Վան Գոգի կտրված ականջի իրական պատմությունը

Նա հայտնի է որպես խոշտանգված հանճար, ով կտրել է իր սեփական ականջը, սակայն երկու գերմանական պատմաբաններ այժմ պնդում են, որ նկարիչ Վինսենթ վան Գոգը կորցրել է իր ականջը ընկերոջ՝ Ֆրանսիացի նկարիչ Պոլ Գոգենի հետ կռվի ժամանակ:

Վան Գոգի՝ ինքն իրեն վնաս տալու լեգենդար ակտի մասին պաշտոնական տարբերակը հավաստում է, որ հոլանդացի նկարիչը կտրել է իր ձախ ականջի բլթակը խելագարության ժամանակ սուր ածելիով 1888 թ-ի Սուրբ Ծնունդից առաջ իր ընկերոջ՝ Գոգենի հետ վիճելուց հետո:

Ծանր արյունահոսելով՝ Վան Գոգը իր կտրած ականջը փաթաթում է կտորով և քայլում դեպի մոտակա հասարակաց տուն, այնուհետև այն նվիրում է մարմնավաճառներից մեկին, ով տեսնելով նվերը ուշագնաց է լինում :

Հետո նա գնում է տուն՝ քնելու իր արյան մեջ թաթախված անկողնում, որտեղ էլ գրեթե մահվան աստիճան արյունահոսում է, նախքան ոստիկանությունը մարմնավաճառուհու արած հայտարարության միջոցով գտնում է նրան հաջորդ առավոտյան:

Նա անգիտակից վիճակում էր, և անմիջապես նրան հիվանդանոց են տեղափոխում, որտեղ ուշքի գալուց հետո նա ցանկություն է հայտնում տեսնելու իր ընկերոջը՝ Գոգենին, բայց վերջինս մերժում է:

Մի նոր գիրք է հրատարակվել Գերմանիայի համբուրգյան պատմաբաններ Հանս Քոֆմանի և Ռիտա Վիլդեգանսի կողմից, որտեղ նշվում է, որ Վինսենթ վան Գոգը կարող է նաև հորինած լինի այդ պատմությունն իր ընկերոջը պաշտպանելու համար, ով փորձառու սուսերամարտիկ էր և կարող էր թեժ վեճի ժամանակ թրով կտրել Վան Գոգի ականջը:

Պատմաբաններն ասում են, որ իրական վարկածը երբեք հայտնի չի լինի, քանի որ երկուսն էլ լռել են այդ մասին. Գոգենը մեղադրանքից խուսափելու համար, իսկ Վան Գոգը՝  իր ընկերոջը պաշտպանելու, ում նա շատ հավատարիմ էր:

Հանս Քոֆմանը՝  «Pakt-des Schweigens» («Լռության պակտ») գրքի հեղինակներից մեկը, ABC լրատվականին ասել է, որ «պաշտոնական տարբերակը հիմնականում հիմնված է Գոգենի հուշերի վրա: Այն պարունակում է շատ անհամապատասխանություններ, և կան բազմաթիվ ակնարկներ՝ արված արվեստագետների կողմից, որ ճշմարտությունը շատ ավելի բարդ է, քան այն պատմությունը, որ հայտնի է բոլորիս»:

«Մենք նորից ուշադիր  ուսումնասիրեցինք վկաներից վերցրած հետաքննության արդյունքները, երկու արվեստագետների գրած նամակները և եկանք այն եզրակացության, որ Վան Գոգն ահավոր վշտացած էր Գոգենի՝ Փարիզ գնալու ծրագրի պատճառով, այն բանից հետո, երբ նրանք երկուսով անհաջող ժամանակ էին անցկացրել հարավային Ֆրանսիայում գտնվող Արլեսի «Յելոու Հաուսում», որը ծառայում էր որպես ստուդիա:

«1888 թ. դեկտեմբերի 23-ի երեկոյան Վան Գոգի մոտ նյութափոխանակության խախտման նոպա է սկսվում, որի պատճառով նա շատ ագրեսիվ է դառնում, երբ Գոգենն ասում է, որ հեռանում է, որպեսզի ամեն ինչ ավելի լավ լինի: Նրանք վիճում են հասարակաց տներից մեկի մոտ, և Վինսենթը հավանաբար հարձակվում է ընկերոջ վրա:  Գոգենը, ցանկանալով պաշտպանվել և ազատվել այդ «գժից», դուրս է հանում զենքն ու պարզում Գոգի վրա, որի արդյունքում էլ կտրում է նրա ձախ ականջը»:

«Մենք հաստատ չգիտենք՝ այդ հարվածը պատահականություն է եղել, թե կանխամտածված փորձ՝ վնասելու Վան Գոգին, բայց այդ ժամանակ մութ է եղել, և մենք կասկածում ենք, որ Գոգենը մտադիր չէր հարվածելու իր ընկերոջը»:

Հաջորդ օրը Գոգենը հեռանում է Արլեսից, և նրանք այլևս չեն հանդիպում իրար:

Դեպքից հետո առաջին նամակում, որ Վան Գոգը գրել է, նա ասում է իր ընկերոջը  «Ես կլռեմ դրա մասին, դու նույպես»: Սա ակնհայտորեն «լռության պակտի» սկիզբն էր:

Տարիներ անց, Գոգենը մի նամակ է գրում մեկ ուրիշ ընկերոջը և Վան Գոգի մասին խոսելիս ասում է . «Կնքված շուրթերով մարդ է, ես չեմ կարող բողոքել նրանից»:

Քոֆմանը նաև մեջ է բերում Վան Գոգի և նրա եղբոր նամակագրությունը, որտեղ նկարիչը ակնարկ է անում այդ գիշերվա դեպքի մասին առանց խախտելու «լռության պակտը». նա գրում է, որ լավ է, որ Գոգենը չունի գնդացիր կամ այլ հրազեն,  որ նա ավելի ուժեղ է  քան ինքը և , որ նրա «զգացմունքներն» ավելի ուժեղ են: