Հայաստանյան մարզչական ասպարեզում կանայք ընդամենը 15% են կազմում

SOCIETY 11 July, 2017 14:09

Ազգային վիճակագրական ծառայության 2016 թ. սպորտային կազմակերպությունների մասին ուսումնասիրությունը վկայում է հայկական սպորտում կանանց ընդգրկվածության ցածր մակարդակի մասին:

Ըստ սպորտային կազմակերպություններից ստացված վիճակագրական հաշվետվությունների ամփոփ տվյալների՝ 2016թ. հանրապետությունում գործել է 174 սպորտային կազմակերպություն: Երևան քաղաքում գործող սպորտային կազմակերպություններից 11–ը գտնվել են Սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարության, 2–ը` Կրթության և գիտության նախարարության, 36–ը` Երևանի քաղաքապետարանի, 3–ը` վարչական շրջանների, 6–ը`«Հայաստան» մարզական միության և 2–ը` «Աշխատանքային ռեզերվներ» մարզական հասարակական կազմակերպության ենթակայության տակ:

Այսպես, ըստ վիճակագրության՝ Հայաստանում սպորտային կազմակերպությունների քանակով առաջատար է մայրաքաղաք Երևանը, որտեղ տեղակայված է 30 այդպիսի կազմակերպություն: Ընդ որում դրանցում օլիմպիական և ոչ օլիմպիական մարզաձևի խմբերի քանակները կազմում են համապատասխանաբար 1327 և 357: Ստացվում է, որ Երևանում օլիմպիական մարզաձևերով զբաղվող խմբակների թիվը գրեթե 4 անգամ գերազանցում է ոչ օլիմպիականինը:

Սպորտային կազմակերպությունների թվով Երևանին զիջում է Շիրակի մարզը, որտեղ կա 37 նման կազմակերպություն, որոնց մեջ կրկին գերակշռում են օլիմպիական մարզաձևերի խմբակներ հաճախող պատանիները: Այստեղ հարաբերակցությունը կազմել է համապատասխանաբար 606 և 119: Միաժամանակ Շիրակի մարզի գյուղերում կա օլիմպիական մարզաձև ուսուցանող 47 խմբակ:

Սպորտային կազմակերպությունների թվով իրար մոտ են գտնվում Կոտայքի և Լոռու մարզերը՝ համապատասխանաբար 15 և 19 կազմակերպություններով:

Ընդհանուր առմամբ նշենք, որ Հայաստանի սպորտային կազմակերպությունների թիվը կազմում է 174, որտեղ կան թվով 3034 օլիմպիական և 766 ոչ օլիմպիական մարզաձևի խմբակներ:

Հայաստանյան մարզերից ամենատխուր վիճակը տիրում է Տավուշի մարզի գյուղերում: Այստեղ, ըստ վիճակագրության՝ բացակայում են թե օլիմպիական և թե ոչ օլիմպիական մարզաձևերի խմբակները:

Առհասարակ օլիմպիական մարզաձևերի խմբակներ չեն գործում Վայոց ձորի մարզի գյուղերում, իսկ ոչ օլիմպիական մարզաձևերի խմբակներ Տավուշի, Վայոց ձորի, Կոտայքի, Արագածոտնի, Արմավիրի և Արարատի մարզերի գյուղերում:

Ընդհանրապես վիճակագրությունից պարզ է դառնում, որ ոչ օլիմպիական մարզձևերը գյուղերում պահանջարկ չունեն, եթե իհարկե այդպես կարելի է ասել: Նմանատիպ մեկ խմբակ կա Գեղարքունիքի, 2–ական Լոռու և Սյունիքի, 4–ը Շիրակի և ամենից շատ՝ 34 խմբակ կա Վայոց ձորի մարզում:

Ինչ վերաբերում է մասնագետների թվին, ապա այս առումով Հայաստանում նախորդ տարի խնդիր չի եղել: Այսպես՝ 2016 թ. մենք ունեցել ենք 1976 մարզիչ–մանկավարժ, որից ընդամենը 299–ն են եղել կանայք՝ ընդհանուրի 15 տոկոսը միայն: Ընդ որում Արագածոտնի մարզում առհասարակ կին մարզիչի չես հանդիպի: Իսկ մայրաքաղաքից հետո կին–մարզիչների թվով առաջատար է Շիրակի մարզը, որտեղ 2016 թ. տվյալներով մարզչական կարիերա է ծավալում 75 իգական սեռի ներկայացուցիչ:

Միաժամանակ նշենք, որ Հայաստանյան գյուղերում նույնպես կին–մարզիչների «պակասորդ» կա: Հայաստանի 10 մարզերից միայն Գեղարքունիքում, Կոտայքում և Շիրակում կան կին–մարզիչներ, ընդ որում՝ նրանք ընդամենը 6–ն են:

Վիճակագրությունից նաև տեղեկանում ենք, որ նախորդ տարի Հայաստանն ունեցել է 41 հազար 378 մարզիկ, որից ընդամենը 6 հազար 322–ն են եղել կին: Իսկ ինչ վերաբերում է նրան, թե Հայաստանում մարզաձևերից որն է առաջատարը, ապա կարող ենք նշել, որ առաջին և երկրորդ տեղերում են ֆուտբոլն ու հունահռոմեական ըմբշամարտը՝ համապատասխանաբար 5 հազար 136 և 4 հազար 17 մարզիկներով:

ՔՐԻՍՏԻՆԱ ՏԵՐ–ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