Եկել ենք մի սահմանագծի, երբ որոշ չինովնիկներ ազգային անվտանգության սպառնալիք են դարձել

Հիմա եկանք հասանք մի կետի, որ պատերազմը «սկսեց»: Ու ինչ պարզվեց: Պարզվեց, որ մեր սահման պահող զինվորը գիշերային հեռադիտակ չունի(կամ դրանք շատ քիչ են): Պարզվեց, որ քնապարկի ու էդ կարգի հազար բաների կարիք ունի: Պարզվեց, որ ամբողջ ազգով պետք է գումար հավաքենք, որ այդ ամենը լրացնենք: Մենք միահամուռ ուժերով կհավաքնեք իհարկե ու չենք տրտնջա գեթ մի վայրկյան, սակայն հարցը ուրիշ բանում է. մենք ներկայցուցչական ծասերի գումար ունենք, իսկ զիվորի հեռադիտակի գումար չունե՞նք.... Կյանքը ցույց տվեց, որ դա փաստորեն հենց այդպես է:

Այսօր մեր զինվորն ու սպան իրենց դրսևորեցին լավագույնս՝ իրենց կյանքի գնով փակելով չինովնիկի յուրացման հետևանքների սպառնալի ազդեցությունը երկրի պաշտպանության վրա... Իսկ վաղը ի՞նչ ենք անելու. չէ՞ որ պատերազմը ոչ միայն դեռ չի ավարտվել, այլ այս պահին շարունակվում է....էլի նույն կե՞րպ ենք վերավելու...
Փաստ է, որ ապրիլյան դեպքերի արդյունքում զոհվածների արյունը նստած է յուրացումներ իրականացրած չինովնիկի վրա: Հիմա սրա համար ոնք ենք պատասխան տալու...

Հ.Գ. ու պետք չի մոռանալ, որ սա փոքր երկիր է, և բոլորը բոլորին շատ լավ ճանաչում են...