Խաղաքարտերն ամբողջովին բաց չեն՝ չի բացառվում, որ վարչապետի այլ թեկնածու լինի

Past.am-ը զրուցել է քաղտեխնոլոգ Արմեն Բադալյանի հետ.

– Պարոն Բադալյան, 2018 թ.–ից հետո հնարավոր վերադասավորումների խաղաքարտերը որքանո՞վ են բաց այս պահին:

– Այս պահի դրությամբ ոչ մի խաղաքարտ էլ ամբողջովին բաց չէ: Ամենակարևոր հարցի պատասխանը չկա, թե 2018թ. ապրիլից հետո ով է լինելու վարչապետը:

Գաղտնիք չէ, որ գործող վարչապետն ակնարկել է, որ կցանկանար շարունակել իր պաշտոնավարումը: Գործող նախագահն էլ է ակնարկել, որ կցանկանար ղեկավար պաշտոն զբաղեցնել: Այս պահին երկուսն էլ համապատասխան գործողություններ են իրականացնում իրենց դիրքերն ավելի ամրապնդելու համար: Երկուսի խաղաքարտերն այդ կտրվածքով բաց են, բայց քանի որ Հայաստանի ինքնիշխանության մակարդակը բավականին ցածր է, այդ հարցում շատ մեծ նշանակություն է ունենալու ՌԴ ղեկավարության կարծիքը: Իսկ այն կարող է չկանգնել հիշյալ թեկնածուների վրա: Չի բացառվում, որ այլ թեկնածու լինի, որին մենք կամ տեսնում ենք կամ՝ ոչ: Փոխհամաձայնեցված տարբերակ էլ կարող է լինել, որ օրինակ՝ գործող վարչապետը շարունակի պաշտոնավարումը, իսկ նախագահը ստանձնի լայն լիազորություններ ունեցող ԱԽ ղեկավարի պաշտոնը: Նրան կենթարկվեն ուժային կառույցները, իսկ տնտեսական բլոկը՝ վարչապետին:

– «Պաշտպանության մասին» օրենքի նոր նախագծով ԱԽ–ին բավականին լիազորություններ են տրված: Զուգահեռ նվազեցվում են պաշտպանության և անվտանգության ոլորտում վարչապետի լիազորությունները։ Սա չի բացում խաղաքարտն այն առումով, որ Սերժ Սարգսյանը 2018թ.–ից հետո անվտանգության հարցերով է զբաղվելու:

– Չի բացառվում, որ ԱԽ ղեկավարը կկարողանա ուժային կառույցների ղեկավարների նշանակման գործընթացում վերջնական և վճռական նշանակություն ունենալ: Այդ դեպքում անվտանգությունն իրեն կենթարկվի, իսկ տնտեսական բլոկը՝ վարչապետին: Բայց այս պարագայում տնտեսական անհաջողությունների պատասխանատուն կլինի վարչապետը: Այստեղ մի խնդիր կա՝ մենաշնորհների դեմ պայքարելու համար վարչապետին պետք է ենթարկվեն այլ կառույցներ: Ոչ միայն ՊԵԿ–ը, այլև ոստիկանությունը, քննչական կառույցները, ԱԱԾ–ն և այլն: Եթե ուժային կառույցներն անցնում են ԱԽ ղեկավարի վերահսկողության տակ, ապա մենաշնորհների դեմ պայքարում որևիցե հաջողություն վարչապետը չի ունենա: Նա կշարունակի իր մենեջերական գործունեությունը, ինչը և այսօր է անում, բայց դա այլևս հաջողության չի բերի: Տնտեսական խնդիրների լուծումը ոչ թե կառավարման, այլ քաղաքական դաշտում են: Իսկ այդ խնդիրները լուծելու համար նաև ուժային կառույցների ներգրավում է պետք: Այստեղ և՛ բացվում են խաղաքարտերը, և՛ ոչ: Այո, գործող նախագահը կարող է լայն լիազորություններ ունեցող ԱԽ–ն ղեկավարել: Բայց խաղաքարտերը չեն բացվում այն առումով, որ մենք չգիտենք, արդյո՞ք ՌԴ–ն կհամաձայնի, որ գործող նախագահը զբաղեցնի այդ պաշտոնը, թե այդ պաշտոնի համար կարող է ուրիշ անձի առաջարկել: Միգուցե՞ ՌԴ–ն չի ցանկանում նրան որևէ այլ պաշտոնում տեսնել:

Բացի այդ, ընդունենք, որ վարչապետի պաշտոնում ոչ գործող վարչապետն է լինելու, և ոչ էլ նախագահը, այլ մի երրորդ անձ: Այդ դեպքում էլ չգիտենք՝ այդ երրորդ անձի տեսակետն ինչպիսի՞ն կլինի: Գուցե՞ նա ԱԽ–ին վերագրվող այդ լիազորությունները նորից բերի վարչապետի ենթակայության տակ: Մեծ հաշվով՝ անորոշություն է և չի բացառվում, որ այն մինչև 2018թ. ապրիլն էլ շարունակվի:

– Վարչապետի պաշտոնի մրցապայքարում չբացառեցիք երրորդ անձի ներգրավումը: Հստակ ֆիգուր նշմարվո՞ւմ է:

– Մենք չենք կարող ասել, ով կարող է լինել: Կարող է այնպիսի մարդ լինել, որին մենք տեսնում ենք քաղաքական դաշտում, բայց չենք պատկերացնում, որ նա կարող է վարչապետ լինել: Կարեն Կարապետյանը նշանակվեց, երբ ոչ ոք չգիտեր, որ Մոսկվայից նման նշանակում կլինի: Ռուսաստանը բավականին մեծ է, այսպես ասած, հայկական աշխարհի ճամբարով: Այնտեղ ցանկացած պահի կարող են վարչապետի 100 թեկնածու առաջադրել:

Աննա Բադալյան