Աննա Դովլաթյան. «Դավիթը շատ է օգնում ինձ»

Blognews.am-ը գրում է.

Երգչուհի Աննա Դովլաթյանը շուտով իր երկրորդ դերով կներկայանա հեռուստասերիալում. նա նկարահանվելու է ռեժիսոր Ելենա Արշակյանի «Կայարան» բազմասերիանոց ֆիլմում։ BlogNews-ի հետ զրույցում Աննան խոսել է մասնագիտական հմտություններ ձեռք բերելու և այս ասպարեզում ավելի պրոֆեսիոնալ ներկայանալու ցանկության մասին։

 - Աննա՛, շուտով երկրորդ դերով կներկայանաս հեռուստադիտողներին․ կարծես թե, քեզ գտար այս ամպուլայում։

- Թող ձևական համեստություն չթվա, սակայն ես ինձ դեռ չեմ համարում դերասանուհի։ Այդ մասնագիտությունը շատ խորն է, յուրաքանչյուր դեր պետք է կարողանաս անցկացնել քո միջով, որպեսզի կերպարդ ճիշտ հասցնես հանդիսատեսին։ Հեռուստադիտողը միանգամից զգում է, երբ անկեղծ չես։ Եթե պրոֆեսիոնալ դերասանուհի չես, պետք է պրոֆեսիոնալ մարդկանց օգնությամբ շատ աշխատես քեզ վրա։

Ինձ դուր է գալիս այս աշխատանքը. յուրաքանչյուր դեր նաև ուսուցողական է, քանի որ արհեստականորեն հայտնվում ես նոր իրավիճակում, կերպարիդ հետ փորձ ձեռք բերում՝ ինչպես կարելի է քեզ պահել տվյալ իրավիճակում։ Կերպարից շատ բան ես կարողանում քաղել։

Առաջին անգամ եմ աշխատելու Ելենա Արշակյանի հետ, սակայն արդեն հասցրել եմ կողքից նայել նրան՝ որպես ռեժիսորի։ Անկախ նրանից, որ նա կին է, կարողանում է շատ պրոֆեսիոնալ ձևով ղեկավարել թիմին, իսկ դա հեշտ չէ։ Նրան նաև որպես մարդ եմ գնահատում։

- Մասնագիտական կրթություն ստանալու մասին մտածո՞ւմ ես։

- Որքան շատ ես խաղում, այնքան ավելի ես բացվում, փորձ ես ձեռք բերում։ Առաջին դերն ինձ համար ավելի ռիսկային էր, հիմա որոշ չափով փորձ ունեմ։

Թատերական ընդունվելու մտադրություն չունեմ, սակայն հուսով եմ՝ նաև ռեժիսորի օգնությամբ կկարողանամ ճիշտ գրքեր ընտրել։

- Շատ դերասաններ համարում են, որ եթե պրոֆեսիոնալ ես, պետք է պատրաստ լինես նաև բաց տեսարանների։ Գիտեմ, որ դու հրաժարվում ես նկարահանվել բաց տեսարաններում։

- Հենց դրա համար էլ ես ինձ պրոֆեսիոնալ դերասանուհի չեմ կարող համարել։ Դերասանուհին պետք է պատրաստ լինի ամեն տեսարանի, սակայն Հայաստանում այդ պրոֆեսիոնալիզմը կարող է վուլգար  նայվել։ Ես իրավունք չունեմ որևէ մեկին քննադատելու, սակայն ինքս չեմ նկարահանվի համբույրի, բաց տեսարաներում, անբարոյականի դեր չեմ խաղա։

- Այսինքն՝ քեզ համար ավելի կարևոր է՝ ինչ կխոսեն մարդիկ, ոչ թե՝ ինչ  դու ես մտածում։

- Մեկը մյուսի հետ կապված է։ Ես այնպիսի մարդ չեմ, ով կասի, թե իր համար մեկ է՝ իր մասին ինչ կխոսեն։ Եթե հասարակության մեջ ես ապրում, պետք է հաճելի լինես  մարդկանց։ Եթե մի բան ինձ տհաճ է, ես չեմ անում, եթե չեմ ընդունում, ուրեմն՝ չեմ ընդունում։ Ինձ համար առաջնայինն իմ ընտանիքն է, իմ դաստիարակությունը, որն ինձ շատ բաներ թույլ չի տա։

- Ընկերդ՝ Դավիթը, բավականին խիստ է։ Նրա ազդեցությունը մե՞ծ է դիրքորոշմանդ վրա։

- Դավիթը միշտ կողքիս է և վստահ է, որ սխալ որևէ բան չի կարող լինել։ Դավիթը, իհարկե, դեմ կլինի նման տեսարաններին, սակայն մեր դեպքում դա երբեք չի քննարկվել, որովհետև ինքս էլ թույլ չեմ տա, որ հերթը հասնի նման խոսակցության։

- Իսկ դու ինչպե՞ս ես վերաբերվում իր մասնակցությամբ բաց տեսարաններին։

- Ես դրան շատ նորմալ եմ նայում, որովհետև նա տղա է։ Երբ ծանոթանում ես ներքին խոհանոցին, ճանաչում ես քո կողակցին, շատ հարցերի այլ կերպ ես նայում։ Ես խանդոտ չեմ, կարծում եմ՝ Դավթի խանդը երկուսիսի համար էլ հերիք է:)

- Դավիթն էլ մասնագիտությամբ դերասան չէ, բայց ավելի փորձառու է։ Խորհուրդներով օգնո՞ւմ է քեզ։

- Դավիթը շատ է օգնում ինձ։ Ամեն տեղ կողքիս է։ Ես լսում և հարգում եմ իրեն, քանի որ յուրքանչյուր առումով ինձ օգնում ու ճիշտ ուղու վրա է դնում։ Երբ մարդը և՛ գործով, և՛ խոսքով, և՛ հոգեպես կողքիդ է լինում, շատ է ուժ տալիս։ Ինքն էլ է ինձ հետ պարապում է։

Դավիթը միշտ ասում ու անգամ ստիպում է, որ կարդամ, ուսումնասիրեմ մասնագիտական գրականություն։ Ինքը շատ է կարևորում, որ դերասանն էմոցիաները վերապրի, ու ինձ միշտ խորհուրդ է տալիս միջովս  անցկացնեմ դերը, նոր խաղամ։ Ֆիլմեր նայելը ևս  կարևորում է, հաճախ միասին ֆիլմեր ենք դիտում։

Նյութը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի