Life.panorama.am-ը գրում է.
Life.panorama.am-ի այսօրվա զրուցակիցն է դերասան, պարող, պարուսույց Արսեն Հակոբյանը, ով մեզ հետ զրույցում պատմել է արտերկրում նկարահանված ֆիլմերի, Հայաստանում իր տեսակով միակ պարային դպրոցի եւ որպես արվեստագետ Հայաստանում առկա արվեստի նկատմամբ իր կարծիքի մասին:
Արսեն պար, թատրոն, կինո, ո՞րն է Ձեր մեջ հաղթում:
- Կարծում եմ, եթե մարդ արվեստի մեջ է, ուրեմն առաջնային կամ երկորդական բաշխումներ չեն կարող լինել, որովհետեւ, եթե հիվանդացած ես արվեստով, ուրեմն նրա ամեն գծի մեջ էլ կաս եւ ամեն գիծն էլ առաջնային է. գոնե ինձ համար այդպես է: Ինձ համար արվեստի այս կամ այն ճյուղը առաջնային է լինում այն ժամանակ, ինչով զբաղվում եմ այդ ժամանակահատվածում: Այս պահին ես ունեմ պարի դպրոց, սիրում եմ իմ աշխատանքը, իմ աշակերտներին, եւ այս պահին առաջնայինը սա է, իսկ եթե նկարահանվում եմ որեւէ ֆիլմում, այդ պահին սիրում եմ կինոն: Նախապատվություններ չկան, կա ճիշտ վերաբերմունք քո գործին:
Արսեն, վերջին տարիներին Ձեզ հեռուստադիտողը հաճախ էր տեսնում տարբերհեռուստասերիալների շրջանակներում, բայց հիմա կարծես թե այդ առումովպասիվություն եք ցուցաբերում, ի՞նչն է պատճառը:
- Պատճառը երկրում չլինելս էր: Որոշ ժամանակ աշխատում էի Մոսկվայում, որտեղ նկարահանվեցի մի շարք ֆիլմերում՝ մարմնավորելով եւ գլխավոր, եւ էպիզոդիկ դերեր: Հետո, երբ եկա Երեւան, առաջարկ ստացա Փարիզում նկարահանվել «Orange» ընկերության գովազդում, արդյունքում մեկ ամիս էլ Փարիզում մնացի, իսկ վերադառնալուն պես մասնակցեցի «Պարահանդես» ծրագրին:
Արսեն, որքանով հասկացա, արտերկրից բավականին շատ եք հրավերներ ստանում, հետաքրքիր է՝ ինչպե՞ս են Ձեզ գտնում:
- Քանի որ ճիշտ արվեստը չի մահանում, այլ հիվանդանում է, երբեմն լինում են լավ պրոդյուսերներ, ազնիվ մարդիկ, ճիշտ մասնագետներ, ովքեր գտնում են քեզ եւ հրավերներ անում: Եթե մեր երկրում շատ բաներ չի գնահատվում, դա դեռ չի նշանակում, որ ուրիշ երկրներում էլ է այդպես: Ես չեմ կարող բացատրել, թե ինչպիսի պրոֆեսիոնալիզմ կա դրսում, ինչ հարգանք ունի անգամ մասսայական տեսարաններում խաղացող դերասանը: Դրսում կապ չունի դերասանը խաղում է գլխավոր, թե էպիզոդիկ դերում, նրանք քեզ հետ շփվում են որպես շատ կարեւրո մարդու հետ:
Որքանով հասկացել եմ, դուք անընդհատ աշխատում եք, առաջիկայում ի՞նչ ծրագրեր եննախատեսված կապված հատկապես դերասանական արվեստի հետ:
- Այս շրջանում զբաղված եմ իմ «NDP» պարի դպրոցով՝ փորձելով զարգացել այն: Խմբեր ունեմ նաեւ մարզերում, փորձում եմ մարզերում բնակվող երեխաներին եւս սովորեցնել պարարվեստի գաղտնիքները: Այսինքն՝ այս պահի հիմնական զբաղվածությունս կապված է պարարվեստի հետ: Ափսոսում եմ, որ ժամանակ չեմ ունենում թատրոնին տրամադրելու համար, իսկ ֆիլմերի հետ կապված լավ առաջարկներն ընդունում եմ, վատերին էլ ինձ արդեն թույլ եմ տալիս մերժել եւ ինքս որոշել՝ արդյոք ուզում եմ տվյալ ֆիլմում նկարահանվել, թե ոչ: Ինձ համար առաջարկները ընդունելու հարցում շատ կարեւոր է որակը, թիմը, նաեւ ֆինանսը: Ես ինձ բարձր չեմ դասում, ես ինձ որակավորում եմ որակով դերասան եւ կարծում եմ, որ ես իրավունք չունեմ մանր-մունր տեսակների հետ աշխատել, որոնք զբաղվում են անգրաետ գործերով: Այո, ես էլ եմ այդ գործերի մեջ ստիպված լինում, որովհետեւ սա մեր երկրի ռազմախտն է, հնարավորությունը, բայց ես աշխատում եմ ինչքան հնարավոր է քիչ մսխվել, որպեսզի կարողանամ պահել իմ ՝ մարդու ստատուսը: Երբ շատ ես նկարահանվում հիմար գործերի մեջ, վերջում հասկանում ես, որ վերջացել ես, չես լցվել, հակառակը՝ օգտագործվել ես: Այսօր շատ են պրիմիտիվ, հեշտ իրականացվող, անորակ պրոյեկտները, որտեղ ստիպված բոլորս էլ նկարվում ենք:
Արսեն, դուք բարձր վարձատրվող դերասա՞ն եք:
- Չեմ կարծում, որ այստեղ բարձր են վարձատրում, բայց դրսում ինձ բավականին հետաքրքիր եւ կոմֆորտ եմ զգում, նրանք քեզ կանչում են, վճարում քո բոլոր ծախսերն ու բարձր գնահատում քեզ: Մեր երկրում շատ դերասաններ չեն վարձրատրվում այնքան, որքան որ պետք է: Ես երեւի միջին կազմի մեջ եմ մտնում ու չեմ ամաչում դրանից, այլ ամաչում եմ այն մարդկանց համար, ովքեր այդպես են վարվում լավ դերասանների հետ: Ամաչում եմ նաեւ նրանց համար, ովքեր թատրոնից տեղյակ չեն, բայց եկել են ու անվճար մեր տեղն են նկարվում:
Ճի՞շտ հասկացա, այս պահին հեռուստաեսային հստակ առաջարկ չկա՞:
- Այս պահին մի առաջարկ ունեմ, որը եթե իրականացվի, պետք է հանդես գամ որպես պարող դերասան, Հայաստանում առաջին անգամ կիրականացնի մի նախագիծ, որի մասին դեռեւս ոչինչ ասել չեմ կարող:
Արսեն, ունեք Ձեր պարի դպրոց-ստուդիան, մի փոքր կպատմե՞ք ստուդիայիաշխատանքների եւ հետագա պլանների մասին:
- Մեր պարի դպրոցում աշխատում ենք տարբեր ոճերում, ունենք տարբեր մասնագետներ: Մեր սաների տարիքային շեմը սկսում են 3 տարեկանից եւ հասնում մինչեւ տատիկ-պապիկների, այսինքն՝ մեզ մոտ տարիքային սահմանփակում չկա: «NDP» պարի դպրոց-սուդիայում ես անցկացնում եմ նաեւ պարային թերապիաներ, որի ընթացքում ոչ միայն հենաշարժողական խնդիրներ ունեցող մարդկանց հետ ենք աշխատում, այլ նաեւ հոգեկան տարբեր բարդ իրավիճակներում գտնող սաներ ունենք (ստրես, նեւրոզ): Ես ինձ բժիշկ չեմ համարում, բայց ունեմ պարային թերապիաներ անցկացնելու իրավունքը, քանի որ ունեմ համապատասխան կրթություն: Այն, ինչ ես անում եմ, աշխարհում վաղուց հասկացել եւ իրականցնում են, իսկ մեր երկրում խնդիր ունեցող երեխաների համար հարմարություններ ստեղծելու առաջին քայլերն են դեռ արվում: Ես դեռ տարիներ առաջ եմ սկսել պարային թերապիաներ անցկացնելու իմ գործունեությունը: Մեր պարի դպրոցում հիմա կան անգամ խուլ ու համր սաներ, ովքեր առանց ձայն լսելու զգում են ռիթմն ու շարժումը: Ուրախ եմ, որ իմ աշխատանքները իրենց արդյուքները տվել են, ես կարեւոր գործով եմ զբաղվում::
Ինչպես նշեցիք՝ 2-3 տարի առաջ մեկնել էիք Մոսկվա, սովորաբար դրսումհաջողությունների հասնելուց հետո միշտ չէ, որ մեր արտիստները վերադառնում եմՀայաստան, ի վերջո, Ձեզ ի՞նչը հետ բերեց:
- Ինձ հետ բերեցին անձնական պատճառները, որոնց մասին չէի ցանկանա խոսել: Այո, Մոսկվայում ես տարբեր դերերով խաղացել եմ «Охотники за привидениями», «Универ», «Реальные пацаны» «Чемпионки», «Любит не любит»,«Умельцы», «Пища богов», «Дружба народов», «Последний из Магикян» հեռուստանախագծերում: Իհարկե, հնարավորություններ շատ կային ապրելու ոչ միայն Մոսկվայում, այլեւ Ֆրանսիայում, բայց վերադարձա ինձ համար կարեւոր պատճառներից ելնելով:
Արսեն, հետաքրքիր է անկախ Ձեր նախապատվությունից, մեր երկրում ո՞ր ոլորտն էավելի շահութաբեր՝ պարարվեստը, թե դերասանական արվեստը:
- Եթե ճիշտ ես աշխատում, բոլոր ոլորտներում էլ կա այդ շահույթ ասվածը, բայց մեր երկրի վիճակը թույլ չի տալիս, որ շատ բաներ շահութաբեր լինի: Այսօր ամեն մեկն իր կերպով է փորձում գումար աշխատել, պարզապես կարելի է շատ վատ արվեստով զբաղվել, եւ կարելի է մոտավոր վատ արվեստով զբաղվել: Ես իհարկե, հասկանում եմ, որ կեղտը կեղտ է, եւ մեղքի շատ ու քիչ չկա, բայց գոյություն ունեն չափանիշներ, ինչը տալիս է մարդու ներքին ազատությունը: Գոյություն ունի վաճառվել եւ ծախվել հասկացություններ, որոնց մեջ մեծ տարբերություն կա: Ամեն մարդ ունի իր ընթացքը ու դրան հակառակվելու իրավունքը, մենք ենք որոշում ինչքան ենք ենթարկվում, ինչքան ոչ, բայց ծախվող մարդկանց համար լուծում չկա: Շահութաբեր ասվածը շատ հարաբերական է, ինձ համար դա կախված է, թե ինչքանով է հոգիս բավարարված:
Դեռ չունեք Ձեր ընտանիքը, բայց այն կազմելու համար տարիքով փոքր էլ չեք, այդուղղությամբ մտածո՞ւմ եք:
- Դեռ այս առումով պլաններ չկան, քանի որ այս պահին ընտրյալ չունեմ: Կարծում եմ, ես դեռ կունենամ իմ ընտանիքը:
