Միայնակ մարդը՝ համաշխարհային սադրանքների առաջ, կամ դավադրությունների տեսությունը կա՞, թե չկա

Past.am-ը զրուցել է աստվածաբան, կրոնագետ Վարդան Խաչատրյանի հետ.

– Պարոն Խաչատրյան, ժամանակակից մարդու մոտ ի՞նչ տեղ է զբաղեցնում հավատը:

– Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում պատկերն այսպիսին է՝ յուրաքանչյուր տարի քրիստոնյաների թիվը մեկ տոկոսով պակասում է: Եվ մեծանում է այն մարդկանց թիվը, ովքեր Նոր ժամանակի կրոններին են պատկանում: Դրանց մեջ կան կրոնական համակարգեր, որոնք ինչ–որ ոլորտներում մարդու պահանջմունքները բավարարում են:

Սակայն, եթե խոսքը վերաբերում է հայ ժողովրդին, ապա՝ հարց. մենք կարո՞ղ ենք արդյոք հրաժարվել քրիստոնեությունից: Երևի թե կլինեն անհատներ, ովքեր կհրաժարվեն: Սակայն զանգվածի՝ ողջ ժողովրդի մեջ նստած է այն գիտակցությունը, որ ինքը գոյատևել ու հարատևել է այս արժեհամակարգի շրջանակներում: Նա այլ արժեհամակարգեր չի ունեցել: Եթե անգամ ունեցել է՝ հեթանոսությունը, ապա դրա մասնակի պահպանությունը ևս կարողացել է ապահովել քրիստոնեության շրջանում և նրա միջոցով պահպանվել է վարդավառը, տյառնընդառաջը և այլն:

Եվ ասել, որ մենք կարող ենք արմատական անցում կատարել քրիստոնեությունից դեպի այլ կրոն կամ անաստվածություն, անհնար է: Որովհետև յուրաքանչյուր ժողովուրդ ունի ինչպես իր գիտակցությունը, այնպես էլ ունի իր ենթագիտակցությունը, որի մեջ մեխված է նրա հազարամյակների փորձը:

– Իսկ Նոր ժամանակների կրոնները սինթե՞զ են, ի՞նչ են, ի վերջո, իրենց էությամբ ու բովանդակությամբ:

– Շատ բաների սինթեզ են. ինչ ասես ներառում են: Եվ հատկապես շատ բաներով հենվում են արդի հոգեբանության նվաճումների վրա: Եթե ավելի հասկանալի լինի՝ դրանք անցկացնում են նաև խմբակային հոգեթերապիաներ: Մարդիկ, երբ մասնակցում են այդ սեանսներին, իրենց համար կյանքը դառնում է արդեն միայն այդ օղակը: Որովհետև այնտեղ են թողնվում իրենց գաղտնիքները, որոնք կարող են դուրս բերվել իրենց դեմ:

– Կարելի՞ է ասել, որ մարդկությունն ինչ որ կետից ուղղորդվում է նաև իր հոգևոր սպասարկման հարցում:

– Չի կարող չուղղորդվել: Որովհետև մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ հասարակության 5–7%–ի ակտիվությունն ի վիճակի է ծածկել մյուսների պասիվությունը: Բանն այն է, որ այդ 5–7–ին, եթե դու հանես էկրան, եթե նրանց տաս հրապարակային հարթակներ, ապա ձեռք կբերեն այնպիսի ազդեցություն, որ կթվա, թե ամբողջ հասարակությունը հենց այդ էլ ուզում էր: Այսինքն ՝ մանիպուլյատիվ են ժամանակները՝ կապված ինֆորմացիոն այսօրվա հնարավորությունների հետ:

– Իսկ ի՞նչ կարող ենք ասել՝ համաշխարհային ստվերային կառավարությունը կարողանո՞ւմ է իրական հաջողություններ գրանցել իր գործունեության մեջ:

– Ես չեմ հավատում դրան: Որովհետև յուրաքանչյուր գոյություն ունեցող նման երևույթ իր ներսում պետք է ունենա իր ուտիճը, որը նրան կքայքայի ներսից: Դե, հիմա համաշխարհային կառավարում ամերիկացիներն իրականացրել են վերջին 25 տարիների ընթացքում: Բայց ինչպիսի՞ հաջողություններ են գրանցել:

– Երևի չնույնացնե՞նք համաշխարհային կառավարությունն ԱՄՆ կառավարության հետ:

– Հասկանալի է: Բայց նրանց ուզած աշխարհակարգն այն էր, ինչն ընկավ ձեռքները: Այն է՝ միաբևեռ աշխարհակարգը: Կարողացե՞լ են պահել այդ աշխարհակարգը: Իհարկե, չեն կարողացել: Անգամ այսօր փորձագետները խոսում են այն մասին, որ պատերազմները ոչ մի էֆեկտ չունեցան, այլ միայն վնաս բերեցին:

– Այսինքն՝ տիեզերական ու բնական զարգացման օրենքների դեմ մարդը ոչինչ չի կարող անել:

– Դա նույնն է՝ որ մարդը փորձում է գնալ իր ֆիզիոլոգիայի դեմ: Ստացվո՞ւմ է արդյոք: Ասում են՝ սեռդ կարող ես փոխել. դրա համար 96–104 վիրահատություն են անում: Ու դա գովազդում են: Իսկ քանի՞ մարդ է փոխել սեռը վերջին հաշվով:

– Նշանակում է դավադրությունների տեսությունն այդքա՞ն էլ հիմք չունի:

– Որոշ հիմքեր ունի, հատկապես երբ վերաբերվում է բանկային համակարգին: Բայց դրա ազդեցությունն այդքան համընդհանուր, համաշխարհային ու անվրեպ չէ:

Նույն այս տեսակետից դիտարկենք հետևյալ հարցը՝ Չինաստանի տնտեսությունն աշխարհում կամ երկրորդն է, կամ առաջինն է: Հիմա ինչպե՞ս կարող է պատահել, որ աշխարհի տերերը նաև լինեն Չինաստանի տերը: Այն դեպքում, երբ Չինաստանում մարդկանց 90%–ից ավելին իրենց համարում են մեկ ազգի մարդիկ: Այսինքն՝ այն մոնոլիտ երկիր է: Եվ այս երկրի մասին էր Նապոլեոնն ասում՝ Չինաստանը քնած է, և լավ է, որ քնած է: Եթե արթնացավ, ապա աշխարհում եղած ամեն ինչը կսկսի փոփոխվել:

Հիմա Չինաստանն արթնացել է ու ընթանում է առաջ: Այս դեպքում արդեն շատ բան է փոխվում՝ ուզես, թե չուզես: Անգամ այդ նույն՝ պատկերացվող համաշխարհային կառավարությունը չի կարող գոյատևել: Որովհետև այն համաշխարհային կառավարություն է, քանի դեռ իր ձեռքին են ֆինանսական, տնտեսական և ռազմական լծակները: Եվ եթե դրանք իր ձեռքին չեն, ապա էլ ի՞նչ համաշխարհային կառավարման մասին կարող է խոսք լինել:

Գոհար Սարդարյան