Life.panorama.am-ը գրում է.
Life.panoarama.am-ը զրուցել է երիտասարդ դերասանուհի Անի Գալստյանի հետ, ով այս շրջանում նկարահանվում է «Վերջին հայրիկը» հեռուստասերիալում: Մեզ հետ զրույցում Անին պատմել է դերասանական արվեստը որպես կյանքի ուղի ընտրելու պատճառների, ապագա պլանների եւ սիրելիի մասին:
Անի, մի շրջան կար, որ հեռուստատեսությամբ Ձեզ չէինք տեսնում, բայց գիտեմ, որ այդ ընթացքում աշխատել եք, մի փոքր կպատմե՞ք, թե թվացյալ դադարի ընթացքում ինչո՞վ էիք զբաղված:
- Ինձ համար որպես այդպիսին դադար չի եղել, քանի որ հեռուստատեսային դադարի ժամանակ զբաղված էի գեղարվեստական ֆիլմով, որտեղ մարմնավորում էի գլխավոր հերոսուհիներից մեկին: Ես ունեմ համապատասխան պայմանագիր, ըստ որի այս ֆիլմի մասին տեղեկություններ տալ չեմ կարող, միայն կնշեմ, որ այն մեծ էկրաններին կլինի մարտին:
Այս շրջանում կրկին նկարահանվում եք սերիալում, ինչպե՞ս ստացաք առաջարկը, կերպարը արդեն ամբողջությամբ ընկալե՞լ եք:
- Այո, հիմա նկարահանվում եմ «Վերջին հայրիկը» սերիալում, որտեղ ներկայանալու առաջարկը ստացա սցենարի հեղինակ Անահիտ Մխիթարյանի կողմից: Ինչ վերաբերվում է կերպարին, պետք է հատուկ նշեմ, որ Անահիտին շնորհակալ եմ, որ իմ կերպարը ոչ թե ուղղակի աղջիկ է, ինչպես հաճախ պատահում է սերիալներում, այլ նա ունի արտահայտված բնավորություն, որը իր կենսագրության արդյունքն է: Նա ապրել է դժվար կյանք, ու այսօրվա իր պահելաձեւը այդ կյանքի պատկերն է, նրա աչքի առաջ հորն են սպանել, կորցրել է նաեւ մորը եւ իրեն մեծացրել է հոր ընկերը, ում ապագայում սիրահարվում է իմ հերոսուհին: Սա արդեն խոսում է խոցելի մարդու մասին: Ես ամեն բան անում եմ, որպեսզի իմ հերոսուհին՝ Ստելան, ընդունվի եւ սիրվի մարդկանց կողմից: Ինձ համար այս կերպարը շատ հետաքրքիր է:
Անի խաղում եք նաեւ թատրոնում, Ձեր մասնակցությամբ վերջին ներկայացումը ո՞րն է եղել:
- Դեկտեմբերին մի շատ հետաքրքիր ներկայացման մասնակցեցի, որտեղ դերասանուհի, որպես այդպիսին, միայն ես էի: Նանոր Պետրոսյանն էր բեմադրել ներկայացումը, կոչվում էր «Վերապատմում»: Այս ներկայացման էությունն այն էր, որ պարզեինք, թե մեր նոր սերունդը որքանով է ճիշտ տեղեկացված հայոց նորագույն պատմությանը: Այս ներկայացմանը պատրաստվելիս՝ նախապես հարցում է անցկացվել երիտասարդների շրջանում, որի արդյուքնում պարզվեց, որ մեր նոր սերունդը այնքան էլ ճիշտ տեղեկացված չէ, քանի որ պատմության դասագրքերում շատ դրվագներ ուղղակի բաց են թողնված (օրինակ՝ 2008-ի մարտի 1-ի դեպքերի ժամանակ կատարված իրադարձությունների մանրամասները): Ներկայացման ժամանակ կար կապ հանդիսատեսի հետ եւ ամբողջ ներկայացումը հիմնված էր իմպրովիզի վրա: Հերոսները բոլորը իրական մարդիկ էին, նրանք, ում հետ անցկացվել են հարցումները, եւ միայն ես էի դերասանուհի՝ մարմնավորելով հարցվողների շրջանում մի աղջկա` Վանուհուն, ով ներկա չէր կարող գտնվել երկրում չլինելու պատճառով: Հուսամ այս ներկայացումը շարունակություն կունենա:
Անի, ինչպե՞ս ստացվեց, որ ընտրեցիք դերասանի մասնագիտությունը:
- Ես մեծացել եմ մեծ ընտանիքում, մեզ հետ միասին ապրում էին նաեւ հորաքույրներս: Հայրական կողմս բոլորը արվեստագետներ են կամ որեւէ կապ ունեն թատրոնի հետ: Իմ շնորհը ժառանգել եմ պապիկիցս, նա Թիֆլիսի հայ թատրոնի դերասան է եղել՝ մինչ Հայաստան գաղթելը: Հայրս էլ մինչ բանակ գնալը Դրամատիկական թատրոնի դերասան է եղել, իսկ հետո կյանքի բերումով այլ աշխատանքով է զբաղվել: Ես մեծացել եմ Տիկնիկային թատրոնում, քանի որ հորաքույրներս էլ այդ թատրոնի կադրային բաժնում էին աշխատում, արդյուքնում, մասնագիտություն ընտրելիս ես անգամ չեմ մտածել, ինձ հեշտ էր այս աշխատանքը, ես այլեւս չէի կարողանում հանդիսատեսի շարքում նստել, անգամ Տիկնիկային թատրոնում ես կուլիսներից էի հետեւում ներկայացումներին, քանի որ ինձ այլեւս հանդիսատեսի տեղում անհետաքրքիր էր: Մորս կողմը բոլորը բժիշկներ են, եթե դերասանի մասնագիտություն չընտրելի, բժիշկ կդառնայի, բայց երեւի հորս արյան կանչն ավելի ուժեղ էր եւ չեմ փոշմանում, որ ընտրեցի այս մասնագիտությունը:
Անի, որեւէ թատրոնի հաստատված դերասանուհի չեք, դա Ձեր կա՞մքն է, թե առիթ չեք ունեցել:
- Անկեղծ ասած, երկու տարի առաջ փորձում էի խաղալ Հ. Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում եւ արդեն պայմանագիր էի ստացել ու պետք է խաղայի այս թատրոնի մանկական ներկայացմումներից մեկի մեջ, սակայն բեմի վրա ոտքս վնասեցի, արդյունքում կանգնեցի վիրահատության առաջ: Դե իսկ վիրահատությունից հետո մեկ տարի չէի կարող շատ ակտիվ գործունեությամբ զբաղվել ու չգնացի թատրոն: Չգիտեմ, գուցե ամեն բան կանխորոշված էր, քանի որ եթե չգնայի այդ թատրոն, ոտքիս անհրաժեշտ վիրահատությունը չէի անի: Հիմա շատ կցանկանայի կրկին գնալ դրամատիկական թատրոն, շատ երջանիկ կլինեմ, եթե նրանք ինձ կրկին գրկաբաց ընդունեն:
Ձեզ համար կարեւո՞ր է առհասարակ դերասանի մասնագիտությունը, թե Ձեր գործով առավել շատ սիրում եք զբաղվել հատկապես թատրոնում:
- Թատրոնը, միանշանակ, ինձ համար առաջին տեղում է: Այն հաճույքը, որը դերասանը ստանում է թատրնում բեմի վրա խաղալիս, ուղղակի անփոխարինելի է, այստեղ դերասանը իր վարձն անմիջապես է ստանում: Մեծերից մեկն ասել է՝ «Թատրոնից հետո ամենակարեւոր բանն եմ տանում տուն՝ մեկ ճամպրուկ ծափեր»: Իրականում դրանից ավելի հաճելի վիճակ չկա: Ինձ համար ֆիլմերից ստացած առաջին հաճույքը գումարն