չտեսնենք, թե ինչպես են բոլոր դեպքերում ճիգեր արվում, ամեն ջանք գործադրվում է, որպեսզի համակարգը դառնա բազմակուսակցական:

Եվ ո՞րն է աբսուրդը. եթե նախագահական համակարգի ժամանակ կարող էր և նորմալ դիտվել միակուսակցական կառավարումը, ապա խորհրդարանական համակարգի պարագայում կլինի լուրջ հակասություն: Պարզապես այս տարբերակով` անունը կա, ամանում չկա: Մինչդեռ խստիվ պետք է փոխվեր Ազգային Ժողովի դեմքը: Իսկ այսօրվա իրողությունները ցույց են տալիս, որ դա հնարավոր չէ ակնկալել:

Ավելին ասեմ` այս 25 տարիների մեջ որոշ բացասական երևույթներ են արմատավորվել նաև հասարակության մեջ: Ուստի գնալով ավելի ու ավելի դժվարանում է բազմակուսակցական համակարգի ձևավորումը:

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: