Ադրբեջանի բեսպրեդելության մեղավորը մենք ենք

Գագիկ Համբարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Մայիսի 15-ին ադրբեջանական ԶԼՄ-ները տեսանյութ և լուսանկարներ տարածեցին, թե ինչպես են ոչնչացնում «Օսա-ԱԿ» զենիթահրթիռային համալիրը և դրա փոխադրող-լիցքավորող մեքենան: Արցախի ՊՆ-ն հաստատեց, որ, իրոք, մայիսի 15-ին հակառակորդը դիմել է հերթական սադրանքի՝ կառավարվող հրթիռից կրակ վարելով ՊԲ ռազմական օբյեկտի ուղղությամբ, ինչի արդյունքում մասնակի վնասվել է մեկ ռազմական տեխնիկա՝ չնշելով, թե կոնկրետ ինչ ռազմական տեխնիկայի մասին է խոսքը: Հայկական կողմը նաև հայտարարել է, որ ադրբեջանական զինուժի սադրանքն անպատասխան չի մնալու:
Այս ամենի համար մեղավոր ենք մենք: Ադրբեջանը վերջին 3-4 տարիների ընթացքում իրեն պահում է ահաբեկչի պես: Իսկ մենք անընդհատ դիմում ենք միջազգային հանրություն կոչվածին և նոր անցնում պատժիչ գործողությունների, որոնք շատ դեպքերում գաղտնի են պահվում: Զարմանալի է, թե ինչու: Իլհամ ահաբեկչի իշխանությու՞նն ենք պաշտպանում: Սա սխալ ռազմավարություն է: Թուրքերի հետ այսպիսի մեթոդներով «խոսելն» ավելի մեծ վնաս է տալիս մեզ: Հայկական կողմերը պետք է իրենք նախահարձակ լինեն և չսպասեն, թե Բաքուն հերթական անգամ ինչ նոր սադրանք է պատրաստելու: Ադրբեջանական կողմը ահաբեկչին բնորոշ վարքագծով փորձում է ճնշում գործադրել Երևանի, Ստեփանակերտի և միջնորդների վրա: Սակայն այդ նույն Մինսկի խումբը, տեսնելով հայկական կողմերի պաշտպանողական և թույլ տակտիկան, գերադասում է լռել կամ անհասցե հայտարարություններ անել՝ ակամայից պաշտպանելով հարձակողական ուժեղ դիրքից հանդես եկող Բաքվին: Այս ամենից կա մեկ ելք: Հայկական կողմերը պետք է ոչ միայն պատժիչ գործողություններ ձեռնարկեն ազերիների սադրանքներին ի պատասխան, այլ իրենք պետք է նախահարձակ լինեն և մեծ վնաս հասցնեն ազերի-թուրքերին: Ու այդ ամենը պետք է ներկայացնեն հայ և ազերի հասարակություններին, քանի որ 2016 թ-ի Ապրիլյան կարճատև պատերազմից հետո Բաքուն մեծ ջանքեր է գործադրում ձերբազատվելու պարտվածի բարդույթից, որով տառապել է 1994 թ-ից ի վեր: Թուրքը միշտ պետք է վախենա հայից, քանզի այդ վախից ձերբազատումը մեծ վտանգներ է պարունակելու մեզ համար:
Մեր իշխանությունները պետք է հասկանան, որ թուրքի հետ պաշտպանվողի դիրքից հանդես գալու արդյունքը պարտությունն է: Դրանց նախնիները 11-12-րդ դդ-ում այստեղ հայտնվեցին և կործանեցին Բյուզանդիան, իսկ մեզ թողել են մեր պատմական հայրենիքի ընդամենը 10 %-ը:
Հուսով եմ՝ Հայաստանի և Արցախի ղեկավարությունները կտրուկ կփոխեն իրենց ռազմավարությունն ազերիների հետ հարաբերություններում: Այդ մենք պետք է պարտադրենք Բաքվին, որ ամեն անգամ ինքը դիմի միջազգային հանրություն կոչվածին և միջնորդներին, որոնք հարգում են ուժեղներին և նողկանք են ապրում լացկաններից:
Շիրազի «Էքսպրոմտը» գրեթե ներկայացնում է մեր իրականությունը. «Մենք խաղաղ էինք մեր լեռների պես,

Դուք հողմերի պես խուժեցիք վայրագ»: 
Իսկ մենք պետք է ի կատար ածենք մեծն գյումրեցու ստեղծագործության վերջին նախադասությունը. «Բայց մենք հավերժ ենք մեր լեռների պես, Դուք հողմերի պես կկորչեք վայրագ»:Հայրենիքում հավերժ մնալու համար պետք է գործել: Գործել եկվոր, մարդասպան ու ստոր բարբարոսի դեմ:
Ժամանակն է պատժելու «բեսպրեդելշիկ» Իլհամ Ալիևին և նրա բանդային և բավական կոպիտ արձագանքել մեզ քննադատողներին կամ նույնիսկ անտեսել մեզ մեղադրողների բարբաջանքները:
Հ.Գ. Հայկական կողմերի պատժիչ գործողությունն ազերիների այս սադրանքին պետք է ներկայացնել հանրությանը և տարածել ԶԼՄ-ներով: