«Հին ընկերների» գործունեության հիմնական սկզբունքը` մոտ լինել իշխանությանը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Դաշնակցականները խորապես վիրավորված են, որովհետև տեղեկություններ են հայտնվել, թե ՀՅԴ–ն կարող է չմասնակցել Երևանի ավագանու ընտրություններին: Հիրավի, սա չափազանց սուր «հակադաշնակցական քարոզչություն» է, որովհետև ինչպես կարող է ավելի քան մեկդարյա պատմություն ունեցող քաղաքական ուժը չմասնակցել այդ ընտրություններին: Ավելին, դաշնակցական մի երկու օգտատերեր հանդես եկան տարբեր պիտակավորումներով բոլոր այն լրատվամիջոցների հասցեին, որոնք նշել էին, թե նման քննարկումներ կան ՀՅԴ–ում: Պիտակավորումներին դեռ կանդրադառնանք:

Ըստ էության, հենց դաշնակցականներն իրենք հրապարակային հայտարարություններում նշում էին, որ ընթանում են ներկուսակցական քննարկումներ, այսինքն թե` տրամաբանորեն քննարկումների ժամանակ պետք է նկատի առնվեն բոլոր հնարավոր որոշումները, ուստի այս տեսանկյունից որևէ «կրիմինալ» չկա, եթե իսկապես էլ որոշում կայացվի չմասնակցել ավագանու ընտրություններին: Ի դեպ, ավելի լավ կլիներ չմասնակցեին և հերթական անգամ խայտառակ չլինեին, քանի որ ուսումնասիրելով 2009, 2013 թվականների Երևանի ավագանու ընտրությունների արդյունքները, տեսնում ենք, որ դաշնակցականներն ունեին իրենց «կայուն» ընտրազանգվածը` շուրջ 15 հազար քվե, մոտավորապես այնքան, ինչքան «Օրինաց երկիրը», իսկ դա բավարար չէր անգամ նվազագույն շեմը հաղթահարելու համար: Թերևս հենց սա գիտակցելով` դաշնակցականները կայացրեցին շատ ճիշտ որոշում և չմասնակցեցին 2017 թվականի Երևանի ավագանու ընտրություններին: Այս տրամաբանությամբ, լիովին ենթադրելի էր, որ նրանք չէին մասնակցի նաև առաջիկա ընտրություններին: Առավել ևս ակնհայտ է, որ վերոհիշյալ «կայունից» հազիվ թե բան մնացած լինի:

Չէ, հասկանալի է, որ երկրում իրողություններ են փոխվել և դա որոշակիորեն ազդում է այս կուսակցության ակտիվության վրա, սակայն հանուն արդարության պետք է նշենք, որ այդ իրողությունները բոլորովին էլ հօգուտ Դաշնակցության չեն փոխվել, ընդհակառակը` վերջին ամիսների զարգացումները հերթական անգամ ցույց տվեցին, որ Դաշնակցությունը հավատարիմ կոալիցիոն գործընկեր է միայն այն ուժի համար, որի ձեռքին է իշխանությունը, այսինքն՝ «հին ընկերները» ունեն գործընկերության մի հիմնական սկզբունք` մոտ լինել իշխանությանը: Հենց այս սկզբունքով էլ դաշնակցականները շտապեցին հեռանալ ՀՀԿ–ի խորտակվող նավից, ինչպես… դե , բոլորս գիտենք խորտակվող նավից առաջին փախչողներին: 

Հիմա, թերևս, գանք պիտակավորումներին: Հետաքրքիր է, երբ դաշնակցականը հանդես է գալիս լրատվամիջոցին պիտակներ կպցնելով, արդյոք մտածո՞ւմ է, թե ինչ պիտակներ կարող է վաստակել:

Արդյոք հետևո՞ւմ է վերջին, չէ, 120 չէ, ընդամենը 20–25 տարվա իր անցած ուղուն: Արդյոք հիշո՞ւմ է, որ հանուն պետության ու ազգի հայտարարությունների տակ իրենց կուսակցության գլխավոր նպատակը եղել է միայն իշխանությունից «փայ» ունենալը, «փայ» էլ չէ, փշրանք ընդամենը: Պատկերացրեք, եթե փորձենք պիտակավորել դաշնակցականներին` համաձայն իրենց գործունեության բովանդակության, առավել ևս՝ որոշ դաշնակների բառապաշարով, ինչպիսի բացասական բնորոշումների շարքեր կգրվեն, գուցե այս մասին մտածե՞ն, մտածեն, որպեսզի ուղղվեն, շտկվեն, որ բարեփոխվեն: Ի վերջո, մենք իրապես էլ գործ ունենք Հայաստանի` վերջին հարյուր տարվա պատմության հետ սերտորեն շաղկապված քաղաքական կուսակցության հետ: Գուցե լրատվականներին պիտակավորող դաշնակցականները մտածե՞ն այս մասին և իրենց վարքագծով հարիր լինեն մեր և իրենց պատմությանը և ոչ թե ջղաձգվելով` հանդես գան էժան «աբիժնիկության» դիրքերից: