«Թող բոլոր չար ինքնաթիռներն անցնեն ծիածանի տակով և ոչ թե ռումբ կրակեն, այլ խաղալիքներ». հնգամյա աղջնակը պատրաստվում է իր անհատական ցուցահանդեսին. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

5 տարեկան Մարիան ընտանիքի հետ բնակվում է Վայոց ձորի մարզի Եղեգնաձոր քաղաքում։ Աղջիկը նկարում է 2 տարեկանից։ Այժմ ունի 500 նկար։ Հասցրել է մասնակցել վեց միջազգային մրցույթի և հաղթել՝ Ռուսաստանում, Եգիպտոսում, Ավստրալիայում և այլուր։ Ծնողները որոշել են մայիսին նրա առաջին անհատական ցուցահանդեսը կազմակերպել Վայոց ձորում: Մարիայի մայրիկը՝ Աշխենը, ասում է, որ դստերը վաղ տարիքից հեքիաթի պես ծանոթացրել է համաշխարհային գլուխգործոցներին՝ կտավներին, քանդակներին և այլն:

«Առաջին անգամ նկատեցինք, որ պատին մարդու դեմք էր նկարել: Այդ ժամանակ 1,8 տարեկան էր: Շատ հետաքրքիր պատկեր էր, ոգևորեցինք իրեն, դրանից հետո սկսեց տան պատերին նկարել: Նկարելու համար տարբեր տարածություններ էր փնտրում՝ հող, ավազ, ցեխ: Արդյունքում հետաքրքիր պատկերներ է ստանում:Եղբայրս նկարչական նյութեր նվիրեց Մարիային, և նա 2-2,5 տարեկանում սկսեց գուաշով ու վրձինով աշխատել»,«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Աշխենը:

Աղջիկը պատկերներ ստանում է տարբեր նյութերով: Մոտ չորս տարեկանում շինարարական ներկերով նկարել է աղոթող աղջկա կերպարը: «Չորս տարեկան չկար, Կարեն Մարգարյանը մրցույթ կազմակերպեց, որին աշխարհի տարբեր ծայրերից մասնակցեց մի քանի հազար երեխա: Թեման պատերազմն էր: Ներկայացրեց «Երազանք» նկարը և հաղթեց: Ժյուրիի անդամները աշխարհի տարբեր ծայրերից հայտնի նկարիչներ էին: Մարիայի «Երազանքը» կերտվեց 44-օրյա պատերազմի օրերին: Այս նկարով նա իր երազանքի մասին խոսեց՝ թող բոլոր չար ինքնաթիռներն անցնեն ծիածանի տակով և ոչ թե ռումբ կրակեն, այլ խաղալիքներ, փուչիկներ, պաղպաղակ: Վայոց ձորում ենք բնակվում, պատերազմի օրերին ինքնաթիռները երբ անցնում էին մեր գլխավերևով, երեխաներին արագ նկուղ էի տանում, ինքն այդ նկարով իր զգացողություններն արտահայտեց պատերազմի վերաբերյալ, և այդ նկարն իրեն հաջողություն բերեց»,-նշում է Մարիայի մայրիկը:

Աղջիկը չի սիրում ուշադրության կենտրոնում լինել, ասում է՝ նկարում եմ, որովհետև սիրում եմ: Իսկ Աշխենի խոսքով, նա նկարում է գրեթե ամեն օր: Ի դեպ, նկարչական դպրոց չի հաճախում, մրցույթներից մեկի ժյուրիի անդամները խորհուրդ տվեցին սպասել, ասացին՝ հնարավոր է, որ դպրոցում ձեռագիրը փոխվի: «Ունի ճեպանկարների մոտ 12 ալբոմ՝ մարդկային կերպարներ, դեմքեր, իր բոլոր կերպարները շարժման մեջ են, խոսում են: Մարիան իրեն փորձում է բոլոր ուղղություններով՝ դիմանկարներ, աբստրակտ, բնապատկերներ: Երազում էր մուլտիպլիկատոր դառնալու մասին, իհարկե, ցանկություններում ու երազանքներում դեռ փոփոխություններ կլինեն»,-ասում է Աշխենը, իսկ հեռվում լսելի են տան երեք երեխաների ձայները, որոնք աշխուժորեն աղմկում են և ժամանակ առ ժամանակ հաճելիորեն ընդհատում մեր զրույցը:

Հարցնում եմ՝ իսկ որո՞նք են ամենասիրելի ու ամենից հաճախ օգտագործվող գույները: Պարզվում է՝ հնգամյա աղջիկը շատ է սիրում խառնել գույները, նոր երանգներ ստանալ: Չնայած դրան՝ դեղինը, սպիտակը, վարդագույնը գերիշխող գույներ են իր նկարներում: Ոգեշնչման աղբյուրը՝ երևակայության տեսանկյունից գուցե այն հեքիաթներն են, որոնք մայրիկն անընդհատ կարդում է Մարիայի խնդրանքով, ոգեշնչում են նաև հայրիկի ստեղծած գծագրերը: Ծնողները ոգևորում են դստերը, մայրիկն ասում է՝ ամեն ինչ անում են, որ աղջիկը մշտապես նկարելու հնարավորություն ունենա, որպեսզի երբևէ իրենց չմեղադրեն, որ ինչ-որ բան չեն արել իրենց դստեր համար: Դպրոցում՝ երեխաների հետ աշխատող Աշխենը վստահ է, որ բոլոր երեխաները տաղանդավոր են, ուղղակի ծնողները պետք է օգնեն նրանց ինքնադրսևորվել, գտնել հետաքրքրությունների իրենց շրջանակը: «Հրաշալի սերունդ է մեծանում, նրանք են մեր երկրի վաղվա հույսը»,-եզրափակում է մեր զրուցակիցը:

ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում