Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի ընտանիքը

Wnews.am-ը գրում է.

Ինձ ժողովուրդը չի ճանաչում: Ինձ նորմալ ճանաչում են իմ նեղ շրջապատի մարդիկ: Մնացյալը գիտեն ինձ մորուքով, գիտեն ջղայնացած, գիտեն քրտնած, այսօրվա եղած կերպարը դա է.  Վազգեն Սարգսյան  

Այսօր  Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրն է։

Wnews.am-ը ներկայացնում է ՀՀ Ազգային հերոս Վազգեն Սարգսյանի ընտանիքը։  Սպարապետը ծնվել է Արարատի շրջանի (ներկայումս՝ ՀՀ Արարատի մարզ) Արարատ գյուղում։

Ապրում էին հինգ հոգով՝  հայրը՝ Զավեն Սարգսյանը, մայրը՝ Գրետա Սարգսյանը, եղբայրները՝ Արամ և Արմեն Սարգսյանները։

Վազգեն Սարգսյանը հայրը ծառայող էր, իսկ մայրը` Գրետա մայրիկը, ուսուցչուհի է եղել և դասավանդել է «Հայրենի բնություն» առարկան: Դպրոցում պատանի Վազգենին մի քանի անգամ «դասատուի տղա» են անվանել, ինչի համար էլ, ցանկացել է ուրիշ դպրոցում սովորել: Չէր ուզում իր և դասընկերների միջև խտրականություն դրվի: Դպրոցն ավարտել է ամենաբարձր գնահատականներով, շատ ինքնուրույն էր:  Ընտանիքից թաքուն  Համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը թողել՝ Ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտ է ընդունվել։

Վազգեն Սարգսյանի  պապն առավոտից երեկո աշխատում էր հողամասում: Առավոտը վեցին արթանում էր ու գնում այգի: Բոլորին զարմանք էր պատճառում նրա մշակած այգին: Ասում էին՝ կարծես մաղով մաղված լինի:  Վազգենը միակ թոռն էր, որ այդպես հողը սիրում էր: Սիրում էր այդ աշխատանքը ու հաճույքով էր անում:

Վազգեն Սարգսյանը դեռ մանկուց լիդեր է եղել եւ եղբայրներով փորձել են նմանվել հենց նրան: Վազգեն Սարգսյանի եղբայրը՝ Արամ Սարգսյանը, պատմում է.  «Եթե նա մի գիրք էր կարդում, ապա մենք  էլ հետեւել էինք նրան։ Սպարապետը միշտ սպորտային է եղել եւ ծանր է տարել պարտությունները։ Նա տարված էր  ֆուտբոլով: Նույնիսկ տան մեջ, մեր երեխաներին հավաքում ու ֆուտբոլ էր խաղում: Իմ սիրտը կանգնում էր, որ տները այդքան չարչարվել, վերանորոգել եմ, սեղանը քաշում էր ու սկսում էր երեխաների հետ տան մեջ ֆուտբոլ խաղալ»:

 

Սիրո թեմայով Սպարապետի ընտանիքում ծնողների մոտ չեն խոսել, քանի որ ամաչել են. եղբայրները սիրել են իրենց զգացմունքներն արտահայտել սիրային նամակներով եւ այդ առումով, ինչպես եղբայրն է պատմում, Վազհեն Սարգսյանը «գործի վարպետ էր». նրա նամակները կատարելություն էին:

Վազգեն Սարգսյանի տուն թանգարանում  ցուցափեղկերից մեկի տակ ամուսնական մատանի է  դրված։  Վազգեն Սարգսյանի մայրական տատիկի նվերն է եղել։ 

Երբ Վազգենը չափահաս է դարձել, տատիկը նվիրել է՝ մտածելով, որ ինքն արդեն մեծ է ու չի հասցնի տեսնել նրա պսակադրությունը։ Բայց մատանին այդպես էլ իր նպատակին չծառայեց։ Ինչպես ինքն էր միշտ պատճառաբանում՝ ժամանակ չուներ։ Սպարապետը գրքույկ ուներ, որտեղ կարմիր գրիչով գրել էր, որ այս տարի որոշել է ամուսնանալ, իսկ նա, եթե ինչ-որ բան խոստանում էր, իր խոստումը պահում էր: Բայց…

Իր ինքնակենսագրականում Վազգեն Սարգսյանը գրել է. «… Հա, ամուսնացած չեմ, չեմ եղել և առայժմ չեմ պատրաստվում։ Դատվա՞ծ.. Չեմ եղել, եթե չհաշվենք տնային կալանքները… մորս դատավճիռներով։
Արտասահմանում բարեկամներ ունեմ։ Շա՜տ-շատ՝ սփյուռքի ամբողջ հայությունը։ Ուրի՞շ… էլ ասելու բան չմնաց։ Սա էլ Ձեզ ինքնակենսագրություն»։

Սպարապետի զարմիկների հիշողության մեջ նրա  կյանքի վերջին Նոր տարին է 1999 թվականը.« Ողջ գիշեր  տանն է մնացել . միշտ ինչ-որ մի տեղ էր լինում, ինչ-որ գործ էր ունենում: Այդ անգամ ողջ գիշերն ընտանիքի հետ անցկացրերց»:

Սպարապետի մայրը՝ Գրետա մայրիկը պատմում է, որ որդին չի սիրել նշել իր ծննդյան օրերը.

«Ասում էր, ծնունդը մայրերինն է, երեխեքինն է, տղամարդուն ծնունդ չկա ու թույլ չէր տալիս նշել: Գալիս հավաքվում էինք, մենք մեզնով, առանց իրեն նշում էինք: Ինքն այդ ընթացքում իր գործերն էր անում՝ հազար գործ ուներ: Հետո, ուշ ժամի նոր տուն էր գալիս»: 

Գրետա Մայրիկի երազանքն էր, որ որդին երեխա ունենար. «Թոռնիկ ունենայի, էս տունը նրա տունն է, հիմա գոնե այդ երեխաները այստեղ թռթվռային, խաղային, իմանայի, որ ինքը կա: Չկա…»:

 

 

«Ես երջանիկ մարդ եմ: Որովհետև ինձ պատիվ ընձեռվեց իրականացնել այն երազանքները, որպիսիք փայփայում էինք գրողներս, լրագրողներս: Բայց դա բախտի բան չէ, ես եմ ընտրել իմ ճանապարհը: Երբ այդ ուղին ընտրեցի, չգիտեի, որ նախարար եմ դառնալու: Իմ գրած նախադասությունների համար չեմ կարմրում, կեղծիք չկա: Ես հիմա էլ, որպես պաշտպանության նախարար, ինչ անում եմ, դարձյալ կեղծիք չկա: Սխալմունքներ կան, բայց կեղծիք չկա». Վազգեն Սարգսյան