է, իսկ թատրոնից դա չես ակնկալում: Ես թատրոնին անմնացորդ կնվիրվեմ, բայց խոստովանեմ, որ ֆիլմում այդ առումով կողմնապահություն եմ անում: Երբ ֆիլմից առաջարկ եմ ստանում, ինձ առաջինը հետաքրքրում է, թե ինչքան են վարձատրելու, թեպետ պատահել են ռեժիսորներ, ում հետ համագործակցելն արդեն մեծ հաճույք է եղել, եւ այդ ժամանակ գումարն էլ չի հետաքրքրել: Մեծ հաշվով, ըստ իս, դերասանի եւ առհասարակ բոլորի համար սերիալը գումար, ապրուստի միջոց վաստակելու տարբերակ է:
Անի, որպես դերասանուհի դերերի միջեւ տարբերություն դնո՞մ եք, անխախտ սկզբունքներ ունե՞ք:
- Այո, հայաստանյան կինոշուկայում բաց ու համարձակ տեսարաններում չեմ խաղա: Մեր մենթալիտետը բոլորին է հայտնի, սա մեծ խնդիր է, եւ չես կարող հաշվի չառնել շրջապատիդ եւ հարազատներիդ կարծիքը: Ինչ վերաբերվում է դերերի միջեւ տարբերությանը, պետք է նկատեմ, որ ինձ միշտ բացասական կերպարներ են առաջարկում, որի պատճառը չեմ կարողանում հասկանալ: Թեպետ դրա համար ուրախ եմ, քանի որ սերիալային բացասական կերպարները միշտ բնավորություն են ունենում ու հետաքրքիր է դրանք մարմնավորելը:
Հարցազրույցի ընթացքում նկատեցիք, որ շատ զգացմունքային մարդ եք, Ձեր նման տեսակը չի՞ խանգարում:
- Ես իսկապես անսահման էմոցիոնալ մարդ եմ, ու դա ինձ երբեմն իսկապես շատ է խանգարում: Եթե մարդիկ ինձ լավ չեն ճանաչում, միշտ առաջին հայացքից մտածում են, թե շատ մեծամիտ եմ, գոռոզ, քանի որ ես փորձում եմ էմոցիաներս կոծկել, բայց հակառակ կարծիք է ստեղծվում: Սակայն կմեծամտանամ ու կասեմ, որ չունեմ ընկեր, ում ունեցել եմ ու կորցրել, ես ունեմ 20 տարվա ընկերներ ու դա ինձ հպարտություն է պատճառում: Ես ընկերասեր եմ եւ սիրով եմ պահում այն ընկերներին, ում ունեմ իմ կողքին:
Անի, սիրելի ունե՞ք:
- Այո, սիրելի ունեմ, բայց դեռ չեմ ցանկանա նրա մասին շատ խոսել: Նա ինձ երջանկացնում է, ես նրա կողքին ինձ լավ եմ զգում: Նա միակն է, ով կարողացավ այնպես անել, որ իր կողքին լինեմ: Արդեն մեկ տարի կլինի, ինչ միասին ենք: Նա այս ոլորտից չէ, ինչը մի փոքր դժվարացնում է, քանի որ շատ խանոտ է, բայց ես ամեն ինչ անում եմ, որ չնեղացնեմ իրեն:
Ե՞րբ եք պատրաստվում օրինականացնել հարաբերությունները:
- Իսկապես այդ հարցի պատասխանը չգիտեմ: Անկեղծ ասած, ես վախենում եմ ամուսնությունից: Շատ եմ կարեւորում եկեղեցում պսակադրությունը եւ այդ ժամանակ երդման կարգը, բայց պետք է մինչ այդ քայլը շատ վստահ լինես, որ երդումդ հանկարծ չդրժես կամ չցանկանաս դրժել: Ես վախենում եմ ամուսնալուծություններից: Այդ հարցում համոզվելու ճանապարհին եմ, չգիտեմ, թե երբ կգա այդ օրը, որ ես էլ ճերմակ զգեստով ու անմնացորդ վստահ կմտնեմ եկեղեցի՝ ամուսնական երդում տալու:
